«Ο επίλογος κάθε Γολγοθά…είναι η λυτρωτική Αναγέννηση…»
Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας
«Πώς εκείνο το άστρο της Bηθλεέμ έδυσε επάνω στον σταυρό;» Δεν έδυσε, αντίθετα πήρε φως και ενέργεια από εκείνον που έφευγε και θα ξανάρθει. Κάθε φως που έρχεται φεύγει πάντα μεγαλύτερο. Εδώ μεγαλώνει, ωριμάζει και κάποια στιγμή εκπέμπει. Εκπέμπει αγάπη, ηρεμία, φως, αλήθεια και ανοιξιάτικες ευωδίες που μένουν για πάντα.
Είχε πει: «εγώ θα παρέλθω μα οι λόγοι μου ποτέ. Θα μείνουν σαν φάροι μέσα στον χρόνο για να παρηγορούν πονεμένες ψυχές». Πράγματι οι λόγοι του Κυρίου είναι αυτοί εδώ και χιλιάδες χρόνια. Αυτό το αστέρι ήρθε για να μείνει, όπου και μένει σήμερα και φωτίζει τις ψυχές εκατομμυρίων ανθρώπων.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν είναι ένας θάνατος μα μια υπενθύμιση της φλόγας της πίστης που καίει μέσα σε εκείνους που το έχουν ανάγκη. Το ζητούν, το αποζητούν και επιλέγουν να ζουν μακριά από το σκοτάδι. Το σκοτάδι φοβάται το φως του άστρου της Bηθλεέμ και προσπαθεί με κάθε τρόπο να το σιγήσει. Εκείνο παραμένει άσβεστο, δυνατό, φωτεινό και σήμερα απλά χαίρεται που του δίνουμε μια μέρα δόξας. Δικής του δόξας.
Δεν έδυσε. Σε λίγο, απόψε θα νυχτώσει και θα βγει σαν βασιλιάς στους δρόμους και στα στενά της πόλης, όπου θα υποκλιθούν ταπεινά, θα το αρωματίσουν και απέναντί του θα αναφωνήσουν, «Αι γενεαί πάσαι», τον ύμνο του Επιταφίου…»
Maktoub
«The Pilgrimage of The Mad Man»
Η Ανάσταση του Χριστού είναι ο συμβολισμός του μυσταγωγικού περάσματος από την εφήμερη θνητότητα στην αιωνιότητα της Ύπαρξης. Ο Ιησούς, νικώντας το Θάνατο, κατάφερε να αποδείξει ότι η φθορά του υλικού σώματος δεν είναι ο οριστικός επίλογος αλλά η μετάβαση στην ανα-γέννηση της Ψυχής. Το «τέλος» σηματοδοτεί την «αρχή» μιας άλλης κατάστασης ύπαρξης και μετουσιώνει το φόβο για το άγνωστο και την ανυπαρξία σε ελπίδα για πνευματική ανάταση και εξέλιξη.
Το Θείο Δράμα είναι αστείρευτη πηγή έμπνευσης στον πολύπλευρο προσωπικό αγώνα καθενός από εμάς, επειδή εγκαινιάζει νέους συσχετισμούς μεταξύ φθαρτού και άφθαρτου, ανθρώπινου και θεϊκού, κοσμικής νομοτέλειας και θεϊκής λύτρωσης. Τα Πάθη είναι η αναπαράσταση του δικού μας Γολγοθά που περιδιαβαίνουμε με πόνο και απογοήτευση, κάθε φορά που βιώνουμε μια απώλεια, όταν νιώθουμε ευάλωτοι, όταν αποτυγχάνουμε ή όποτε αισθανόμαστε μόνοι και αβοήθητοι. Είναι όλες οι στιγμές της δοκιμασίας, της ασθένειας, των ποικίλων κρίσεων. Όλες οι στιγμές που χάνουμε την πίστη μας και την επαφή με τον Ανώτερο Εαυτό μας, επειδή αδυνατούμε να ερμηνεύσουμε αυτά που συμβαίνουν και να δώσουμε επαρκείς απαντήσεις σε όλα τα άδικα «γιατί;».
Ο Ιησούς άντεξε το μαρτύριο του Σταυρού και διατήρησε όλες τις αρετές Του, διδάσκοντας την καρτερικότητα στον πόνο, τη συγχώρεση της προδοσίας και την επιμονή στις αξίες που διακήρυττε. Ακολούθησε με εμπιστοσύνη το μονοπάτι της Θείας Βούλησης, υπομένοντας τα Πάθη και επιβλήθηκε στο πεπερασμένο της υλικής υπόστασης, μέσω της ένωσής του με το Θείο. Η θυσία του εκπέμπει το μήνυμα του θάρρους και της ελπίδας ότι κάθε δυσκολία είναι παροδική και πως, μετά από κάθε πόνο, έρχεται η λύτρωση. Αρκεί κανείς να μην παραιτηθεί από την αναμέτρηση που του επιφυλάσσει η ζωή και να καταφέρει να μείνει συντονισμένος με το παράδειγμα του Θείο Πάθους, το οποίο αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση και προάγγελο της Ανάστασης, δηλ της αξιοποίησης των Θείων αρετών που κατοικούν μέσα μας για να φωτίζουν το δρόμο που οδηγεί στην ψυχική ενδυνάμωση.
Η Ανάσταση είναι το διαχρονικό σύμβολο της ελπίδας, ότι ο πόνος θα ξεπεραστεί και της δικαίωσης κάθε προσωπικού Γολγοθά. Είναι η μεταμόρφωση της αμφισβήτησης σε ακλόνητη πίστη και η υπέρβαση των στενών προσωπικών περιορισμών, μέσω της ένωσης με την άυλη υπόσταση του θεϊκού, που υπάρχει στον πυρήνα του καθενός μας.
