Γράφει ο
Δημήτρης Τόλιος
Ο βιζυηνός λάτρης της βεροιώτικης ομορφιάς, γιατρός σωμάτων αλλά προπάντος γητευτής ψυχών Θεόδωρος Πολυχρονιάδης, «ξαναχτύπησε» στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς με το καινούργιο πόνημα του.
Σε μια εποχή που επιλέγονται και φωτίζονται στην χώρα όχι οι άριστοι αλλά οι αρεστοί, ο Θόδωρος Πολυχρονιάδης, δεν μας ξαφνιάζει αφού μας έχει συνηθίσει σε ωραίες πνευματικές αναζητήσεις και συλλογές αλλά μας ξαναγλυκαίνει θυμίζοντας την αγάπη για τον τόπο μας την ερατεινή βέροια δίνοντας τίτλο σε αυτό το δημιούργημα του «Αφιέρωμα στην Παλαιά (Βυζαντινή) Μητρόπολη Βέροιας»
Υπενθυμίζοντας μας στην πράξη ότι την ευθύνη για το περιβάλλον δεν την έχει μόνο το κράτος αλλά και ο ίδιος ο πολίτης, εξιστορεί χρονικά και πραγματικά τον άδολο και ανυπόκριτο, ακηδεμόνευτο αγώνα για την γέννηση της κίνησης των ενεργών πολιτών της Βέροιας, μια ιδέα του γιατρού χειρουργού ΓΙΑΝΝΗ ΑΒΡΑΜΙΔΗ, για να ξεκινήσει στην συνέχεια το έργο αποκατάστασης της παλαιάς μητρόπολης Βέροιας κ του αύλειου χώρου της μέχρι και την ολοκλήρωση του αλλά και την συνέχεια της ολοκλήρωσης ανάδειξης του μνημείου
Ο ρέκτης φιλόλογος κ συγγραφέας Θωμάς Γαβριηλίδης προλογίζει το έργο και δίνει το στίγμα της ψυχικής υγείας που εκπέμπει ο χαρακτήρας του συγγραφέα κ επιστήμονα ιατρού Πολυχρονιάδη Κάνει λόγο για την Αγιά Σοφιά της Βέροιας έργο του Νικήτα Θυηπόλου.
Ο Θόδωρος Πολυχρονιάδης μας πηγαίνει νοερά στα πρώτα χρόνια της γερμανικής κατοχής αλλά και της απελευθέρωσης πλάι στον αρχιμανδρίτη π. Βασίλειο του οποίου η παρουσία και η συντροφιά σφράγισε τον χαρακτήρα του συγγραφέα στα μετέπειτα χρόνια της ζωής του.
Έζησα από κοντά τον αγώνα και την λαχτάρα του γιατρού να δει το έργο ολοκληρωμένο και αποκατεστημένο σύμφωνα με όσα σχεδιάστηκαν. Χρησιμοποιεί γλώσσα αλήθειας και δίχως υπονοούμενα εκφράζει την δυσαρέσκεια του για όσα τελικά συνέβησαν μέχρι σήμερα στο έργο. Είναι ο ενεργός πολίτης της Βέροιας που δεν χαιδεύει αυτιά αλλά τολμά και μιλά με πεζό και ποιητικό λόγο, εκφράζοντας την λαχτάρα του για τον τόπο που γεννήθηκε.
Ακολουθούν στο 2ο μέρος διηγήματα μεταξύ άλλων για τον δασκιώτη Νέστορα Μισοκέφαλο, αναφορά σε μια τυχαία γνωριμία ενός ξενοδοχείου δημοσίευμα με το ψευδώνυμο Ευθύβολος, τα ιδιαίτερα μαθήματα , αλλά και άρθρα γενικότερου ενδιαφέροντος, για την Αντωνιάδειο Στέγη, της οποίας υπήρξε διοικητικό στέλεχος το 1976, για το ωράριο εργασίας των δημοσίων υπαλλήλων, τον θρησκευτικό και φυσικό τουρισμό του Νομού Ημαθίας και βιβλιοπαρουσιάσεις έργων του Φώτη Σιμόπουλου, του Ορέστη Σιδηρόπουλου, του Δημήτρη Κλήμη, των Δημήτρη Στυλιανίδη κ Θωμά Σωτηρόπουλου, του Αναστάσιου Πατσίκα, του Νικόλαου Καλλιγά, και τέλος Ποιήματα του ιδίου.
Ο Θόδωρος Πολυχρονιάδης είναι βαθύτατα ευαίσθητος και ευαισθητοποιημένος για τον τόπο του την Βέροια και το τοπίο της και τους συμπολίτες του που αγαπούν αυτή . Στην 8η δεκαετία της ζωής του, υπενθυμίζει στον εαυτό του έχοντας αυτογνωσία του χρόνου που κυλά αδυσώπητα πως «η κλεψύδρα του χρόνου έχει αδειάσει και μερικοί κόκκοι άμμου έμειναν ακόμη». Υπενθυμίζει όμως και σε εμάς, τους αναγνώστες, προς τους βεροιολάτρες , ότι η αγάπη για τον τόπο μας είναι καθημερινή έμπρακτη πνευματική ερωτική σχέση μα και καθήκον.
Αγαπητέ Θόδωρε Πολυχρονιάδη, σε εποχή άκρατης ευτέλειας και πολιτικής και πολιτιστκής παρακμής, παραμένεις φλόγα πνεύματος και καρδιάς δυνατής. Γένοιτο.
