Γράφει ο Αναστάσιος Βασιάδης
Με απόφαση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών έχει καθιερωθεί από το 1972, να τιμάται η 5η Ιουνίου κάθε χρόνου ως Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, με σκοπό την ενημέρωση του παγκόσμιου κοινού σχετικά με περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα.
Το ιδιαίτερο μήνυμα της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος ήταν η επανασύνδεση των ανθρώπων με τη φύση.
Επρόκειτο για μια ανοικτή πρόσκληση προς όλους, να προσεγγίσουν το φυσικό περιβάλλον, ώστε να εμπεδώσουν και την ανάγκη προστασίας του.
Σε ότι αφορά την εγγύς περιοχή, θα ήταν επιθυμητό η ημέρα αυτή να εορτάζονταν με κάποιες επίσημες διαπιστώσεις που θα αναδείκνυαν την πρόοδο που θα έπρεπε να υπάρχει στον τομέα της προστασίας του περιβάλλοντος και της επίλυσης των προβλημάτων που συνδέονται με αυτό και που καθημερινά οδηγούν τον τόπο σε δυσμενή θέση.
Αντί αυτού όμως διαπιστώνεται ότι το μείζον για το περιβάλλον, πρόβλημα της διαχείρισης απορριμμάτων αλλά και λυμάτων σε πολλές περιοχές να μην έχει λυθεί, οι αυθαίρετες χωματερές να υφίστανται σε κοινή θέα και γενικότερα το φυσικό περιβάλλον να πλήττεται σοβαρά από αυτή την έλλειψη.
Κάθε καλοπροαίρετος πολίτης συμπεραίνει αβασάνιστα ότι απαιτείται απροσδιόριστος ακόμα χρόνος ώστε να ξεπεραστούν τα πάσης φύσεως εμπόδια και να υπάρξει μια ουσιαστική εξέλιξη ως προς το όλο ζήτημα.
Ειδικά στο θέμα των απορριμμάτων, δυστυχώς ούτε η πολιτεία, ούτε η αυτοδιοίκηση καταφέρνουν να πείσουν εαυτούς και αλλήλους και πολύ περισσότερο τους παράγοντες του τόπου, τους φορείς και τους πολίτες, για την επιτακτική αναγκαιότητα ενιαίας και συνολικά αποδεκτής διαχείρισης, με αποτέλεσμα το πρόβλημα να προβάλλει ανεπίλυτο.
Και αυτό την στιγμή που θα έπρεπε να αποτελεί για όλους προτεραιότητα, η ουσιαστική απαλλαγή του περιβάλλοντος από τους χώρους αυθαίρετης εναπόθεσης απορριμμάτων.
Κι αν η διαχείριση των απορριμμάτων αποτελεί κυρίαρχο πρόβλημα, δε λείπουν και άλλα προβλήματα που συνδέονται με την υποβάθμιση του περιβάλλοντος.
Ο υδροφόρος ορίζοντας και το ποτάμιο σύστημα της περιοχής εξακολουθούν να ρυπαίνονται από πολλές πηγές, όπως οι μονάδες του πρωτογενή και του δευτερογενή τομέα, αστικά λύματα, φυτοφάρμακα κ.α.
Στο όνομα των έργων που πραγματοποιούνται στον ορεινό όγκο, παραμένουν χαίνουσες πληγές, τις οποίες κανένας δεν ενδιαφέρεται να επουλώσει.
Η άναρχη οικιστική ανάπτυξη και η ατμοσφαιρική ρύπανση, είναι φαινόμενα της εποχής που επιδεινώνουν την κατάσταση, πλήττουν την ποιότητα ζωής των πολιτών και αποτελούν μια διαρκή απειλή για το περιβάλλον.
Η προίκα αυτού του τόπου απέναντι στις πάσης φύσεως υπονομεύσεις που δέχεται, είναι το φυσικό και πολιτισμικό του περιβάλλον και αποτελεί χρέος όλων των πολιτών να το διαφυλάξουν.
Τα αρμόδια κυβερνητικά όργανα που διαμορφώνουν την γενικότερη πολιτική περιβάλλοντος, θα ανταποκριθούν πιο άμεσα και πιο αποτελεσματικά στις ευθύνες τους, όταν η Αυτοδιοίκηση, οι Φορείς, και οι ίδιοι οι πολίτες πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Η παραίτηση και η αποστασιοποίηση από τους στόχους επιτείνει και επιδεινώνει το πρόβλημα.
Η προστασία του περιβάλλοντος δεν είναι μόνο ζήτημα ευκαιριακών επισημάνσεων με αφορμή επίκαιρους εορτασμούς. Απαιτούνται συνεχείς και δυναμικές παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες για την ανάληψη των οποίων η ευθύνη είναι γενική.
