Γράφει ο Παναγιώτης
Παπαδόπουλος
Φιλόλογος
Όταν
κηρύχτηκε η Ελληνική Επανάσταση του 1821
στην Ευρώπη επικρατούσε το επαναστατικό κλίμα. Οι ηγεμόνες που αποτελούσαν την “Ιερή Συμμαχία”, μετά την
ήττα του Ναπολέοντα, είχαν κάθε λόγο να
θεωρούν τις επαναστατικές δραστηριότητες
εγκλήματα και να τις θεωρούν πηγές των Καρμπονάροι (μέλη συνωμοτικός οργάνωσης)
της Ιταλίας. Παρά την απαγόρευση την
οποία δέχτηκε από Ευρωπαϊκά Κοινοβούλια
η Ελληνική Επανάσταση τόλμησε και
εκδηλώθηκε. Ενώ οι μάχες μαίνονται και στα πεδία των μαχών της
επαναστατημένης Ελλάδας και το αίμα των
πολεμιστών να ρέει, κίνησε τη συμπάθεια των λαών της Ευρώπης. Ως αίτια της
συμπαράστασης θεωρείται η ιστορία και ο πολιτισμός της αρχαίας Ελλάδος ήταν και
η συγκίνηση που ένιωσαν οι λαοί της Ευρώπης για τον υπέρ της ελευθερίας αγώνα
τους. Δημιουργήθηκε έτσι στις πόλεις ένα κύμα Ευρωπαίων που ήθελε να έρθει στην
Ελλάδα στο πλευρό των Ελλήνων πολεμιστών. Το κίνημα είναι γνωστό στην ιστορία
ως «Φιλελληνισμός. Προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίας στις δύσκολες στιγμές της
ιστορίας .Πολλοί ήταν οι ξένοι καταγόμενοι
από διάφορες πόλεις και κοινωνικές ομάδες κυρίως στρατιωτικών που ήρθαν
να πολεμήσουν 1
«Με την έκρηξη
της Ελληνικής εξέγερσης ο φιλελληνισμό διαδόθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη και
εκδηλώθηκε με την κάθοδο εθελοντών στον Ελληνικό αγώνα με τη δημοσίευση
πολυάριθμων φιλελληνικών άρθρων στον Ευρωπαϊκό τύπο με την αποστολή χρημάτων
και πολεμοφοδίων στους επαναστατημένους Έλληνες και με την ίδρυση φιλελληνικών
εταιρειών. »Τέτοιες εταιρείες, συνδικάτα ιδρύθηκαν στη Γαλλία, τη Γερμανία, στην Ελβετία και με
διάφορους τρόπους βοηθούσαν κυρίως οικονομικά τον αγώνα των Ελλήνων στις ΗΠΑ
ιδιαίτερα με το διάγγελμα του προέδρου Μονρόε και στην Αγγλία εκδηλώθηκε με τον
Λόρδο Βύρωνα. 2
Ο όρος
Φιλέλληνας (Αρχαία Ελληνική: «Φιλέλλην», σύνθετη φίλος + Έλλην), αποτελεί
χαρακτηρισμό εκείνων που τρέφουν ιδιαίτερη αγάπη προς τους Έλληνες και κάθε τι
ελληνικό που την εκδηλώνει όμως δια λόγου ή έργου. Στη νεοελληνική καθιερώθηκε
να λέγεται για ξένους υπηκόους που εκδήλωσαν φίλια αισθήματα προς την Ελλάδα,
κυρίως κατά τον Αγώνα της ανεξαρτησίας του 1821.
«Ο Λόρδος Βύρων( Τζορτζ Γκόντον Μπάιρον) ήταν
Άγγλος ποιητής και μεγάλος φιλέλληνας σύμβολο του αγνού πατριωτισμού του 19ου
αιώνα. Γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 22Ιανουαρίου 1788. Πατέρας του ήταν, ευγενής
δανδής(σ.σ. ο νέος που θέλει να φαίνεται κομψός),της εποχής και μητέρα του η
Κάθριν που καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Σκοτίας. Σε ηλικία 10
ετών κληρονόμησε τον τίτλο και την περιουσία του Λόρδου Μπάιρον αδελφού του
παππού του». Σπούδασε σε διάφορα Πανεπιστήμια της Αγγλίας. Ήταν ευαίσθητος τύπος, ερωτευόταν συχνά και η ζωή του φαινόταν προσηλωμένη στο πάθος και την τέχνη.
3
«Το 1823, ο αεικίνητος
Βύρων αναλαμβάνει την πρόσκληση να υποστηρίξει ενεργά τον ελληνικό αγώνα για
ανεξαρτησία από τον οθωμανικό ζυγό. Ο ίδιος δαπανά ένα τεράστιο ποσό της
προσωπικής του περιουσίας για την επισκευή του ελληνικού στόλου και συγκροτεί
δικό του στρατιωτικό απόσπασμα, αποτελούμενο από σουλιώτες μαχητές! Γράφει
σχετικά στο «Ημερολόγιο της Κεφαλλονιάς» (Ιούνιος 1823): «Οι σκλάβοι
ξεσηκώθηκαν / κι εγώ θα κάνω πίσω; / Το στάχυ ξανα-ωρίμασε / κι εγώ δεν θα
θερίσω;».4
Αφού παρέμεινε 6
μήνες στην Κεφαλονιά, αποφασίζει να κατευθυνθεί στον Μοριά, και στη συνέχεια
εγκαθίσταται ωστόσο στο Μεσολόγγι, Εκεί έρχεται σε επαφή με τον Μαυροκορδάτο,
στον οποίο και δίνει άλλο ένα μεγάλο ποσό της προσωπικής του περιουσίας για τις
ανάγκες του αγώνα. Επειδή έβλεπε τις πολιτικές διαμάχες που είχαν ήδη ξεσπάσει
στους μεταξύ των ελλήνων αγωνιστών, καλεί σε αποκλειστική χρήση των χρημάτων
για την απελευθέρωση του έθνους και όχι για αλλότριους πολιτικούς σκοπούς.
Ταυτοχρόνως, λειτουργεί ως δίαυλος
επικοινωνίας μεταξύ αγωνιστών και βρετανών φιλελλήνων για τη σύναψη του πρώτου
επαναστατικού δανείου, ως μέλος άλλωστε του Φιλελληνικού Κομιτάτου του
Λονδίνου, κρούοντας παράλληλα τον κώδωνα του κινδύνου για την κατεύθυνση των
χρημάτων. Παράλληλα με το μέλημά του για τη στρατιωτική πορεία της Επανάστασης,
αναλαμβάνει τον ρόλο να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των οπλαρχηγών.
Ο Βύρων στις 28
Μαρτίου του 1824,βράχηκε κατά την ιππασία από καταρρακτώδη βροχή και μετά από
λίγο έπαθε υψηλό πυρετό με αποτέλεσμα να στις 2 Απριλίου να επέλθει ο θάνατος.
Τον πένθησε όλη η Ελλάδα για τη μεγάλη του προσφορά στην Επανάσταση του 1821. Ο
θρήνος για τον χαμό του απλώθηκε όχι μόνο στην επαναστατημένη Ελλάδα, που τον
έκλαψε ως ήρωα, αλλά και την Αγγλία, που πένθησε τον θάνατο του κορυφαίου
ρομαντικού ποιητή της. Η πόλη του Μεσολογγίου για να τον τιμήσει , πριν από την
ταρίχευση, αφαιρέθηκαν τα σπλάχνα του από το σώμα του τοποθετήθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος. Το σώμα
του κατόπιν επιθυμίας του στάλθηκε στην πατρίδα του την Αγγλία. Ο Διονύσιος
Σολωμός γράφει: «Λευτεριά για λίγο πάψε / να χτυπάς με το σπαθί / κι έλα σίμωσε
και κλάψε / εις του Μπάιρον το κορμί»5
ΑΥΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΙΜΗΣΟΥΜΕ ΤΟ
2021
Βιβλιογραφία
1.Ιστορία των
Ελλήνων τ.9 σελ.338.εκδ. ΔΟΜΗ/
2.Κ.Βακαλόπουλος
«ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ» σελ.132 εκδ. Αδελφών Κυριακίδη /
3 Κοινωνική
δικτύωση. /4 ΙΣΤΟΡΙΚΑ. τεύχος 281
σελ.σελ.30 -2005/5.Σπυρίδων Τρικούπης.»ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ. τ. Γ’ σελ.118-119.Εκδόσεις Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ
Συνεχίζεται
