Με τις αλλαγές στη φορολόγηση και τις αυξήσεις στις εισφορές για εταιρείες και ελεύθερους επαγγελματίες, είδαμε το φαινόμενο της ίδρυσης επιχειρήσεων στο εξωτερικό με στόχο φοροελαφρύνσεις και μικρότερες κρατήσεις να γιγαντώνεται.
Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι όσοι έχουν μπλοκάκι μπορούν να γλιτώσουν την αύξηση των εισφορών, σε επίπεδο φορολόγησης η ίδρυση εταιρείας σε χώρες όπως η Μάλτα, η Κύπρος ή η Βουλγαρία είναι -πλέον- δώρο άδωρο.
Η εφορία έχει όπλα στα χέρια της, αφού όσοι ιδρύουν εταιρεία σε ξένη χώρα ουσιαστικά δεν γλιτώνουν κάτι σε φορολογικό επίπεδο.
Στο άρθρο 4 του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος (ν4172/13) προβλέπεται πως: ένα νομικό πρόσωπο ή μία νομική οντότητα είναι φορολογικός κάτοικος Ελλάδας για οποιοδήποτε φορολογικό έτος, εφόσον ο τόπος άσκησης πραγματικής διοίκησης είναι στην Ελλάδα οποιαδήποτε περίοδο στη διάρκεια του φορολογικού έτους.
Η εφορία λαμβάνει υπόψη:
α) τον τόπο άσκησης καθημερινής διοίκησης,
β) τον τόπο λήψης στρατηγικών αποφάσεων,
γ) τον τόπο ετήσιας γενικής συνέλευσης των μετόχων ή εταίρων,
δ) τον τόπο τήρησης βιβλίων και στοιχείων,
ε) τον τόπο συνεδριάσεων του διοικητικού συμβουλίου ή όποιου άλλου εκτελεστικού οργάνου διοίκησης,
στ) την κατοικία των μελών του διοικητικού συμβουλίου ή όποιου άλλου εκτελεστικού οργάνου διοίκησης.
Αν δηλαδή ένας Έλληνας φορολογικός κάτοικος έχει συστήσει μια επιχείρηση στη Βουλγαρία και επί της ουσίας τη διευθύνει από την Ελλάδα, τότε τα κέρδη που παράγει αυτή η εταιρεία πρέπει να φορολογηθούν στην Ελλάδα αφού αυτή η επιχείρηση θεωρείται «φορολογικός κάτοικος Ελλάδας».
