Φέτος ο Μάρτης μπήκε με το αριστερό. Στραβός, κακός, ανάποδος. Και γρουσούζης! Θέλεις πολιτικά, θέλεις αθλητικά, θέλεις κοινωνικά. Το ένα πίσω από το άλλο προκύπτουν τα γεγονότα και μας κάνουν την καρδιά γαρύφαλλο. Και οι μόνοι που χαμογελούν, είναι τα Μ.Μ.Ε. που βρέθηκαν ξαφνικά να έχουν αφθονία θεμάτων και πληθώρα τηλεθεατών.
Τα περιστατικά στον Έβρο τρέχουν ακόμα. Και τίποτε δεν προδικάζει σύντομη εξέλιξη. Δύσκολα ν’ ανοίξουν οι Τούρκοι τις φυλακές της Ανδριανούπολης, παρ’ όλη την αισιοδοξία του Καμένου και του Κοτζιά. Κάτι ξέρουμε κι εμείς που γνωρίσαμε από κοντά τη μοχθηρότητα και την κακία των γκρίζων λύκων και των αφεντάδων τους.
Παρ’ όλα αυτά, θα ευχηθώ να με διαψεύσουν οι επόμενες εξελίξεις. Αναμένομεν!
Και για ν’ αλλάξουμε θέμα, πηγαίνοντας σε κάτι διασκεδαστικό, ας κάνουμε και λίγο κουτσομπολιό.
Την υπερβατική συμπεριφορά ζεύγους ευπόρων Αθηναίων πολιτικών θα σχολιάσουμε, όπως τουλάχιστον την καταγράφουν κάποιοι δημοσιο»γράφοι:
«Είστε λοιπόν επιδοτούμενος. Και τι επαγγέλεσθε;».
«Είμαι υπουργός. Και από εδώ η σύζυγός μου, Υπουργίνα;».
«Τουτέστιν σύζυγος υπουργού. Αυτονόητον…».
«Ποσώς! Αυτοτελώς υπουργίνα. Όχι εξ αγχιστείας. Με το σπαθί της!».
«Και το επίδομα που εισπράττει; Το πενιχρό επίδομα ενοικίου; Με το σπαθί της κι αυτό;».
Αχ Μάρτη προβοκάτορα! Πώς τους έμπλεξες τους ανθρώπους και τους οδήγησες σε αδιέξοδο!
Στη δημοκρατία όμως δεν υπάρχουν αδιέξοδα, όπως λεν οι πολιτικοί της Ελλάδας. Τα πάντα διορθώνονται με μία δήλωση μετανοίας και με την υποβολή παραίτησης από το υπουργικό αξίωμα. Και με τη διαβεβαίωση φυσικά πως τα χρήματα θα επιστραφούν εντόκως.
Και η απήχηση; Το ρεζιλίκι; Τα σχόλια του κοσμάκη;
«Μια βροχή μας σώζει» έλεγαν κάποτε οι φίλαθλοι της ομάδας που ήταν πίσω στο σκορ.
Το ζεύγος των υπουργών το έσωσε ο Γκάρσια. Ο Ισπανός προπονητής που έκανε την εμφάνισή του στο γρασίδι της Τούμπας σφίγγοντας με τα χείλη του μια χαρτοπετσέτα χρωματιστή. (Μία γάτα θα ήταν πιο αξιόπιστη, όμως πού να τη βρεις εκείνη την ώρα τη γάτα).
«Αχ, βαχ! Ένα ασθενοφόρο!».
Το ασθενοφόρο καταφθάνει. Κι από δίπλα το φορείο και οι τραυματιοφορείς. Ντογρού για το «Διαβαλκανικό». Και από κοντά ο Μάρτης, να ξεκαρδίζεται στα γέλια και να ετοιμάζει το επόμενο περιστατικό.
Το ζήσαμε μία εβδομάδα μετά, στον ίδιο τόπο, στην ίδια ώρα.
Τα φώτα του γηπέδου αναμμένα. Περήφανες οι κερκίδες φιλοξενούν τα οπίσθια χιλιάδων φιλάθλων που απολαμβάνουν τις φράσεις μιας ποδοσφαιρικής πανδαισίας.
Κι εκεί που όλα πηγαίναν πρίμα, προκύπτει στο 90΄ του αγώνα το μεγάλο ερωτηματικό: Υπήρξε, ναι ή όχι, συμμετοχή του επιθετικού παίκτη στο πέρασμα της μπάλας από τη λευκή γραμμή του τέρματος;
Αχ αυτός ο παίκτης! Αν δεν είχε χωθεί στην εστία, θα κυλούσαν όλα ήρεμα. Ο διαιτητής θα έδειχνε χωρίς καθυστέρηση τη σέντρα και δε θα υπήρχε λόγος να εξορμά ο Ιβάν στον αγωνιστικό χώρο.
Όμως τα πράγματα γίναν αλλιώς. Ο Πρόεδρος, ο ήρεμος επιχειρηματίας, εγκαταλείποντας την παροιμιώδη ψυχραιμία του, μετατράπηκε σε φανατισμένο Παοκτσή φίλαθλο.
Για το περίστροφο δεν ξέρω. Όρκο δεν κάνω. Μπορεί και να ήταν ψεύτικο. Σοκολατένιο.
Οι Πόντιοι τα συνηθίζουν πότε-πότε κάτι τέτοια χωρατά.
Ορ. Σιδηρόπουλος
