Κάποτε ήμουν περήφανος και ριγούσα όταν έλεγα πως είμαι Μακεδόνας. Κάποτε πετούσα σε Θεϊκά και ακατάληπτα ύψη στο άκουσμα του υπέροχου παιάνα ¨Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα….» Κάποτε όταν έλεγα ότι είμαι από την Μακεδονία, ένοιωθα ξεχωριστός, ευλογημένος και μοναδικός. Σήμερα αναρωτιέμαι!
Τ ι θα λέω από τώρα και μετά; Σκοπιανός; Ναι Σκοπιανός, καθ ότι εάν πω σε κάποιον Ευρωπαίο ότι είμαι Μακεδών θα μου πει χωρίς δεύτερη σκέψη , ά ! είσαι από τα Σκόπια; Οπότε γιατί να λέω ότι είμαι Μακεδόνας ; Υπάρχει μήπως Μακεδονικό κράτος στην Ελλάδα; Ένα γεωγραφικό διαμέρισμα είμαστε, μια επαρχία ,τίποτε παραπάνω και σύντομα θα ξεχαστούμε! Οπότε γιατί να ξεφτιλίζομαι περαιτέρω προσπαθώντας να τους αναλύσω το συγγνωστό, βιογραφικό μας κομμάτι; Όχι ,Θα λέω κατευθείαν Σκοπιανός και θα το τελειώνω εκεί.
Από την στιγμή που η εγωκεντρική Κυβέρνηση της Μαξίμου από κοινού με την Προεδρία και την Ιεραρχία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας σιώπησαν και συνέργησαν για να εγκληματήσουν, εξυπηρετώντας σκοτεινά σχέδια του Σόρρος και των ομοίων του και δεν σεβάστηκαν αυτό που πράγματι είμαστε και αυτό που δικαιωματικά μας ανήκει ,τότε εγώ προσωπικά σαν άτομο , αναπροσδιορίζομαι και λέω ότι θέλω. Από την στιγμή που η Μάνα Ελλάδα, ποτέ δεν μ΄ αγάπησε, ποτέ δεν με πόνεσε και ούτε καν μου επέτρεψε να αποφασίσω δημοκρατικά , εάν επιθυμώ να παραχωρήσω Ιστορία και όνομα στους Γείτονες Σλαβοσκοπιανούς, τότε την απαρνούμαι!
Αφού λοιπόν η Μάνα μου ποτέ δεν δάκρυσε για μένα και αφού ποτέ δεν με αγκάλισε τρυφερά αποκαλώντας με πολλάκις «Βούλγαρο», ναι δεν θέλω να νοιώθω πλέον Έλληνας, δεν θέλω να μοιράζομαι μαζί της τις χαρές και τις λύπες που πρόκειται να έλθουν.. Εάν χρειαστεί κάποια στιγμή (το απεύχομαι)να πολεμήσω στο πλευρό της για την προάσπισή της ,δεν θα το κάνω και θα αποτρέψω να το κάνουν οι συγγενείς μου και οι φίλοι μου.
Ποτέ ξανά δεν θα κλάψω και δεν θα ματώσω γι αυτήν όσο ζω, εγώ και τα παιδιά μου. Αυτό θα προσπαθήσω να μεταφέρω και να μεταλαμπαδεύσω με όποιον τρόπο και μέσο μπορώ, στους απογόνους μου και στις επερχόμενες γενεές. Νοιώθω προδομένος και απηυδισμένος από τις ουτιδανές συναλλαγές που βίωσα εγώ και οι συμπατριώτες μου τις τελευταίες ημέρες και απαρνούμαι την Μακεδονική μου καταγωγή.
Ντρέπομαι να αποκαλούμαι Μακεδόνας γιατί πραγματικοί πλέον θα θεωρούνται άλλοι αντί εμού και μάλιστα με την συγκατάθεσή μας. Ακόμη οι λίγοι έλληνες Κρητικοί και άλλοι ,που με τον Παύλο Μελά ήρθαν να πολεμήσουν το 1904 για την ελευθερία της Μακεδονίας από τους κομιτατζήδες, το έκαναν όχι με τις ευλογίες και τις παραινέσεις του Ελληνικού κράτους αλλά αυτόβουλα και αυτόκλητα. Ένα μεγάλο Κ Ρ Ι Μ Α για την άσκοπη θυσία τους αλλά και για εμάς που ενδώσαμε τόσο εύκολα και Βιαστικά .-Ο Θεός να μας λυπηθεί!
Γουγουλέφας Ε.
Ένας πρώην Μακεδών
