Παρακολουθώ τα γεγονότα του πολέμου των Αρμενίων με το Αζερμπαϊτσάν και θλίβομαι. Ο λαός της Αρμενίας έζησε πρώτος στη Μ. Ασία το 1915 τη δική του Γενοκτονία με εκατομμύρια θύματα της μισαλλοδοξίας και του τουρκικού φανατισμού.« Δίδυμες αδελφές» χαρακτήριζε τις Γενοκτονίες των Ελλήνων και των Αρμενίων ο αείμνηστος Π. Ενεπεκίδης. Συμπάσχω μαζί τους και όλοι οι Έλληνες, γιατί έζησαν το ίδιο δράμα οι γονείς μου και όλοι οι Πόντιοι. Δυο γεγονότα παραμένουν ζωντανά στη μνήμη μου, για τη Γενοκτονία των Αρμενίων και έγιναν αφορμή να συμμεριστώ την τραγική μοίρα των Αρμενίων μαζί με των προγόνων μας του Πόντου.
Το ένα συνέβη στην Αθήνα. Ήταν λίγες μέρες μετά την επιστράτευση του 1974. Έπρεπε, κατά διαταγή, να μεταβώ από Θεσσαλονίκη στον Πειραιά. όπου υπηρετούσα ως εκπαιδευτικός. Δεν επιστρατεύθηκα λόγω ηλικίας αλλά και διότι επιστρατεύτηκαν τρία αδέρφια μου. Πήγα την Κυριακή στην εκκλησία, της Υπαπαντής, στον Πειραιά, όπου ήμουν ψάλτης. Μετά τη θεία λειτουργία στο γραφείο του Ναού γίνεται η σχετική αλληλογραφία με συγγενείς που επρόκειτο να βαπτίσουν το παιδί τους. Ήταν μεταξύ αυτών πολλοί νέοι. Άκουσα ονόματα Αρμενικά. Οπλίστηκα με θράσος να τους ρωτήσω, γιατί δεν επιστρατεύτηκαν. Η απάντηση ήταν κοφτή και αγανακτισμένη. «Μας είπαν να πάμε στα σπίτια μας.» Αυτό έγινε με πολλούς. Με ανανεωμένο το θράσος μου ρωτώ τον νουνό, ο οποίος κρατάει ακόμα το παιδί στην αγκαλιά του. «Αν γινόταν ο πόλεμος και συμμετείχατε με ποια συναισθήματα θα πολεμούσατε για την Ελλάδα.? Μου είπε πολλά που κοσμούν τον Αρμενικό λαό. Μου είπε ότι την ημέρα της επιστράτευσης χαιρέτησα τους γονείς και τους συγγενείς μου. Ο κάθε ένας έβαζε με κλάματα ένα χαρτάκι με ονόματα νεκρών του στη Γενοκτονία . Στη μάχη κάθε φορά που θα εξόντωνα ένα Τούρκο θα πετούσα το χαρτάκι. Και είχαμε όλοι μας τέτοια χαρτάκια πολλά. Τον άκουγα και με δυσκολία κράτησα τα δάκρυά μου.
Το άλλο περιστατικό συνέβη το καλοκαίρι του 1992 στο πατρικό μου σπίτι στη Σταυρούπολη Ξάνθης. Ο πατέρας μου, ιερή διατηρώ τη μνήμη του, έζησε τα γεγονότα σε παιδική ηλικία στην Κερασούντα. (Ήταν στην αυλή της Δημαρχίας όταν μίλησε ο Τοπάλ Οσμάν) Έστησα το μαγνητόφωνο και κατέγραφα. Πολλά μου είπε, ένα όμως είναι, επίκαιρό.
Στην παραλία μαζεμένοι οι Τούρκοι σε παρέες συζητούσαν και γελούσαν. Είπε ο ένας από αυτούς με περηφάνια. Έσφαξε γυναίκες Αρμενίων και έκοψε τις θηλές των μαστών και τις έκανε κομπολόι, όσες δε γυναίκες ήταν έγγειες αφαίρεσε τα έμβρυα και τα πέταξε στη θάλασσα. Τέτοιες ιστορίες είχαν ζήσει οι γονείς μας πολλές. Για την Ελλάδα η Δημοκρατία της Αρμενίας είναι ο πιο αξιόπιστος και φερέγγυος σύμμαχος και όχι οι Ευρωπαίοι υποκριτές.
Παναγιώτης Παπαδόπουλος
φιλόλογος
