ΤΟΥ Γ.Ξ. ΤΡΟΧΟΠΟΥΛΟΥ
Αφορμή για το σημείωμα αυτό, αποτέλεσε ένα άρθρο του πρώην πρωθυπουργού, Κώστα Σημίτη, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στον Τύπο, και αναφέρει ότι ο αρθρογράφος περιμένει νέα ‘Ιμια, όσον αφορά τις νέες εξελίξεις στην περιοχή της Ν.Α. Μεσογείου.
Αρχίζω να φοβάμαι, όχι εξαιτίας του περιεχομένου του άρθρου, αλλά για τον πιθανό τρόπο διαχείρισης από μέρους της Ελλάδος, ενός θερμού επεισοδίου στην περιοχή. Γιατί, τότε, στην εποχή του συμβάντος στα ‘Ιμια, ο Κώστας Σημίτης –με τον ηπιότερο χαρακτηρισμό- φέρθηκε τελείως λανθασμένα, και εγκληματικά μπορώ να πω, έριξε δε την ευθύνη στον τότε αρχηγό του ΓΕΕΘΑ ναύαρχο Λυμπέρη. Και το λέω αυτό, επειδή πιστεύω ότι αν γινόταν επανακατάληψη της δεύτερη νησίδας των Ιμίων, όπου υπήρχαν Τούρκοι καταδρομείς, με δυναμικό τρόπο, η Τουρκία θα έβαζε «την ουρά στα σκέλια» επειδή θα έβλεπε ότι η Ελλάδα δεν αστειεύεται.
Φοβάμαι, όμως, βλέποντας ότι το πολιτικό θερμόμετρο ανεβαίνει επικίνδυνα στην περιοχή της Ν.Α. Μεσογείου, με έναν Ερντογάν στο «τιμόνι» της Τουρκίας, που έρχεται στα ίσα σε κόντρα με τους Αμερικάνους, εμάς θα υπολογίσει; Άλλωστε, η Τουρκία βιώνει ήδη πόλεμο στα σύνορά της με τη Συρία, με τους Κούρδους, θα είναι γι’ αυτήν ένα νέο μέτωπο στη Ν.Α. Μεσόγειο, όπου θα έχει επιπλέον κι ένα ισχυρό κίνητρο, τη διεκδίκηση δηλαδή των πετρελαίων, της τουρκικής μεινότητας της Κύπρου, κατά την άποψή της.
Όλα αυτά που αναφέρω είναι υποθετικό σενάριο, όμως, απ’ ό,τι ξέρω, όπου βρέθηκε πετρέλαιο, τα κράτη γύρω από αυτήν την περιοχή είχαν κακά ξεμπερδέματα.
Χρειάζεται λοιπόν αυτοσυγκράτηση και όχι αλαζονεία, ενόψει των εθνικών εκλογών της 7ης Ιουλίου, και το τονίζω αυτό, γιατί μετά το νικηφόρο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, υπέρ της Ν.Δ., πολλών πολιτευτών και υποψηφίων βουλευτών «πήραν αέρα τα μυαλά τους», όπως λέει ο λαός, και «βάλλουν» κατά παντός θεσμού και θεσμικού προσώπου, δημιουργώντας έντονο πολωτικό κλίμα, με τάσεις ρεβανσισμού, γεγονός όμως που δείχνει ότι όλοι αυτοί στερούνται πολιτικού πολιτισμού.
Ο λαός θέλει πολιτικά επιχειρήματα για να αποφασίσει, και πρέπει να επιλέξει σώφρονες και λογικούς, και όχι ρεβανσιστές και φανατικούς. Εάν δε, έχουμε τώρα στα κοντά ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία –όπως φοβάται η Ουάσιγκτον- δε μετράει ούτε η περιβόητη αυτοδυναμία ενός κόμματος, ούτε τίποτε άλλο, πολύ απλά, χρειάζεται εθνικό μέτωπο απ’ όλα τα κόμματα.
Οι εκλογές και η μετέπειτα περίοδος, είναι για μένα το «δέντρο». Το «δάσος» είναι η κρίση με την Τουρκία που έρχεται και είναι πολύ πιθανόν να συμβούν τα χειρότερα. Η ιστορία μας διδάσκει ότι όποτε υπήρξε διχασμός μεταξύ των Ελλήνων, το αποτέλεσμα ήταν εθνική καταστροφή (βλέπε 1922, και όχι μόνο).
Μήπως, μετεκλογικά, πρέπει να μιμηθούμε τη Γερμανία και να εξετάσουμε την περίπτωση δημιουργίας κυβέρνησης με συνασπισμό των δύο μεγάλων κομμάτων, όπως έγινε εκεί; Δεν θα είναι καλύτερα για όλους;
Για σκεφτείτε το...
