Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας
«Όταν ο Τζο Φερρέρ μετανάστευσε στην Αυστραλία για να ξεκινήσει μια καινούρια ζωή, ένιωθε τρόμο στην προοπτική ότι θα έπρεπε να ασχοληθεί με κάποια δουλειά διαφορετική απ’ αυτήν για την οποία είχε προετοιμαστεί. Άλλωστε, είχε αφιερώσει πολλά χρόνια σπουδάζοντας το επάγγελμα που είχε επιλέξει.
Παρόλο που υπήρχε μικρή ζήτηση γι’ αυτή την τέχνη στη νέα χώρα, η σκέψη να τολμήσει να ακολουθήσει έναν καινούριο κλάδο ήταν αρκετή για να τον κάνει να νιώθει άγχος και φόβο για το μέλλον του. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο φόβος αυτός τον απέτρεπε να κοιτάξει προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση σε επαγγελματικό επίπεδο. Βεβαίως και υπήρχαν άλλες τέχνες τις οποίες του άρεσε να ασκεί, αλλά τι θα σκέφτονταν οι γονείς ή οι φίλοι του αν μάθαιναν ότι είχε εγκαταλείψει την καριέρα του;
Ο φόβος του γινόταν χειρότερος λόγω της πεποίθησής του ότι η μετακίνηση σε έναν καινούριο κλάδο εργασίας θα σήμαινε πως όλα τα χρόνια των σπουδών του είχαν πάει χαμένα. Κι αν έκανε λάθος επιλογή; Για χρόνια, η πεποίθησή του ότι όλοι πρέπει να παραμένουν στον κλάδο τον οποίο έχουν σπουδάσει τον παρέλυε, αφήνοντάς τον ανίκανο να πάρει κάποια απόφαση. Μόνο όταν συνειδητοποίησε τις καταστροφικές επιπτώσεις αυτής της στάσης -η οποία βασιζόταν σε κάποια άλλη λανθασμένη υπόθεση- κινητοποιήθηκε, ανέλαβε δράση και προχώρησε μπροστά στη ζωή του.
Ευτυχώς, ο Τζο αποφάσισε να νικήσει τον φόβο του -να σκοτώσει την αγελάδα του- και να δοκιμαστεί σε έναν τελείως διαφορετικό τομέα. Το αποτέλεσμα της απόφασής του να δράσει ήταν ότι, όχι μόνο ένιωσε μια ιδιαίτερη έλξη για τη νέα του καριέρα, αλλά επίσης ότι είχε μεγάλη επιτυχία σε ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα και πλέον απολαμβάνει την επαγγελματική του ζωή περισσότερο από ποτέ».
Camilo Cruz
«Μια αγελάδα, μια φορά»
Οι αντιλήψεις που έχει ο καθένας μας σχετικά με το ποίος είναι, με ποιον τρόπο θα έπρεπε να διαμορφώνει σχέσεις με τους άλλους και ποιες είναι οι προσδοκίες του για αυτό που θα φέρει το μέλλον, είναι ένα ασυνείδητο «πρόγραμμα» που τρέχει μέσα μας και που έχει δημιουργηθεί, σύμφωνα με τις εμπειρίες τις παιδικής ηλικίας. Το 90% των πεποιθήσεων που καθορίζουν τη συμπεριφορά μας μέχρι και σήμερα, έχει τις ρίζες του στις επιδράσεις των γονιών και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος, τα μηνύματα των οποίων δημιούργησαν ακλόνητες εγγραφές στην κασέτα του μυαλού μας. Μάθαμε να πιστεύουμε σε αντιλήψεις άλλων και να δεχόμαστε ως πραγματικά τα μηνύματα που μας μετέδωσαν, καθώς δεν ήμασταν ηλικιακά ώριμοι να τα επεξεργαστούμε με κριτική σκέψη.
Οι βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις μας είναι υπεύθυνες για τις τρέχουσες επιλογές μας, για τις προσδοκίες και τους στόχους μας, και καθοδηγούν όλες τις πράξεις μας. Κάποιες από αυτές είναι ενθαρρυντικές και αισιόδοξες, και κάποιες άλλες δυσλειτουργικές και περιοριστικές. Στη πραγματικότητα, όλα τα εμπόδια που βλέπουμε μπροστά στο δρόμο μας είναι αποτέλεσμα εσφαλμένου αισθήματος βεβαιότητας (πεποίθηση) που έχουμε για κάτι που δεχθήκαμε ήδη ως αληθινό, βασιζόμενοι σε αυθαίρετες υποθέσεις. Οι πεποιθήσεις ότι:
«…για να είμαι ευτυχισμένος, πρέπει να εγκρίνουν όλοι τις επιλογές μου…»,
«…θα με επικρίνουν, αν εκφράσω τον πραγματικό μου εαυτό…»,
«…μην εμπιστεύεσαι κανέναν, γιατί θα σε προδώσουν…»,
«…μην παίρνεις ρίσκα, γιατί θα αποτύχεις…»
«…αν δείξεις τα συναισθήματά σου, θα σε εκμεταλλευτούν…»
«…ο, τι καλό μου συμβαίνει, το καταστρέφω…»
Είναι λανθασμένα «πιστεύω» που περιορίζουν την τάση μας να εξερευνήσουμε τις δυνατότητές μας και να αξιοποιήσουμε την έμφυτη δημιουργικότητά μας. Οι πεποιθήσεις γίνονται επικριτικές φωνές που τρέφουν τον εσωτερικό διάλογο, δημιουργώντας ένα κλίμα εκφοβισμού και αυτολύπησης, υπονομεύοντας κάθε απόπειρα αλλαγής. Το σύστημα των πυρηνικών πεποιθήσεων είναι μια ισχυρή δομή που επιζητά διαρκή επιβεβαίωση. Με άλλα λόγια, αν η κασέτα του μυαλού μου συνεχώς αναπαράγει την πεποίθηση ότι «θα αποτύχω», ασυνείδητα, κάνω επιλογές που θα οδηγήσουν σε αποτυχία. Αυτή η ροπή προς στην αποτυχία θα ανατραπεί, μόνο αν αλλάξει η εσωτερική εγγραφή, αντικατασταθεί δηλ, από θετικές προσδοκίες επιτυχίας.
Αυτό κατάφερε και ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο οποίος, ενώ λειτουργούσε σύμφωνα με κάποια από τα παραπάνω «πιστεύω», τόλμησε να αμφισβητήσει την εγκυρότητα των πεποιθήσεων που περιόριζαν τη δράση του, και να βγει από τη ζώνη της άνεσης και της ασφάλειάς του. Ακολούθησε τη διαίσθησή του και μπόρεσε να συντονίσει στην προσοχή του σε όλες τις δυνατότητες που παρουσιάζοντας μπροστά του. Έκανε την υπέρβαση να καταρρίψει τους μύθους της παιδικής του ηλικίας, επιλέγοντας να «ακούσει» στη δική του εσωτερική καθοδήγηση. Και τα κατάφερε!
