Ως πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, που όλοι μας παράγουμε και βοηθούμε στη διαιώνισή του, περιγράφτηκε για μια ακόμη φορά το ζήτημα των αδέσποτων στη χθεσινή συνάντηση στον δήμο Βέροιας (σελ. 3). Κι όπως είπε ο δήμαρχος, ο αριθμός των αδέσποτων ζώων είναι πρωτοφανής σε όλη την Ελλάδα, παρά τις προσπάθειες που γίνονται από δήμους και φιλοζωικές οργανώσεις. Αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης φυσικά, που μετέτρεψε τα τελευταία χρόνια τα σκυλιά συντροφιάς, από μια προϊούσα μόδα που όλοι ήθελαν να ακολουθήσουν, σε έναν μεγάλο και δαπανηρό μπελά που έπρεπε να περιοριστεί. Και ο καλύτερος και ηπιότερος (για τα ζώα) τρόπος απόσεισης, ήταν η μεταφορά του προβλήματος στην κοινωνία.
Με τα τεράστια νούμερα των αδέσποτων ανά τη χώρα και τις μοιραίες και πολλαπλές γεννήσεις τους, σε συνδυασμό με την αδυναμία ελέγχου από τις αρμόδιες υπηρεσίες, τα προβλήματα στελέχωσης παράλληλα με τα οικονομικά, αλλά και με τις φιλοζωικές να μην μπορούν να παρουσιάσουν θεαματική βελτίωση του ζητήματος, ασφαλώς κανένας δεν μπορεί να αισιοδοξεί για το άμεσο μέλλον, ίσως και για το μεσοπρόθεσμο. Το πρόβλημα φαντάζει τεράστιο, με τάσεις γιγάντωσης και όχι περιορισμού του. Οι αρμόδιοι φορείς εστιάζουν στον τομέα της πρόληψης, δηλαδή στο να πειστούν οι ιδιοκτήτες να μην παρατούν τα ζώα τους στην πρώτη δυσκολία. Η δε λύση με την αυστηρή εφαρμογή του νόμου, φρενάρει φυσικά στη μόνιμη επωδό των αντίστοιχων εφαρμογών στη χώρα μας: έλλειψη Παιδείας, έλλειψη ικανού αριθμού ελεγκτικών αρχών, έλλειψη διάθεσης εφαρμογής του νόμου.
“Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτά τα ζώα” είπε στη χθεσινή συνάντηση η κτηνίατρος συνεργάτιδα του δημάρχου (θυμίζοντας παλαιότερη αντίστοιχη ρήση για τους σεισμούς στη χώρα!). Κι ίσως είναι η μοναδική λύση για τα επόμενα χρόνια, κάτω από συνθήκες που δεν δείχνουν σημάδια βελτίωσης, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Μόνο που ακόμη και αυτή η επιλογή, να μάθουμε δηλαδή να ζούμε με τα αδέσποτα, απαιτεί την απαραίτητη εκπαίδευση, από την οικογένεια, την κοινωνία και τα σχολειά μας. Μένει να δούμε αν είμαστε ικανοί να καταφέρουμε τουλάχιστον αυτό. (Αλήθεια, μάθαμε να ζούμε με τους σεισμούς;)
