Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα, Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας μέρα,
άκου να δεις Αλέξη.
Όταν κάποιος διοικεί μία χώρα, την οποιαδήποτε, πρέπει να πάψει να αισθάνεται ότι είναι μωρό που θέλει αγκαλίτσες και φιλάκια από τη μαμά του, οφείλει να καταλάβει ότι δεν είναι παιδάκι που παίζει με τους φίλους του στην παιδική χαρά, πρέπει να κατανοήσει ότι δεν είναι φοιτητής που έχει το «δικαίωμα» να κάνει ότι του κατεβαίνει στην κεφαλή!
Δεν ξέρω πώς να στο πληκτρολογήσω, για να το καταλάβεις, είσαι υπεύθυνος για χώρα ολόκληρη.
Θέλησες, ζήτησες και σου δόθηκε η ευκαιρία να γίνεις πρωθυπουργός και όχι κόκορας σε κοτέτσι!
Βασικά πράγματα, όπως ο τρόπος που κάθεσαι ή στέκεσαι, το ανάλογο ντύσιμο, ο χαιρετισμός, το πώς παρακολουθείς τον συνομιλητή σου, σου και άλλα, έχουν τη σημασία τους. Παίζουν ρόλο όταν εκπροσωπείς μία εταιρεία, ένα μαγαζί.
Παίζουν ακόμη σημαντικότερο ρόλο όταν είσαι πολιτικός και εκπροσωπείς την πατρίδα σου.
Στη ζωή υπάρχουν κανόνες συμπεριφοράς.
Όχι μόνο για να μην σε χαρακτηρίσουν κακομαθημένο, αλλά και για να δείξεις, σε αυτόν με τον οποίο έρχεσαι σε «επαφή», ότι τον σέβεσαι.
Αν δεν τον υπολογίζεις, αποφεύγεις να τον συναντήσεις.
Στις διεθνείς σχέσεις δεν έχεις απεριόριστα περιθώρια επιλογών. Συναντάς και συναλλάσσεσαι με αυτούς που επιβάλει το καθήκον σου.
Πολύ περισσότερο δε, όταν απέναντί σου έχεις τον πιο ισχυρό άνθρωπο του πλανήτη, ο οποίος σου κάνει τη χάρη να σε επισκεφθεί, για να σε βοηθήσει, έστω και λεκτικά.
Άκου να δεις Αλέξη!
Από μικρός μου άρεσε να ξαπλώνω στο πάτωμα. Και τώρα εάν έρθεις στην καλύβα μου, θα με δεις να έχω παρκάρει την ατελείωτη κορμάρα μου στα χαλιά.
Επίσης εάν πάμε για τσίπρα (τσίπουρα δηλαδή), θα με δεις να κάνω βουτιές όχι στο νερό, αλλά στις σάλτσες.
Μαχαιροπίρουνο, είναι άγνωστη λέξη για την αφεντιά μου.
Αυτό όμως δε σημαίνει, ότι εάν με επισκεφθεί ο οποιοσδήποτε, θα τον προτείνω να ξαπλώσουμε παρέα στο πάτωμα, ούτε θα τον πω: «ε μίστερ, τα κοψίδια τρώγονται με τα χέρια»!
Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν ήλθε ντυμένος καουμπόης, ούτε έβαλε την μπότα του πάνω στο τραπέζι.
Μίλησε στη γλώσσα μας και εσύ του μίλησες σε ελληνικά με αμερικάνικη προφορά! Τι γελοιότητα!
«Χύθηκες» πάνω στην πολυθρόνα, μεγάλε θες κανά σκάτς!
Το μόνο που δεν έκανες ήταν να τον επισκεφθείς με πυτζάμες και παντόφλες. Την άλλη φορά ίσως.
Δεν μας προσφέρεις δωρεάν υπηρεσίες.
Πληρώνεσαι από τον ελληνικό λαό, για να γνωρίζεις και να τηρείς και το πρωτόκολλο.
Ο ρόλος σου είναι θεσμικός, κατάλαβέ το επιτέλους. Δεν είσαι ούτε στο χωράφι σου, ούτε στο μαγαζί σου!
Όταν συνομιλείς με τον οποιοδήποτε, πρέπει να εμπνέεις σεβασμό όχι για σένα, αλλά για τη χώρα σου. Ποιος επιτέλους θα σε «πάρει» στα σοβαρά, εκτός από τον Κουτσονίκα και την ωραία Ελένη!
Ολόκληρος Φιντέλ Κάστρο και έβαλε γραβάτα για να υποδεχθεί τον Πάπα. Το έκανε για να δείξει σεβασμό στους θεσμούς. Μήπως θεωρείσαι μεγαλύτερος επαναστάτης από τον πρόεδρο της Κούβας;
Δηλαδή όλη σου η «επαναστικότητα», αρχίζει και τελειώνει στη γραβάτα και το χρώμα της; Βάλε ροζ δεν πειράζει!
Από τη μια μεριά υπήρχε ένας πολιτικός, ο οποίος γνώριζε για την Ακρόπολη, περισσότερα από εμάς και εμείς εκπροσωπηθήκαμε με τον αρχοντοχωριάτη που ήλθε για λίγο από το Αμέρικα και πήγε στο καφενείο με το καπέλο και το πούρο, για να πουλήσει μούρη.
Και τελειώνοντας δύο σειρές και για την ουσία.
Το μήνυμα του κ. Ομπάμα για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους είναι πολύ σημαντικό, αλλά δεν του κοστίζει και τίποτα. Για αυτό καλό θα ήταν να μην πανηγυρίζουμε, ούτε να ελπίζουμε ότι η αμερικάνικη παρέμβαση μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.
Άλλωστε από το Βερολίνο δεν ακούστηκε τίποτα χαρωπό, εκτός από το πόσο κούκλα είναι η Γερμανίδα καγκελάριος!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΤΡΙΔΑ!
