Αφήσαμε με τον Δημήτρη, το όμορφο καταπράσινο χωριό μου μια Τετάρτη απόγευμα και ανηφορίσαμε για να γνωρίσουμε ένα άλλο χωριό του τόπου μας. Μπήκαμε στην εθνική. Πήρα να βραδιάζει. Οι όγκοι των βουνών πρόβαλαν μπρος μας γυμνοί και απειλητικοί. Μετά από μια ώρα φθάσαμε στο χωριό που πανηγύριζε την γιορτή του Αη-Γιάννη. Μας υποδέχτηκε η Βαγγελίτσα με τη μαμά της Μικρασιάτες οι κάτοικοι του χωριού και λίγοι πόντιοι Εκατόν είκοσι μόνιμοι κάτοικοι.
Το καλοκαίρι περισσότεροι. Πήγαμε στον υπαίθριο χώρο της γιορτής. Γνώρισα την πρόεδρο του Συλλόγου. Δυναμική παρουσία γεμάτη ιδέες τις οποίες υλοποιεί μαζί με τα υπόλοιπα μέλη του Συλλόγου. Όπως μου είπε η ίδια η δράση του Συλλόγου άρχισε το 1984. Έμεινε κάποια χρόνια ανενεργής. Τώρα εδώ και δώδεκα χρόνια λειτουργεί με πολύ επιτυχία, διοργανώνοντας πολλές εκδηλώσεις. Η παραδοσιακή μουσική, τα τραγούδια του τόπου μας ξυπνούν αναμνήσεις στους μεγαλύτερους, και κάνει τους νεότερους υπερήφανους για την καταγωγή τους. Η κ. Κορμπέτη μου είπε ότι κάθε Καθαρά Δευτέρα γιορτάζουν τα Κούλουμα. Κάθε δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιουνίου γιορτάζουν την Σάμσα (Μικρασιάτικη συνταγή πίτας φερμένη από την Πατρίδα). Κείνη τη μέρα μοιράζονται δωρεάν δύο με τρεις χιλιάδες πίτες στον κόσμο. Κάθε χρόνο αυτήν την ημέρα 24 Αυγούστου γιορτάζουν τον Αη-Γιάννη τους. Τον προστάτη τους. Με χορούς και φαγοπότι. Με τον ίδιο τρόπο γιορτάζουν στις 8 Σεπτεμβρίου το Γενέσιο της Παναγίας. Η πρόεδρος μιλούσε με καμάρι για το έργο τους. Στην παγκόσμια ημέρα καθαριότητας «Ας το κάνουμε» όλοι οι κάτοικοι καθαρίζουν όλο το χωριό. Αυλές, χαντάκια, εκκλησιά, σχολείο, κοινότητα. Και κάθε τόσο στο Ξωκλήσι του Αη-Γιώργη μετά τη λειτουργία προσφέρουν γλυκά, πίτες και καφέ. Έτσι μαζεύονται όλοι οι κάτοικοι σε μια κοινή παρέα και γίνονται όλοι μια παρέα, θάλεγα μια οικογένεια.
Ο Σύλλογος έχει συνεργασία με τον Δήμο της πόλης τους και ανταλλάσσουν την κουλτούρα τους με άλλους λαούς.
Υπέροχο μου ακούστηκε αυτό. Ενώνουν οι λαοί τις φωνές τους μέσα από τη μουσική, το τραγούδι, τις σκέψεις…
Μα αυτό που με συγκίνησε πολύ είναι όταν η Κ. Κορμπέτη μου είπε ότι στο χωριό τους, έχουν ειδικό σχολείο. Όλο σχεδόν το χωριό μαζί με τον Σύλλογο είναι κοντά τους όποτε τους ζητηθεί. Με προσωπική εργασία, ράβοντας στολές προσφέροντας εδέσματα ή ότι άλλο χρειαστεί.
Αξιοθαύμαστο έργο. Παράδειγμα Αγάπης προς μίμηση. Χάρηκα πολύ που γνώρισα ένα μικρό χωριό του τόπου μας με τη δική του κουλτούρα, δράση, ανθρωπιά. Ήθελα να κρατήσω κοντά μου κι άλλο την Κ. Κορμπέτη όμως η μουσική με ξεσήκωσε και ήθελα να χορέψω και να φάω τα πεντανόστιμα σουβλάκια τους. Η πρόεδρος με χαιρέτισε και με κάλεσε με την παρέα μου στο επόμενο πανηγύρι τους. Την ευχαρίστησα για τον χρόνο της και την φιλοξενία τους.
Μετά τα μεσάνυχτα φύγαμε από τον υπαίθριο χώρο της γιορτής και συνεχίσαμε το γλέντι στο μπαλκόνι της Βαγγελίτσας. Λέγαμε ανέκδοτα, ιστορίες παλιές και καινούργιες. Κατά τις 3 το πρωί πήγαμε για ύπνο.
Όταν ξύπνησα το πρωί και βγήκα στο μπαλκόνι είδα ότι το χωριό ήταν χτισμένο ανάμεσα σε λόφους γυμνούς από δένδρα. Χαμογέλασα. Πριν φύγουμε επισκεφτήκαμε την εκκλησία του Αη-Γιάννη και το Αγίασμά του. Μια μέρα έφυγα από το καταπράσινο χωριό μου και μου φάνηκε ότι λείπω περισσότερο. Όμως το ότι γνώρισα την κουλτούρα ενός άλλου χωριού με έκανε ιδιαίτερα υπερήφανη για το ότι είμαι Ελληνίδα. Η παράδοση είναι νομίζω η βάση του Πολιτισμού.
Όλγα Κουτμηρίδου-Μεταξά
