Εάν η εκδημία της δεν συνέπιπτε με τη φρικτή πανδημία, μεγάλο πλήθος θα συνέρρεε να την αποχαιρετήσει, όσος ήταν ο κόσμος που ευεργετήθηκε, όσοι και οι άνθρωποι που την αγάπησαν. Η Ειρήνη Γεωργιάδου αποδήμησε, αφήνοντας κληρονομιά το παράδειγμά της. Διανύοντας καιρούς υποχώρησης του ανθρωπισμού, θριάμβου των κυνικών, των υλιστών και των υποκριτών κάθε προέλευσης, η αναφορά στον βίο και την πολιτεία ανθρώπων σαν την Κυρία Ειρήνη είναι επιβεβλημένη, ως συμβολή υπέρ της κοινωνικής συνοχής και της συνέχειας του λαϊκού πολιτισμού μας.
Η Ειρήνη Γεωργιάδου υπηρέτησε φανερά την εκπαίδευση,
ως Φιλόλογος-Παιδαγωγός, σε μία εποχή που οι εκπαιδευτικοί και ιδιαίτερα οι
φιλόλογοι, ήταν αφενός μεν καταρτισμένοι σε βάθος και αφετέρου παιδαγωγοί,
δηλαδή πρόσωπα αναφοράς για τους μαθητές τους, καθοδηγητές και παραδείγματα
βίου, δεύτεροι γονείς. Όσοι ευτύχησαν να την έχουν, έμαθαν γράμματα και
διδάχθηκαν ήθος.
Η Ειρήνη Γεωργιάδη υπηρέτησε κρυφά την κοινωνική
αλληλεγγύη. Έχοντας τεταμένες τις αισθήσεις, μάθαινε για τον πόνο και τις
ανάγκες των άλλων και επενέβαινε αθόρυβα: δεν υπήρξε άνθρωπος ευάλωτος και
πάσχων που να μην είδε τη βοήθειά της σε φάρμακα, σε φαγητό, σε χρήματα.
Αεικίνητη, ακούραστη, ευγενική, καρτερική, λιγομίλητη και χαμηλότονη, με το
αδιόρατο χαμόγελο της συγκατάβασης και της υπομονής πάντα στα χείλη, διέχεε την
αγάπη της ολόγυρα, κερδίζοντας τον σεβασμό και την αποδοχή των πάντων.
Συναντηθήκαμε σαν γείτονες, αλλά και λόγω της δράσης
της Πρωτοβουλίας στην περιοχή. Ήξερε για τα παιδιά της γειτονιάς, που πάσχιζαν
να σταθούν στα πόδια τους, άλλα με γονείς ανύπαρκτους, άλλα ανάμεσα στη βία,
την ανέχεια και τον φόβο. Βοηθούσε. Ρωτούσε για την εξέλιξή τους. Πονούσε όταν
η έκβαση στράβωνε. Συνέχιζε μέχρι και λίγο πριν το τέλος την ανώνυμη και
τεράστια προσφορά της. Λάθε βιώσασα.
Η Ειρήνη Γεωργιάδου υπήρξε η συνείδηση της κοινωνίας
μας, στα άχαρα αυτά χρόνια. Μπορώ να διαβεβαιώσω ότι και άλλοι συμπολίτες ζουν
συμπονετικά και δρουν ανάλογα. Δεν βρίσκω όμως κανέναν με τη συνέπεια, τη
σταθερότητα, την γλυκύτητα και τον πληθωρισμό των αισθημάτων εκείνης. Η πορεία
της στη ζωή αποτελεί την τροχιοδεικτική βολή, που σχίζει το σκοτάδι της ζοφερής
πραγματικότητας και δείχνει το δρόμο.
Αριστοτέλης Σιδηρόπουλος
