Του Δ. Π. Τόλιου
Λίγοι πια είναι οι εν ζωή βεροιώτες που μπορούν να θυμηθούν την Βέροια της οδού Ελιάς των ετών 1967-1974 όπως στην ασπρόμαυρη φωτογραφία της εποχής απεικονίζεται. 1967, ο γράφων ενός έτους μικρός νοικιάρης του ιατρού Θεμιστοκλή Ιατρόπουλου και της Ολυμπίας Παπαδήμα .
Δίπλα μας ένας μαντρότοιχος χαμηλός χωρίζει το γκαράζ και το πλυσταριό από την Βίλα Εληά και παρακάτω στη γωνία η οικία Γούτα του συμμαθητή μου και παιδικού φίλου Γιώργου Καλαμπαλίκα. Γωνία, οδός Παστέρ, οι Ιπποκράτες Παναγιώτης Βαρελόπουλος και ΘέμιστοκλήςΙατρόπουλος κρατούν τα στενά στο αριστερό κέρας της οδού, απέναντι η οικία Αργύρη Μπουλασίκη και η φιλαρμονική του Δήμου.
Στη σειρά η οικία Χριστοδούλου, η κυρία Δόξα ψυχή του Γηροκομείου Βεροίας, ο Φάνης Σύρπης και η Αλίκη. Πιό πάνω ο Κούλης . Το παλιό Νοσοκομείο που γεννήθηκα. Η οδός Ελιάς των παιδικών μου χρόνων. Οι πολυκατοικίες της οδού ήρθαν χρόνια μετά. Τα αυτοκίνητα ελάχιστα, οι τριανταφυλλιές του σπιτιού στα χέρια του κυρ Ζαφείρη, το υπόγειο με το πλυσταριό και την μαυρίλα του κάρβουνου.
Στην προσσελήνωση της 29.6.1969, μαζί με την εμφάνιση της αδελφής μου στην γη φρόντισε και πάτησε ο άνθρωπος στο φεγγάρι. Urania ασπρόμαυρη σε σύνδεση το ΕΙΡΤ με την Αμερική, κόσμος στο σπίτι μας στην Ελιάς 14. Μια μέρα, η μητέρα μου εξήγησε ότι το ένα μας δωμάτιο πίσω, θα κλεισθεί γιατί ο Βάσος, ο γιός του Θέμη Ιατρόπουλου, έγινε γιατρός και θα ανοίξει ακτινολογικό εργαστήριο.
Ο ιατρός Βαρελόπουλος, σφυρίζει από το μικροβιολογικό του εργαστήριο και παίζει με τα νεύρα μου. Τα βράδυ της Κυριακής η λαμπαδηφορία των στρατιωτών. Ξυπνήσαμε ένα πρωί και μάθαμε τον θάνατο του Πατούνα, γυρνώντας από την Μεθώνη, βούιξε η Βέροια . Φευγαλέες εικόνες της οδού Ελιάς που έφυγε. Ανέβηκα στον πάνω όροφο στο σπίτι του ιατρού, «αυτός εδώ ο μικρός λαγουδάκος βρίσκεται μπροστά σου, Μαγνησία 1910, πρόσκοπος της Μικράς Ασίας Θεμιστοκλής Ιατρόπουλος». Τον βρήκαν στα κατάστιχα, τους στείλαν φάκελο «Αναζητώντας τις ρίζες μας».
Εργασία στο γυμνάσιο για την ακτίνες Χ. Επίσκεψη στο ακτινολογικό εργαστήριο του Βάσου, το παλιό μου παιδικό δωμάτιο - αίθουσα αναμονής. Ο Βάσος μου δίνει υλικό ακτινών για το μάθημα της φυσικής στην Α’ Γυμνασίου. Αργότερα, στην Καστανιά, πρόσκοποι και οι δύο, εκείνος έφορος παλαιών προσκόπων υπό την ηγεσία του αξέχαστου νευρολόγου Γιώργου Ματαράγκα, εγώ λιλιπούτιος πρόσκοπος.Θυμάμαι τα συναρμολογούμενα της « Περιπέτειας», την γέννηση της Ολυς. Η μοίρα το έφερε να συνδεθώ με την οικογένεια του Σταύρου Πολυζωίδη , το μυστικό ήταν ο Θέμις , ο Πάνος, ο Βάσος αλλά και η Αρκαδούλα. Στο Νοσοκομείο της Βέροιας, διευθυντής ακτινολογικής όσους μπόρεσε τους βοήθησε και με το παραπάνω, είχε την αρχοντιά και την καλοσύνη του Μικρασιάτη. Πρόεδρος του Πειθαρχικού του Ιατρικού Συλλόγου επί χρόνια.
Μετά τους προσκόπους ασχολήθηκε με ένταση με τους Λαιονς., έγινε διοικητής περιφέρειας Ελλάδος και Βουλγαρίας. Είχε ευχή και εντολή από τους γονείς να βοηθά. Διάγνωση καρκίνου του πατέρα μου, από το στόμα του άκουσα τα μαντάτα. Ηρθε στο πνευματικό μνημόσυνο του Τάκη Κασαμπαλή. Και σαν σκληρός και εγωιστής συγγραφέας η ζωή το ’ φερε και βρεθήκαμε για έναν τελευταίο καφέ, που άλλού, στο μνημόσυνο της Ελένης Πολυζωίδου πριν λίγες μέρες στη Θεσσαλονίκη. Παρουσία της αρχιτέκτονος Βιβής, συζύγου του και φύλακα άγγελου του όλα αυτά τα χρόνια Ταξίδια σε όλο τον κόσμο, διηγήσεις για τον Νιαγάρα, ατέλειωτες βεροιώτικες στιγμές και άλμπουμ, στο πρόσωπο του βλέπω την οδό Ελιάς των παιδικών μου χρόνων. Βασίλειος Ιατρόπουλος του Θεμιστοκλή και της Ολυμπίας. Τα λόγια αποχαιρετισμού του ιατρού Βασιάδη κλείνουν ένα ωραίο ταξίδι , μια λαμπρή ιατρική κ κοινωνική πορεία. Το κλάμα του παιδικού του φίλου Νίκου Καλαιτζή, δίνει το στίγμα μιας φιλίας που τελειώνει βίαια. Ελιάς 14, σήμερα COIN, ένας ζεστός καφές πίσω- πίσω στο δωμάτιο του ακτινολογικού εργαστηρίου. Αυλαία.
Υ.Γ
Η ασπρόμαυρη φωτογραφία της οδού Ελιάς έχει την δική της αξία. Εκτός από το υπό ανοικοδόμηση σπίτι Ιατρόπουλου, ο φακός κατέγραψε το ιστορικό κατσαριδάκι αυτοκίνητο του ιατρού Θεμιστοκλή Ιατρόπουλου, παρκαρισμένο κάτω από το υπό κατασκευή σπίτι στην Ελιάς 14. Το πρώτο αυτοκίνητο της μεταπολεμικής Βέροιας για να μπορεί ο γιατρός να κινείται γρήγορα στα περιστατικά και ο Πάνος να πηγαίνει με πρώτη ταχύτητα στους άδειους δρόμους της Βέροιας.
