Γράφει ο
Κωνσταντίνος Μίζας
Επιμελητής
Ανηλίκων Βέροιας
“Ποτέ δεν το χε σκεφτεί ότι
συμβαίνει τόσο ξαφνικά να ανοίγουν
τα σύνορα ανάμεσα σ αυτό που είναι
και σ αυτό που δεν είναι . “
ΤΖΕΝΝΥ ΕΡΠΕΝΜΠΕΚ
Δεν με άκουσες που σου φώναζα να μην περάσεις
στην απέναντι όχθη.
Τώρα τα χέρια σου έγιναν λευκά χρυσάνθεμα.
Μακάρι το σώμα μου να ήταν τόσο μεγάλο
όσο ένα δωμάτιο, ώστε να ακουμπήσεις μαλακά
επάνω του. Να μην χτυπήσεις πέφτοντας.
Τί εικόνες πέρασαν από το μυαλό σου εκείνη τη στιγμή?
Η θέα της θάλασσας από ψηλά και οι γλάροι
να πετάνε παιχνιδιάρικα?
Το Βρότσλαβ εκεί γύρω στα 1950?
Ενα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες στο Νεστόριο?
Πόσο βάρος έχουν τα λόγια που δεν πρόλαβαν
να ειπωθούν!
Σαν ασήκωτες πέτρες.
Τώρα μπορείς να ψιθυρίσεις στο πρόσωπο που σε κοιτάζει
χαμογελώντας στην τσαλακωμένη ασπρόμαυρη
φωτογραφία
ότι η ιστορία έσβησε αλλά δεν ξεχάστηκε.
