Θυμηδία προκαλούν οι ενίοτε δηλώσεις των πολιτικών μας ηγετών στο εξωτερικό για την πρόοδο της χώρας. Μια οικονομική πρόοδο που φυσικά πρέπει πρώτα να εισπράξουμε οι Έλληνες, με αύξηση των οικονομικών μεγεθών και των ευκαιριών μας, μαζί με θέσεις εργασίας. Πακέτο που σήμερα δεν μπορεί να υποστηριχτεί με την υπάρχουσα φορολογία και τις τράπεζες στην ουσία κλειστές. Η δε μοιραία στροφή του επαγγελματικού κόσμου στην παρανομία, επίσης δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με ελέγχους και ποινές, αφού κανείς δεν είναι σε θέση να πληρώσει τα δυσθεώρητα πρόστιμα για τη σημερινή εικόνα και τις δυνατότητες της οικονομίας.
Είναι φανερό ότι όλοι μας, κυβέρνηση και πολίτες, βαράμε κουπί σε δεμένη βάρκα. Τσάμπα κουραζόμαστε, χωρίς βήμα προόδου. Όλοι όσοι μας κυβερνούν πρέπει να σκεφτούν μιαν άλλη διέξοδο συλλογής χρημάτων για το κράτος, και ευκαιριών για τους πολίτες. Η μείωση της φορολογίας φαντάζει μία τέτοια διέξοδος.
Στα πρώτα χρόνια του μνημονίου, επί Γιώργου Παπανδρέου, γνωστός επιχειρηματίας, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ τότε, διαφωνούσε με τα σκληρά μέτρα σχολιάζοντας: “Εμείς στην Αγορά όταν θέλουμε ρευστότητα ρίχνουμε τις τιμές, δεν τις ανεβάζουμε”. Άδικο είχε;
