43 χρόνια πέρασαν από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα μας. Ήταν 23 Ιουλίου του 1974 όταν η επτάχρονη δικτατορία της 21ης Απριλίου κατέρρευσε υπό το βάρος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Οι στρατιωτικοί παρέδωσαν την εξουσία στους πολιτικούς και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίστηκε πρωθυπουργός της χώρας, επικεφαλής της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» τις πρώτες πρωινές ώρες της 24ης Ιουλίου. Από την ημέρα αυτή άρχιζε η εποχή της «μεταπολίτευσης», η λαμπρότερη, ίσως, περίοδος της πολιτικής ιστορίας του ελληνικού κράτους.
Σήμερα, 43 χρόνια μετά, η χώρα διανύει μια ιδιότυπη περίοδο δημοκρατίας λιγοστών ελευθεριών και πάμπολλων ανελευθεριών, κάτω από τις σκληρές εντολές και τις οδηγίες των δανειστών συνοδοιπόρων μας στην ενωμένη Ευρώπη. Οι οποίοι, εννοώντας ευθέως ότι Έλληνες πολιτικοί και πολίτες κριθήκαμε ανίκανοι να στεριώσουμε βάσιμα την ελληνική οικονομία στα χρόνια της μεταπολίτευσης, υποκαθιστούν τις ελληνικές κυβερνήσεις μετατρέποντάς τις σε πειθήνια όργανα και ορντινάντσες πολυτελείας.
Δεν την εννοούσε ασφαλώς έτσι την τότε συμμετοχή μας στην ΕΟΚ ο εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο άνθρωπος που οραματίστηκε και υλοποίησε το σχέδιο ένταξης της χώρας μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Ασφαλώς θα είχαν ενδιαφέρον οι απόψεις του ηγέτη της κυβέρνησης εθνικής ενότητας για τη σημερινή κυβέρνηση, αλλά και για τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Όπως και των άλλων μεγάλων ηγετών της εποχής, αντάξιοι των οποίων δεν υπάρχουν σήμερα.
Πορευόμενοι λοιπόν σε αυτό το εύθραυστο πολιτικό σκηνικό, θα εξακολουθήσουμε μάλλον να γιορτάζουμε σεμνά επετείους παλινόρθωσης της δημοκρατίας, βιώνοντας ωστόσο την παλινόρθωση της οικονομίας με ισοπέδωση της δημοκρατίας.
