Ναουσαίος Καραμήτρος - Γιαννιώτης Γιάννης Γούναρης - Συνείδηση χρέους συναίσθηση ευθύνης (Παράλληλες ιστορίες)

Γράφει ο Μανώλης Βαλσαμίδης

Αβάσταχτο το βάρος των συνεπειών των πράξεων ή παραλήψεών μας, μας οδηγεί κάποιες φορές στην αναζήτηση του ελέους του Θεού, μόνη ελπίδα και παρηγοριά.  

Ήταν το αυτί και το μάτι των πολεμάρχων της Νάουσας, ταχύπους αγγελιοφόρος, υπεύθυνος πολίτης, έμπειρος πολεμιστής.

Τον Ναουσαίο Καραμήτρο συναντούμε σε δύο περιπτώσεις στη διάρκεια της επανάστασης της Νάουσας. Στην πρώτη σώζει τους πολεμιστές που επιχειρούν την κατάληψη της Βέροιας και στη δεύτερη σώζει την πόλη της Νάουσας από νυκτερινή επιχείρηση των Τούρκων κατά της πύλης των Αλωνίων. Γι’ αυτό και το πόστο του ήταν κοντά στο τείχος της πολιορκούμενης πόλης. 

Την αποφράδα ημέρα της εισόδου των Τούρκων στην πόλη της Νάουσας από την πύλη του Αγίου Γεωργίου, δεν γνωρίζουμε που βρίσκονταν. Αν βρίσκονταν εκεί τα αισθητήριά του τον πρόδωσαν. Δεν αντιλήφθηκε τίποτε. Αν άκουγε, θα ειδοποιούσε, ίσως σώζονταν η πόλη. Τι κι αν σώθηκε αυτός, χάθηκε η οικογένειά του, οι συγγενείς του, η πόλη του.

Τον βρίσκουμε ερημίτη στο Άγιο Όρος. Πέθανε το 1866*. 

Από τα Γιάννενα ο Γιάννης Γούναρης. Συντρόφευε τον Βρυώνη στο κυνήγι. Μετέφερε το μυστικό των Τούρκων και το Μεσολόγγι αντί στην Εκκλησιά βρέθηκε να προσμένει τους Τούρκους με το όπλο στο χέρι. Ο Γούναρης έμεινε στο Μεσολόγγι. Ο Βρυώνης, γυρνώντας στην Άρτα τον εκδικήθηκε, σφάζοντας τη γυναίκα και τα παιδιά του. 

Τον βρίσκουμε μοναχό. Ανακαίνισε την εκκλησία της Παναγίας Ελεούσας στην μεταξύ Μεσολογγίου και Βραχοχωρίου Κλεισούρα και εκεί τελείωσε της μέρες του, δίνοντας νερό στους διαβάτες και αποζώντας από τα δωρήματά τους**. 

* Βλ. Στουγιαννάκης - Πλαταρίδης, “Ιστορία της πόλεως Ναούσης”, σελ 194 σ. 1. “Λέγουν (και ο ίδιος δεν το αρνιόταν) ότι ο Καραμήτρος είχε ακοή και όραση οξύτατη και όσφρηση αναπτυγμένη σαν το κυνηγιάρικο σκυλί”.  

** Σπ. Τρικούπης, “Ελληνική Επανάστασις”, β΄ τόμ., κεφ Μ΄, σελ. 235, “οι εχθροί έχουν σκοπό να επιτεθούν αύριο τα χαράματα, μέρα Χριστουγέννων, στην Ανατολική πλευρά του οχυρώματος. Αυτά είπε ο άγνωστος άνθρωπος... και έγινε άφαντος”. Και ό.π., σελ. 239.