Τέσσερις από τους πέντε κλάδους με το πιο αρνητικό ισοζύγιο προσλήψεων-απολύσεων ανήκουν στον βιομηχανικό τομέα, σύμφωνα με στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος εξυπηρέτησης επιχειρήσεων του υπουργείου Εργασίας «Εργάνη» για το 2016. Την ώρα που στα σχέδια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (τουλάχιστον επί ημερών της τέως υφυπουργού Βιομηχανίας Θεοδώρας Τζάκρη) υπήρχε η επαναλειτουργία 166 βιομηχανικών μονάδων (μεταξύ αυτών και η Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία, που με τον ενδιαφέρον του επενδυτή προχωράει καλά), με τη σκληρή πραγματικότητα να εξακολουθεί να απέχει πολύ από τις κυβερνητικές εξαγγελίες.
Την ίδια ώρα. η νέα μελέτη της Endeavor Greece για την ελληνική επιχειρηματικότητα έρχεται να καταδείξει ότι έπειτα από 8 χρόνια ύφεσης στην Ελλάδα εξακολουθούν να ανοίγουν κατά κόρον καφετέριες, μπαρ και σουβλατζίδικα και να βάζουν «λουκέτο» εργοστάσια. Οι νέες επιχειρήσεις που ανοίγουν, κατά 50% λιγότερες σε σχέση με το 2008, εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται στην πλειονότητά τους στη μαζική εστίαση και διασκέδαση, και όχι σε κλάδους όπως είναι η μεταποίηση ή η τεχνολογία. (Εξαίρεση, υπό την έννοια ότι έχει και εξαγωγικό προσανατολισμό, αποτελεί ο τουριστικός κλάδος.)
Με άλλα λόγια, είτε λόγω αδυναμιών -χρηματοδοτικών και γραφειοκρατικών- είτε λόγω κατεστημένης νοοτροπίας, το πάθημα δεν φαίνεται να έχει γίνει ακόμη μάθημα.
Εν μέσω κρίσης, βρισκόμαστε σε αναζήτηση παραγωγικού μοντέλου που θα δημιουργεί προστιθέμενη αξία, μακροχρόνια και πλήρη απασχόληση και δεν θα στηρίζεται αποκλειστικά στην εγχώρια κατανάλωση. Αλλά σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο λειτουργίας για επενδυτές (φορολογικό, ασφαλιστικό, γραφειοκρατία, μείωση αγοραστικής δύναμης κ.ά.) που δεν επιτρέπει αισιοδοξία.
Είναι φανερό ότι το μοντέλο εξόδου από την κρίση πρέπει να αλλάξει άμεσα. Πρώτιστη ανάγκη η συναίνεση των κομμάτων και στη συνέχεια η προσπάθεια από κοινού αναζήτησης και διεκδίκησης διαφορετικής προσέγγισης επιστροφής στην ανάπτυξη. Αν αυτό δεν γίνει, το Νομισματοκοπείο είναι κοντά. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για Ελλάδα και Ενωμένη (;) Ευρώπη.
