Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας ημέρα,
την προηγούμενη εβδομάδα, γνωρίζω ότι αρκετούς στενοχώρησα πληκτρολογώντας για χάρο και κάσες. Η αλήθεια πάντα ζορίζει, για αυτό και οι πολιτικοί μας έχουν κόψει κάθε επαφή μαζί της.
Γιατί όμως φίλε μου, στενοχωρήθηκες.
Εσύ δεν είσαι που «χώνεσαι» στην τράπεζα με πλάγιο τρόπο και μου παίρνεις τη σειρά μου.
Εσύ δεν είσαι που πάντα βιάζεσαι και κοιτάς πώς να κάνεις μόνο τη δουλειά σου, χωρίς να λογαριάζεις τίποτα;
Εσύ δεν είσαι που στέλνεις σε θέσεις κλειδιά τον κάθε ανεπάγγελτο (καταλαβαίνεις τι εννοώ!).
Και για να γίνω περισσότερο κατανοητός, πες μου σε τι διαφωνείς από τα ακόλουθα:
«οι Ελβετοί σκαρφαλώνουν στα βουνά τους, όχι στις θέσεις και στα αξιώματα. Εκεί ανεβαίνουν σιγά-σιγά, με τον τίμιο μόχθο τους. Εδώ αισθάνεσαι την ανάγκη ολοένα να τρίβεις τα μάτια σου, καθώς αντικρίζεις τους άδειους και τους κούφιους σε περίβλεπτους θώκους. Ποιο παράδειγμα να προσφέρουν στους νεότερους οι θεαματικές αυτές ορειβασίες. Καμιά φορά δεν είναι μήτε ορειβασίες, γιατί συμβαίνει ένας τίμιος άνθρωπος, αποφασισμένος να μοχθήσει, να παίρνει σιγά σιγά την πλαγιά και να σιμώνει σε κάποια κορφή. Και ενώ την έχει βέβαιη την κορυφή, κατεβαίνει από τον έβδομο ουρανό της εύνοιας ο αλεξιπτωτιστής και του παίρνει τη θέση και τον αφήνει να κατρακυλήσει στους πρόποδες γεμάτος απογοήτευση και αμηχανία. Και ο τίμιος άνθρωπος αναρωτιέται: «αντί να προσπαθώ να γίνω καλύτερος, δεν είναι ωφελιμότερο να καλλιεργώ τις χρήσιμες γνωριμίες, και να εκμεταλλεύομαι επιδέξια τις περιστάσεις;»
Αυτά έγραφε ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος στις 8 Ιανουαρίου 1967.
Σε κάποιο άλλο άρθρο του ο συγγραφέας τόνιζε: « … αυτός ο Ελληνισμός, που δεν έχει καμία σχέση με τις εθνικοφροσύνες και τους πατριωτισμούς των αποβρασμάτων της Ελληνικής γης, είναι και τώρα και πάντα η ύστατη ελπίδα και η μεγάλη παρηγοριά» και συνέχιζε:
«με κούφια λόγια και με σιχαμερές πραγματοποιήσεις δεν παιδαγωγούνται τα έθνη. Ο αποτυχημένος δικηγόρος που μεταβάλλεται σε επαγγελματία της πολιτικής, αυτός είναι ο νεοελληνικός κανόνας, η άρνηση κάθε συνέπειας, κάθε ορθοφροσύνης, κάθε αληθινής καλλιέργειας, ο καυχησιολόγος, ο ιταμός, ο αμετροεπής, ο μικροπρεπής, ο συμφεροντολόγος, ο ξένος προς κάθε ανάταση, συχνά ο ύπουλος και ο βδελυρός, ο ριζικά ανθηρωικός είναι πραγματικά ακατανόητο που παίρνει επάνω του τη συντριπτική ευθύνη να νομοθετήσει και να κυβερνήσει. Ας είμαστε ειλικρινείς. Και ας αναρωτηθούμε: ποια εταιρία, ποιο ανώτατο ίδρυμα, ποιος οργανισμός κοινής ωφελείας, ανεπηρέαστος και αυτόβουλος, όχι δουλωμένος σε πολιτικές επεμβάσεις, θα χρησιμοποιούσε ποτέ, τους περισσότερους «πατέρες του έθνους» ως ανώτατα στελέχη του; Ανάμεσα στη νεοελληνική πολιτική ηγεσία υπάρχουν πολυάριθμα απορρίμματα των επιστημών και των άλλων επιδόσεων. Πώς να προκόψει ο τόπος με τα απορρίμματα; Και πως να μην έχει αναλάβει μόνη της πια η Ελλάδα την επιβίωσή της «ερήμην των Ελλήνων»;
Αυτά γραφτήκανε στις 22 Φεβρουαρίου του 1967.
Κατά συνέπεια φίλοι μου, από τη στιγμή που τα προβλήματα έχουν επισημανθεί εδώ και δεκαετίες και ουδείς ασχολήθηκε με την επίλυσή τους, είναι μάταιο να ψάχνουμε για άλλοθι.
Έλληνα, ξύπνα δεν φταίνε μόνο οι άλλοι.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΤΡΙΔΑ!
ΥΓ.
όταν το καλοκαίρι ξυπνάνε τα ερπετά αρχίζουμε να φοβόμαστε.
όταν το χειμώνα ξυπνά ο Βούδας της Νέας Δημοκρατίας τι πρέπει να κάνουμε;
