Γράφει ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΒΑΣΙΑΔΗΣ
Οι αναφορές που αποσπασματικά είδαν το φώς της δημοσιότητας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού, που ορίστηκε να τιμάται στις 27 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους, περιορίστηκαν κυρίως στις πολιτικές εξαγγελίες προεκλογικού χαρακτήρα, αλλά και στις αναφορές για τα είδη του τουρισμού που μπορούν να αναπτυχθούν στον τόπο, για να ενισχύσουν την οικονομία, να εξασφαλίσουν θέσεις εργασίας και να ενδυναμώσουν την ανάπτυξη.
Σκοπός του σημερινού άρθρου είναι να επισημανθεί ο αγροτουρισμός ως πρόκληση για την νέα αυτοδιοικητική πραγματικότητα που προσδιορίζεται από το νομοθέτημα που έλαβε την ονομασία «ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ»
Αποτελεί γενική διαπίστωση ότι η μνημονιακή πολιτική που ανέτρεψε την ακμάζουσα κάποτε οικονομία της περιφέρειας, που γιγάντωσε την ανεργία, που υπονόμευσε την πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγωγική δραστηριότητα και δυναμίτισε κάθε σοβαρή επιχειρηματική προσπάθεια του ντόπιου μικρομεσαίου ανθρώπινου δυναμικού, θέτει την αναγκαιότητα ανάδειξης και αξιοποίησης των παραμελημένων αναπτυξιακών δυνατοτήτων που ο ίδιος ο τόπος απλόχερα παρέχει.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι διευρυμένοι Δήμοι της περιοχής που εμπεριέχουν τα μεγάλα και ποικίλων δυνατοτήτων αγροκτήματα των συνενωμένων αυτοδιοικητικών μονάδων που τον αποτελούν, όπως προσδιορίζονται πλέον και από το σχέδιο «ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ».
Αυτή η πραγματικότητα που τονίζεται από το σχέδιο «ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ» θέτει τους νέους διευρυμένους Δήμους μπροστά στην πρόκληση της συστηματικής αγροτουριστικής ανάπτυξης, που μέχρι σήμερα αποσπασματικά και ευκαιριακά αξιοποιήθηκε, παρά τα υποστηρικτικά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Είναι γνωστό για τους γνωρίζοντες την ευρωπαϊκή πραγματικότητα ότι όταν στην Ελλάδα ανακαλύπτονταν και αξιοποιούνταν περιστασιακά και μεμονωμένα ο αγροτουρισμός, στην Ευρώπη τα αγροτικά καταλύματα προσέφεραν ήδη ποιοτικές υπηρεσίες, με ανάλογο βεβαίως οικονομικό όφελος για τους κατοίκους της υπαίθρου.
Στο επίκεντρο του αγροτουρισμού βρίσκονται το φυσικό περιβάλλον και η ανθρώπινη επαφή.
Η δραστηριότητα αυτή δεν έχει σκοπό να υποκαταστήσει τις αγροτικές ασχολίες ¬ αλλά να τις στηρίζει προσφέροντας ένα επιπλέον εισόδημα.
Η αγροτουριστική δραστηριότητα βασίζεται στη διαμονή σε κατάλληλα διαμορφωμένες κατοικίες παραδοσιακής αρχιτεκτονικής ή σε σπίτια που διαθέτουν έναν αξιόλογο τοπικό χαρακτήρα.
Οι επισκέπτες μπορούν να γευτούν παραδοσιακές πίτες, σπιτικές μαρμελάδες και γλυκά του κουταλιού, χειροποίητα ζυμαρικά, ντόπια τυροκομικά, ζεστές τηγανίτες, φρούτα και ολόφρεσκα λαχανικά.
Ακόμη, αν δεν θέλουν να είναι απλοί παρατηρητές, μπορούν να πάρουν μέρος στα πανηγύρια, στις γιορτές και στις αναβιώσεις παλαιών εθίμων που κατά καιρούς διοργανώνονται.
Σε πολλά μέρη λειτουργούν και αγορές με είδη λαϊκής τέχνης, όπως υφαντά, κεντήματα, ξυλόγλυπτα, κεραμικά κτλ.
Έτσι διαφυλάσσεται και αξιοποιείται η φυσική και πολιτιστική κληρονομιά ενώ δίδεται η δυνατότητα ανάπτυξης πλείστων παράλληλων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων που αυτονόητα συνεπάγονται νέες θέσεις εργασίας.
Είναι αλήθεια οτι η ελληνική ύπαιθρος πολύ λίγο διαφημίζεται από τους επίσημους φορείς, τους αγροτουριστικούς συνεταιρισμούς και τις ταξιδιωτικές επιχειρήσεις, ενώ προβάλλονται αγροτουριστικά πακέτα άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Η ανάπτυξη του αγροτουρισμού ως τριτογενούς παραγωγικής δραστηριότητας, προϋποθέτει τήν αξιοποίηση αγροτουριστικών προγραμμάτων, τα οποία πέρα από τη βελτίωση της οικονομικής θέσης των αγροτών, έχουν στόχο και τη βελτίωση της κοινωνικής θέσης της γυναίκας αγρότισσας.
Ο αγροτουρισμός ενισχύεται μέσω του κανονισμού 950/97 της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με σκοπό την ανάπτυξη των ορεινών περιοχών αλλά και την ενίσχυση των γεωργών.
Είναι αυτονόητο όμως ότι η αγροτουριστική πρόκληση που εμπεριέχει το σχέδιο «ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ», θέτει προ των συλλογικών ευθυνών, την προστασία του περιβάλλοντος από φυσικές απειλές και την διαφύλαξη του από δραστηριότητες που υπονομεύουν την ίδια του την υπόσταση.
Η απάντηση στην πρόκληση της αγροτουριστικής ανάπτυξης του τόπου, όπως εντάσσεται στο σχέδιο «ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ», βρίσκεται στην δυναμική διεκδίκηση των τοπικών κοινωνιών και στην αποτελεσματική αντίσταση που πρέπει να υπάρξει, απέναντι στα οργανωμένα συμφέροντα τα οποία υπονομεύουν χάριν του κέρδους το περιβάλλον και που υποστηρίζονται από κεντρικές πολιτικές, ανεξαρτήτως κυβερνητικού χρώματος.
