Νομίζω αγαπητοί ότι αξίζει να πούμε ολίγα τινά για τον μακαριστό και αγαπητό σε όλους μας φίλο Αλέκο Ιωαννίδη (στο εξής Μοναχό π. Αλέξανδρο) με την ευκαιρία 40 ημέρου μνημόσυνου που θα γίνει στο Μοναστήρι του Προφήτου Ηλία στις 20 Ιουλίου 2018 που βρίσκεται κοντά στο χωριό Νεόκαστρο Βέροιας και είναι μετόχι της Ι. Μονής Γρηγορίου του Αγ. Όρους.
-Με τον αδελφό του μακαριστό ιερομόναχο π. Ιωακείμ σε παλαιότερη φωτογραφία στο Αγ. Όρος
Ο Μοναχός π. Αλέξανδρος, αγαπητοί, είχε πολλά χαρίσματα και πολλές αρετές, δοσμένα όλα από τον Θεό τον οποίο αγάπησε «εξ όλης της καρδίας του και εξ όλης της ψυχής του...». Περιεκτικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι η καρδιά του ήταν ένα «ταμείο αρετών» για τα οποία δεν καυχιόταν καθόλου γιατί τα θεωρούσε όλα φυσικά και ανθρώπινα σε όλους εμάς που δυστυχώς δεν μπορούσαμε να τον μιμηθούμε στην εφαρμογή όλων αυτών των αρετών με αποκορύφωμα την ταπεινοφροσύνη και την σεμνότητα του που τον διέκριναν στις συντροφιές με τους φίλους του μικρούς και μεγάλους, άσημους και επίσημους, φτωχούς και πλούσιους και γενικά με όλα τα στρώματα της μικρής μας κοινωνίας της πόλης μας Βέροιας. Ο Μοναχός π. Αλέξανδρος δεν έκανε διακρίσεις σε κανένα. Για όλους ήταν ο αγαπητός φίλος, ο πράος, ο γλυκύς, ο πάντοτε αόργητος και μειλίχιος στα λόγια του, ο σεμνός στη συμπεριφορά του και ανεκτικός στους δύστροπους και δύσκολους χαρακτήρες. Δεν τον είδαμε ποτέ -μα ποτέ να θυμώνει, να οργίζεται ή να υψώνει τη φωνή του και να διεκδικεί το δίκαιο του- Όχι! Δεν ήταν πείσμων, εγωιστής, εριστικός στα λόγια του, στις κινήσεις του, στην όλη του συμπεριφορά. Το χαμόγελο στα χείλη του «σήμα κατατεθέν». Όλοι ήθελαν την συντροφιά του και τη φιλία του, σε όλους ανεξαιρέτως ήταν αγαπητός. Στη κηδεία του που έγινε στον Προφήτη Ηλία -όπου και ο τάφος του- όλοι είχαν να πουν ένα καλό λόγο γι’ αυτόν. Ο κόσμος αυτός που βρέθηκε στην κηδεία του και την ταφή του μιλούσε για τον καλό χαρακτήρα του, τη γλυκύτητα των λόγων του και την απέραντη αγάπη του που είχε για όλους εμάς. Στο είδος του χαρακτήρα του να τι γράφει ένα περιοδικό στο οποίο ήταν και συνδρομητής και το μελετούσε ανελλιπώς, για την πολλή αγάπη του στον περίγυρο των φίλων του. Λέγει λοιπόν το περιοδικό: «Ο άνθρωπος της αγάπης δεν δυσκολεύεται να πλησιάσει και να συναναστραφεί ανθρώπους που είναι άσημοι κατά κόσμον. Δεν τους καταφρονεί αλλά τους διακονεί θυσιαστικά. Δείχνει αμέριστη την αγάπη του χωρίς να κάνει διακρίσεις, χωρίς να λογαριάζει κόπους και θυσίες, χωρίς να περιμένει ανταπόδοση. Μιμείται το αιώνιο πρότυπο μας τον Κύριο και Θεό μας, ο οποίος κανένα δεν αποστρεφόταν, με όλους αναστρεφόταν κι απ’ τον ακένωτο πλούτο της καρδιάς Του χάρισε σε όλους τα δώρα της θείας αγάπης Του». Ναι! αυτός ήταν ο Μοναχός π. Αλέξανδρος. Ένα υπόδειγμα ζωής και αρετής για τον καθένα μας.
-Ο Αλέκος Ιωαννίδης με τον Ηγούμενο της μονής Γρηγορίου
του Αγ. Όρους, πανοσιολογιώτατο π. Χριστοφόρου, πριν την κουρά του.
Ας μας επιτραπεί τώρα να απευθυνθούμε στον ίδιο και να του πούμε: «Οι γονείς σου πάτερ που σε ανέθρεψαν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» θα είναι πολύ ευχαριστημένοι και ευτυχισμένοι από τη διαγωγή που επέδειξες στην κοινωνία της Βέροιας και όπου αλλού σε καλούσε το καθήκον. Θα έλεγε κανείς ότι αύξησες και μετέβαλες τις καλές συμβουλές και νουθεσίες τους σε δένδρο αγλαόκαρπο με γλυκείς και εύχυμους καρπούς και θα έχεις «καλήν απολογίαν εν ημέρα κρίσεως» ενώπιον του Κυρίου την οποίαν ευχόμεθα να έχουμε και όλοι εμείς οι ζώντες και περιλειπόμενοι εις την παρουσίαν του Κυρίου, για να συμψάλλουμε όλοι μαζί τον χριστιανικό ύμνο, που λέγει σε αρχαΐζουσα γλώσσα: «Ναι εκεί, ναι εκεί (δηλαδή στη βασιλεία του Θεού) θέλομεν ποτέ συναντηθεί ω πατρίς ουράνια τρισευδα;iμων και τρις ποθητή!
Αιωνία σου η μνήμη αγαπητέ φίλε και Μοναχέ π. Αλέξανδρε, αιωνία σου η μνήμη, αιωνία σου η μνήμη.
Ο ποτέ φίλος και συγκάτοικος
στην πολυκατοικία μας
Δημ. Σαββίδης
