Πώς άφησες τα βράχια σου να σχιστούν;
να ρημάξουν δίχως έλεος,
πως τ` άφησες;
ρώτησα το Νησί
καθισμένος στον Ερημίτη
την ώρα που τα εναπομείναντα σωθικά τους
θρηνούσαν τις απώλειες μαζί με τα κυπαρίσσια.
Κι` έπειτα η θάλασσα!
Η θάλασσα πώς κρυφακούει τα παράπονα σου γαλήνια;
Στρατοί απορημένων παραθεριστών
δοκιμάζουν την έκταση της θλίψης σου,
σ` αυτή την τελετή της παρασημοφόρησης του ορίζοντα
την ώρα της αυτοθυσίας του ήλιου…. Την ώρα
που βασιλεύει.
Μια σιωπήηη τότε. Τι σιωπή;
Και τι βλέμματα μεταξύ των ανθρώπων,
των υπηκόων του ήλιου!
Πόσο περίτεχνα έργα ζωγραφίζει ο ΘΕΟΣ;
Πώς λέει του ήλιου δύσε στις οκτώμισι!
Πώς λέει της νύχτας έλα σιγά-σιγά!
Πώς λέει στο φεγγάρι έλα να μην φοβάται
το σκοτάδι της!
Πώς λέει στους βιαστικούς ανθρώπους
και τι δεν κάνω
για να μην ξεχάστε να ΘΑΥΜΑΖΕΤΕ!!!
Ι.Α.Ναζλίδης
(Ερημίτης, τοποθεσία του νησιού Παξοί,
απ` όπου μπορεί κανείς να δει ένα μοναδικό
ηλιοβασίλεμα)
