Γράφει ο Αναστάσιος Βασιάδης
Τα δραματικά γεγονότα που κυριάρχησαν στην επικαιρότητα των τελευταίων ημερών, αμαύρωσαν το εορταστικό κλίμα που διαμορφώνεται εν αναμονή των Χριστουγέννων και είχαν ως συνέπεια να αγνοηθεί και η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που με απόφαση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών καθιερώθηκε να τιμάται την 10η Δεκεμβρίου εκάστου έτους.
Η αναφορά γίνεται με αφορμή την κοινή διαπίστωση, ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα εξακολουθούν να καταπατούνται συνεχώς και απροκάλυπτα σε όλο τον κόσμο
Η προσφυγική κρίση, οι κοινωνικές ανισότητες, η εξουθένωση της προσωπικότητας των αδυνάτων, η επιβολή του δίκαιου του ισχυρότερου, οι πολιτικές φυλακίσεις, οι εξορίες και τα βασανιστήρια, αποτελούν μερικές από τις προκλητικές καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που βρίσκονται σε πλήρη αναντιστοιχία με την πολιτιστική ανάπτυξη που χαρακτηρίζει την σημερινή πορεία της ανθρωπότητας.
Οι καταπατήσεις όμως των ανθρώπινων δικαιωμάτων δεν εξαντλούνται εκεί. Εντοπίζονται και εκδηλώνονται με την καθημερινή έξαρση φαινομένων τα οποία γίνονται εμφανώς αντιληπτά, ενίοτε και με ιδιαίτερα προκλητικό τρόπο, από τον κάθε πολίτη.
Μερικές από αυτές τις καθημερινές καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αφορούν ολόκληρες ομάδες συνανθρώπων μας, ενώ άλλες μεμονωμένα περιστατικά.
Η αύξηση της ανεργίας, αποτελεί μια κατάφωρη καταπάτηση ανθρώπινου δικαιώματος η οποία υποβαθμίζει την αξία του ανθρώπου, εξουθενώνει την προσωπικότητά του και τον ωθεί σταδιακά στην κοινωνική απένταξη με όλες τις αυτονόητες συνέπειες για την κοινωνία και για τον ίδιο.
Η έξαρση της εγκληματικότητας, το επισφαλές της σωματικής ακεραιότητας και ο φόβος καταστροφής της περιουσίας, αποτελούν κραυγαλέες παραβιάσεις του ανθρωπίνου δικαιώματος της δημόσιας ασφάλειας, που είναι ξένες με κάθε έννοια συντεταγμένης πολιτείας.
Κάθε πολίτης που, σύμφωνα με τις δυνατότητές του, συμμετέχει στις δαπάνες που απαιτούνται για την λειτουργία του κράτους πρέπει να είναι και να αισθάνεται ασφαλής στον τόπο διαμονής, στον τόπο εργασίας και όπου γενικώς δραστηριοποιείται.
Η αδυναμία της πολιτείας να κατοχυρώσει ισότιμα την παιδεία, δηλαδή την μόρφωση, την συγκροτημένη γνώση και την διαρκή ενημέρωση σε όλους τους πολίτες, ώστε αυτοί να μπορούν να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της προσωπικής τους προόδου και της ευρύτερης κοινωνικής ανάπτυξης, αποτελεί εμφανή καταπάτηση στοιχειώδους ανθρωπίνου δικαιώματος.
Το κορυφαίας όμως σημασίας ανθρώπινο δικαίωμα το οποίο νοείται ως αυτονόητο σε μια οργανωμένη και σύγχρονη κοινωνία είναι αναμφισβήτητα η Υγεία.
Η διασφάλιση παροχής υπηρεσιών Υγείας με ισότιμο τρόπο σε όλους τους πολίτες μιας πολιτείας η οποία θεωρείται ως ευνομούμενη, αποτελεί βασικό ανθρώπινο δικαίωμα του οποίου η καταπάτηση αποτελεί σαφέστατα ένδειξη κοινωνικής οπισθοδρόμησης και υπανάπτυξης.
Αυτές αλλά και άλλες λιγότερο ή περισσότερο μεμονωμένες περιπτώσεις παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων γίνονται αντιληπτές από τον καθένα στην σημερινή κοινωνία.
Η υποστήριξη αυτών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Απαιτεί διαρκή αφύπνιση, νηφαλιότητα, ανθρώπινη ευαισθησία και συνέπεια εκ μέρους της πολιτείας, των κοινωνικών οργανώσεων και καθενός πολίτη ξεχωριστά.
Η πρόσφατη ημέρα που παγκόσμια ήταν αφιερωμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα ας μη παραβλεφθεί και ας αποτελέσει ένα νέο ξεκίνημα για όλους.
Χρέος του καθενός είναι να εξοικονομήσει χρόνο από τις μικρές ή μεγάλες ενασχολήσεις του και να ατενίσει τον άμεσο περίγυρο. Σίγουρα θα ανακαλύψει συνανθρώπους των οποίων τα ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάζονται.
Η πολιτεία, η οργανωμένη κοινωνία και κάθε αρμόδιος, θα ενεργοποιηθούν μόνο εφόσον ο κάθε ενεργός πολίτης δραστηριοποιηθεί με ευθύνη και κοινωνική ευαισθησία.
