Αγαπητέ «ΛΑΕ»
Ώρες-ώρες αναρωτιέμαι, πώς γίνεται και κάποια γεγονότα της ζωής μας σε άλλες εποχές, χαράσσονται ανεξίτηλα στη μνήμη μας. Γεγονότα που τα ζούμε νοερά, μόνον όταν μας τα θυμίζει κάποια επέτειος ή κάποιο γεγονός παρεμφερές.
Ένα τέτοιο γεγονός είναι αυτό που ζήσαμε, δεκάχρονα εμείς τότε, το πρωί της Δευτέρας 28 Οκτωβρίου του 1940. Μαθητούδια της πρώτης οκταταξίου, τότε, είχαμε συγκεντρωθεί στην αυλή του σχολείου μας, αυτού που σήμερα αποτελεί το δημαρχείο της Βέροιας.
Περιμέναμε όπως πάντα, να βγουν οι καθηγητές και να εκφωνηθεί από κάποιον μαθητή η καθιερωμένη προσευχή!
«Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της Αληθείας…».
Η ώρα όμως περνούσε, κι αυτό γινόταν για πρώτη φορά. Εμείς οι μικρότεροι, τρέμαμε από το πρωινό αγιάζι, πιθανόν όμως και από την αγωνία, μήπως το κούρεμα που μας επιβλήθηκε, κριθεί ανεπαρκές από τον αυστηρό γυμνασιάρχη μας.
Κάποτε, επιτέλους, η προσευχή αρχίζει. Και τότε, μετά το καθιερωμένο «Αμήν» ο γυμνασιάρχης που συνήθως αποχωρούσε πρώτος, κάνει ένα βήμα μπροστά και μας αφήνει σύξυλους καθώς τον ακούμε να απαγγέλει: «Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια…».
Ανεπανάληπτε Γιάννη Ξηροτήρη! Πώς να μη σε θυμηθώ μια τέτοια μέρα. Καταφανώς συγκινημένος, μόλις και μετά βίας συγκρατούσες τα δάκρυά σου, μας ανήγγειλες με παλλόμενη φωνή το συγκλονιστικό γεγονός: «Παιδιά μου, έχουμε πόλεμο!».
Για εμάς τους λιλιπούτειους μαθητές, το συγκλονιστικό δεν ήταν η είδηση του πολέμου. Ήταν η φωνή του γυμνασιάρχη μας. Ήταν το ηρωϊκό του κάλεσμα: «Σταθείτε δυνατοί αυτές τις μέρες. Εμείς οι μεγάλοι θα κάνουμε το καθήκον μας».
Λίγο αργότερα τον είδαμε να ανεβαίνει βιαστικά το δρόμο για τους στρατώνες…
Χρόνια πολλά!
Ορ. Σιδηρόπουλος
