Κυριακή, 8 Οκτώβρη 2017, στο στέκι των κυνηγών της Φυτειάς στη θέση «Καρατζιούλα» (πάρα πολύ παλαιά ιστορική ονομασία) που πρόσφατα πήρε το νέο όνομα «Αγνάντι».
Κατηφορίζοντας από τη γενέτειρά μου Φυτειά, αφού για δύο ώρες στάθηκα και μοιράστηκα τις συζητήσεις των περαστικών στη Βρύση, στη θέση «Γιάτσιου» (πολύ παλαιά επίσης ιστορική ονομασία) παρέα με απλούς ανθρώπους της καθημερινής ζωής, καλοκάγαθους, που συζητούν με αυθορμητισμό για όλα, κοινωνικά, πολιτικά, ιστορικά, θρησκευτικά, άνθρωποι πρότυπα για την ανάπτυξη της κοινωνίας τους, πριν πάρω λοιπόν την κατηφοριά για Βέροια, άκουσα τις ομιλίες των κυνηγών. Όπως πέρυσι που τους συνάντησα επίσης, σε μια άλλη συνεύρεση μαζί τους, μου κέντρισε το ενδιαφέρον να σταματήσω και να τους δω.
Μια οργανωμένη ομάδα (κοινωνία) με αρχηγό, υπαρχηγό, διαχειριστή, ταμία κ.λπ. όπως είναι οι βαθμίδες μιας ιεραρχημένης κοινωνίας…
Μου έκανε εντύπωση όταν κατά τη διάρκεια της συνέλευσης, συζητήθηκαν όλα τα θέματα της ομάδας, σαν μια μεγάλη «βουλή» με παρατηρητές, εμένα, τον μικρό Παυλάκο – εγγόνι του Παύλου Τσίλη που αν και 10 μόλις χρονών, παρατηρούσε και εξυπηρετούσε τους πάντες, προσφέροντας ψωμί, νερό, αλάτι και ξίδι για την λαχανοσαλάτα καθώς και τσίπουρο Φυτειώτικο (γράπα ή με γλυκάνισο). Και υπήρχαν και άλλοι παρατηρητές πιτσιρικάδες, εγγόνια των κυνηγών. Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που έγινε το μοίρασμα του θηράματος (αγριογούρουνο), με πολύ δικαιοσύνη, ούτε με ζυγαριά γραμμαρίων ακριβείας δεν θα γινόταν τέτοια διανομή!
Την ομάδα των κυνηγών αποτελούσαν οι:
1. Νικ. Χαλατζιούκας, 2. Γεώρ. Ντόκας, 3. Στέφ. Νάτσιος, 4. Αντ. Στογιάννος, 5. Αργ. Στογιάννος, 6. Αχιλ. Τσίλης, 7. Γεώργ. Παπασάβας, 8. Αντ. Μπρανιώτης, 9. Νίκος Δάλας, 10. Σπύρ. Τσάκαλος, 11. Σωτ. Στογιάννος (που έδωσε το πρώτο βόλι στο αγριογούρουνο), 12. Δημ. Τσέος, 13. Φώτ. Τσέος, 14. Αργ. Τσέος (αρχηγός ομάδας), 15. Ιάκωβος εκ Κοζάνης (κουμπάρος του Αργ. Τσέου) με 5 φίλους από Κοζάνη, 16. Παύλος Τσίλης, 17. Νίκ. Βύζας, 18. Δημ. Μπουρδάνος
Και βέβαια όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές, οι συζητήσεις των κυνηγών και το φαγοπότι καταλήγει σε μια ωραία ατμόσφαιρα με τραγούδι και μάλιστα από καλές φωνές.
Ο παρατηρητής
