Του ιερέως
Παναγιώτου Σ.
Χαλκιά
Η αυλαία της ζωής ανοίγει, φίλοι αναγνώστες, για να μας παρουσιάσει το νέο χρόνο, ενώ ένας παλιός και γερασμένος από συγκλονιστικά πανανθρώπινα γεγονότα, ρίχνεται στην άβυσσο του παρελθόντος, παρασύροντας μαζί του: πίκρες και απογοητεύσεις, χαρές και θριάμβους, λύπες και αναστεναγμούς, απειλές και εγκλήματα και κάθε είδους κοινωνικά γεγονότα. Άτομα, οικογένειες, πόλεις, πολιτείες και έθνη, πατάνε σε λίγο το κατώφλι του νέου χρόνου με καρδιά που χτυπά δυνατά από αγωνιώδη ερωτήματα, για τα όσα επιφυλάσσει αυτός κατά τη δωδεκάμηνη κυριαρχία του σ’ ολόκληρο τον κόσμο.
Σε λίγο, όπως ανοίγει η αυλαία της αιωνιότητας για να προβάλλει μπροστά μας ο νέος χρόνος, καινούργιοι πόθοι, λαχτάρες και αγωνίες πλημμυρίζουν την ψυχή του ανθρώπου, ενώ σκέψεις πολλές και καρδιοχτύπια δυνατά του δημιουργούν το εναγώνιο ερώτημα: Τί άραγε μου επιφυλάσσει ο νέος χρόνος; Θα μου δώσει την ευτυχία που δεν μπόρεσε να μου χαρίσει ο προηγούμενος ή και αυτός θα είναι χειρότερος από τον προηγούμενο; Και όλα αυτά τα αγωνιώδη ερωτήματα, αρχή του νέου χρόνου, σφυροκοπούν έντονα τη σκέψη του και τον κάνουν δεισιδαίμονα και προληπτικό και καταφεύγει στα πιο απατηλά μέσα που νομίζει ότι μπορούν να του κάνουν το χρόνο ευτυχισμένο. Καταφεύγει τέτοια μέρα σε ειδωλολατρικές εκδηλώσεις, πιστεύοντας πως έτσι ραντίζει με το μαγικό νερό της ευτυχίας το νέο χρόνο, για να φυτρώσει η χαρά και η ευτυχία.
Κρεμά έξω από την πόρτα του χρυσωμένα πέταλα ζώων και σκόρδα. Δεν επιτρέπει να μπουν πρωτοχρονιά στο σπίτι του άνθρωποι μαυροφορεμένοι ή ορφανοί, έστω και αν πρόκειται για στενούς συγγενείς του. Μα το χειρότερο από όλα είναι ότι χαρτοπαίζει όλη τη νύχτα για να μάθει αν θα κερδίζει χρήματα, πολλά χρήματα, κατά τη διάρκεια του χρόνου.
Φίλε αναγνώστη. Εσύ μόνο ένα καθήκον έχεις σήμερα. Να κάνεις απολογισμό των έργων σου κατά το χρόνο που φεύγει και δεν ξαναγυρίζει. Πρέπει να νιώσεις πως ο ερχομός του νέου χρόνου, μας έφερε πιο κοντά στο τέρμα της επίγειας ζωής μας και μας δίνει την ευκαιρία να νιώσουμε τα λόγια του μεγάλου κοινωνιολόγου της πίστεώς μας, του αδελφοθέου Ιακώβου: «Ατμίς, έσται η ζωή ημών η προ ολίγον φαινομένη, έπειτα δε αφανιζομένη» (Ιακ. Δ΄ 14).
Και μετά, σαν τον ευσυνείδητο και αμερόληπτο ελεγκτή που ελέγχει κάποιο οικονομικό βιβλίο, άνοιξε κι εσύ το βιβλίο της ψυχής σου και με κώδικα κρίσεως την περίφημη εκείνη εντολή της Αγάπης, ρώτησε τον εαυτό σου: «Τί παρέβην; Τί δε έρρεξα; Τί μοι δέον ουκ ετελέσθη;». Και τα τρία αυτά ερωτήματα προς τον εαυτό σου αποτελούν, φίλε αναγνώστη, την περίφημη τριλογία του Πυθαγόρα, που ερμηνεύεται: Τί παράβαση έκανα; Τί δεν έπραξα; Τί πρέπον δεν έγινε από μένα;».
Μην αμελήσεις, λοιπόν! Μην αφήσεις το χρόνο να κυλά άσκοπα, γιατί αυτό είναι η μεγαλύτερη ζημιά για σένα. Μη μοιάσεις με τον απερίσκεπτο εκείνο βασιλιά των Θηβών τον Αρχία που δεν πρόσεξε και με το επιπόλαιο εκείνο «Ες αύριον τα σπουδαία» έχασε τη ζωή του.
Φίλε αναγνώστη. Αφού ακούσεις την παραγγελία του Μεγάλου Παύλου: «Ο καιρός συνεσταλμένος (σύντομος) εστιν», ρώτησε, για μια ακόμη φορά τον εαυτό σου. «Τί παρέβην; Τί δε έρρεξα; Τί δέον ουκ ετελέσθη;» και αποφάσισε.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
