Του ιερέως
Παναγιώτου Σ.Χαλκιά
«Υπάρχει ζωή πριν από το θάνατο;». Έτσι έγραφαν σ’ έναν τοίχο, φίλοι αναγνώστες. Και αυτοί που το έγραψαν δεν ήταν πεθαμένοι, αλλά… ζωντανοί (και μπορεί να καλοπερνούσαν! Να απολάμβαναν όλα τα υλικά αγαθά!). Ζωντανοί (!) διερωτώνται αν πράγματι βρίσκονται εν ζωή. Σαν να μας λένε: όπως ζούμε δεν έχει νόημα η ζωή μας! Εκεί όπου πάμε, δεν βρίσκουμε ζωή! (Και έχουν δίκιο…). «Να πάει να χαθεί η καλοπέραση, εμείς θέλουμε ζωή!», βροντοφώναζαν οι Γάλλοι φοιτητές του Μάη του 1968.
Και τί αξία έχει μια ζωή χωρίς νόημα; Ποιος θέλει μία τέτοια (νεκρή) ζωή; Οι άνθρωποι πρώτα αυτοκτονούν από μέσα και μετά απ’ έξω…
Αντιγράφουμε: «Τα τελευταία χρόνια έχει προσλάβει διαστάσεις, στις μεγάλες χώρες της Ευρώπης, το φαινόμενο των αυτοκτονιών των νέων. Πρώτη σε ποσοστό έρχεται η Γαλλία». Οι νεαροί που αυτοκτονούν μόνο στη Γαλλία, φτάνουν τις 12.000 κάθε χρόνο! Ακολουθούν η Δανία, η Φιλανδία, η Αυστρία, η Σουηδία, η Γερμανία.
Το φαινόμενο είναι τραγικό. Γιατί παρουσιάζεται, κυρίως, σε χώρες με υψηλό επίπεδο κοινωνικής πρόνοιας, με μεγάλo κατά κεφαλήν εισόδημα, με βιομηχανίες, με θαυμάσιο εκπαιδευτικό σύστημα, με κάθε είδους αθλητικά κέντρα και με υπερπερίσσεια διασκέδαση! Ποτέ οι νέοι δεν ήσαν τόσο χορτασμένοι όσο τη σημερινή εποχή: σε φαγητά, σε γλυκά, σε σεξ, σε χρήματα, σε αγαθά, σε γλέντι. Γιατί αυτοκτονούν; Ποιος φταίει; Αυτοί ή εμείς; Θα προσπαθήσω έμμεσα ν’ απαντήσω.
Με συγκίνηση και δέος και απέραντο σεβασμό, φίλοι αναγνώστες, στέκομαι μπροστά σ’ αυτούς τους νέους. Σ’ αυτούς τους νέους πολίτες, που ετοιμάζονται να βγουν στον αγώνα της ζωής, που θα πρέπει να διακριθούν στην κοινωνία, να δημιουργήσουν το δικό τους οικογενειακό και επαγγελματικό περίγυρο, να σταθούν στον κοινωνικό ανταγωνισμό, να ανταποκριθούν στις ευρύτερες απαιτήσεις της ζωής…
Αναρωτιέμαι τί θα απαντήσω όταν αυτοί, οι αυριανοί πολίτες ρωτήσουν:
-Πού να σταθώ;
-Πώς να περπατήσω;
-Πού είναι ο δρόμος, που άνοιξες εσύ για μένα;
Και κοιτάζω γύρω μου να ανακαλύψω το ηθικό κοινωνικό υπόβαθρο, το οποίον εμείς πρέπει να δημιουργήσουμε, για να σταθούν πάνω σ’ αυτό οι νέοι πολίτες… Κοιτάζω να βρω τις βάσεις της δημοκρατικής, της κοινωνικής, της ιδεολογικής παιδείας, που καταλείπουμε στα παιδιά μας…
Αισθάνομαι ότι αδιαμαρτύρητα αφήνουμε τον τόπο μας να γεμίζει καρχαρίες, αναγκάζοντας τους νέους μας να κολυμπήσουν μαζί τους… Μετατρέπουμε την κοινωνία σε εκτροφείο θηρίων που τα προετοιμάζουμε να αλληλοσπαραχθούν… Στην εποχή της άκρατης τεχνολογικής ανάπτυξης, της ανέλεγκτης επιστημονικής προόδου, του αχταρμά των παγκοσμιοποιημένων ιδεολογικών, η έλλειψη φιλοσοφικού, πνευματικού υπόβαθρου των νέων κοινωνιών, η απόκλιση στις ράγες μεταξύ της τεχνολογικής και ανθρωπιστικής επιστήμης, σίγουρα οδηγεί στον εκτροχιασμό!...
Ας σταθούμε με δέος απέναντι στους νέους. Ας τους δώσουμε τα πνευματικά εφόδια, τις σταθερές αξίες, τις συνταγμένες πρακτικές, να αντέξουν τη σύγκρουση…Εμείς οι γονείς!... Ας μην περιμένουμε από κανέναν άλλον! Για να ξέρουν πού να σταθούν και πώς να περπατήσουν!...
Ας κοιτάξουμε γύρω μας το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον. Ας αναλογισθούμε την καθημερινά αυξανόμενη εξάρτησή μας από εξωτερικούς παράγοντες που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, να τιθασεύσουμε…
Ας κρατήσουμε έστω, το μόνο που μας απέμεινε. Τον πνευματικό, τον κοινωνικό Πολιτισμό μας! Και ας τον δώσουμε εφόδιο σ’ αυτούς που θα κληθούν να δώσουν τη μάχη!...
Φαντάζομαι πως εμμέσως απάντησα στο πιο πάνω ερώτημα.
