Επιστολή-απάντηση στον δήμαρχο Τάσο Καραμπατζό μάς έστειλε ο τέως αντιδήμαρχος Θωμάς Βράντσης, χαρακτηρίζοντας την απάντηση του δημάρχου σ’ αυτόν ‘κατώτερη των περιστάσεων’. Ο κ. Βράντσης αναφέρει ότι ανεξαρτητοποιείται από τη Δημοτική Αναγέννηση και δεν πρόκειται να επανέλθει στο θέμα. Αναφέρει:
«Ο κ. Καραμπατζός με την επιστολή του επιβεβαιώνει ακριβώς όλα όσα ο ίδιος προσπαθεί να διαψεύσει. Ερμηνεύει το άρθρο ενός νέου που εκφράζει τους προβληματισμούς του για την πόλη του ως «δόλια ενέργεια», υποκρύπτουσα πολιτικές σκοπιμότητες (!). Μιλάει για σκληρή κριτική δια των μέσων επικοινωνίας την οποία θεωρεί «αδιανόητη»(!). Θεωρεί πως έπρεπε να παραιτηθώ εξαιτίας όλων αυτών, διότι κατά τη γνώμη του ήμουν εγκλωβισμένος λόγω της υποτιθέμενης σκληρής κριτικής όχι μόνο προς αυτόν αλλά και προς εμένα.
Σαφώς και έπρεπε να παραιτηθώ νωρίτερα και το αναγνώρισα πρώτος στην επιστολή όπου ξεκαθάριζα τους λόγους της παραίτησης μου: Προφανώς ο δημόσιος λόγος της οικογένειας μου ενοχλούσε πολύ. Μου ζητήθηκε επανειλημμένως να επιβάλλω κατάσταση ηθελημένης σιωπής στην οικογένεια μου αλλά δεν το έκανα. Δεν θα δημοσιοποιήσω ακριβώς τα λόγια του δημάρχου, διότι τα θεωρώ τουλάχιστον προσβλητικά αναφορικά με το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ο pater familias .
Μιλάει επίσης για το ότι διαπίστωσαν αυτός και οι στενοί «συνεργάτες του» την έλλειψη στήριξης από μέρους της οικογένειας μου. Προσωπικά ποτέ δεν εντάχθηκα σε κλειστά σχήματα ή κλίκες στηριγμένες στους νόμους της σιωπής. Όσοι συνεργάστηκαν μαζί μου είτε ως υπάλληλοι, είτε ως πολίτες, είτε ως τοπικοί φορείς είναι σε θέση να κρίνουν το έργο μου και αν και κατά πόσο δούλεψα. Είναι δικαίωμα του δημάρχου να με κρίνει και να πει ό,τι θέλει για εμένα, άλλωστε το περίμενα. Θεωρώ, όμως, μέγιστο ατόπημά του το γεγονός ότι αναφέρθηκε και έκρινε το αν με στήριξε η οικογένεια μου. Αν στο μυαλό του στήριξη σημαίνει χαϊδεύω τα αυτιά κάποιου, λυπάμαι αλλά δεν έχουμε την ίδια άποψη.
Χαίρομαι πάρα πολύ που η κριτική της οικογένειας μου ενόχλησε κάποιους γιατί αυτό σημαίνει πως ήταν καίρια. Η στήριξη της ήταν (και παραμένει) αμέριστη. Μόνο οι δικοί μου άνθρωποι μού έδιναν τη δύναμη να συνεχίσω να εργάζομαι σε ένα περιβάλλον που είχε γίνει ιδιαίτερα φορτισμένο..
Η επιστολή του δημάρχου Καραμπατζού είναι, αν μη τι άλλο, ενδεικτική του τρόπου που αντιμετωπίζει τη νεολαία. Η νεολαία δεν είναι πιόνι, δεν χειραγωγείται, δεν εξυπηρετεί σκοπούς και πολιτικές σκοπιμότητες. Τουλάχιστον όχι πια. Η νεολαία είναι χείμαρρος και εκφράζει τη λύπη, την οργή και τους προβληματισμούς της.
Οι υποθέσεις και θεωρίες συνωμοσιών αναγκάζουν τον δήμαρχο να βλέπει παντού εχθρούς, υποτιμώντας προσωπικότητες και υπερτιμώντας τις συμβουλές των εξ απορρήτων φίλων του. Δυστυχώς ο δήμαρχος ξεχνά πολύ γρήγορα τη στήριξη που πήρε από εμένα εξ αρχής, όταν ο διαχωρισμός προσωπικής και πολιτικής ζωής τον βόλευε.
Εφόσον η αξιοπρέπεια ερμηνεύεται ως αδυναμία, η ανεξαρτητοποίηση μου από τη δημοτική παράταξη μοιάζει μονόδρομος που όφειλα να ακολουθήσω. Παραμένω ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος και ευχαριστώ όλους όσους έδειξαν με τον τρόπο τους να κατανοούν την ηθική και αξιακή διάσταση του θέματος. Είναι αναπάντεχα πολλοί- σε αντίθεση με τους μέχρι χτες υποτιθέμενους φίλους και συνεργάτες μου.»
