Μετά
από 15 χρόνια συνδικαλιστικής περιήγησης, 24 χρόνια γάμου και 27 χρόνια ως
ελεύθερος επαγγελματίας κατέληξα: να ντύνομαι στη "μπουτίκ μπαμπάς &
μαμά", να τρώω από το "μάρκετ πεθερός & πεθερά" και να σας
"πολεμώ" με το πληκτρολόγιο μου".
Φίλοι μου, καλή σας ημέρα,
ένεκα της ημέρας, χώνεψη σκορδαλιάς με
επάλειψη σιροπιού από σάμαλι, δεν θα σας απασχολήσω πάρα πολύ!
Επιπλέον, με τα διακόσια χρόνια ελευθερίας,
αισθάνομαι λες και είμαι 200 κιλά παχυσαρκίας (έτοιμο και το νέο σουξεδάκι)!
Παρόλα αυτά, οφείλω να σας πω, ότι δεν
είμαι κοινός θνητός σαν και εσάς, για αυτό και συμμετείχα ως επίσημος
καλεσμένος στο γεύμα με τους μεγάλους, με τους κορυφαίους!
Η αλήθεια είναι ότι πριν τη Μόνικα, υπήρχε
η γκαμήλα, οπότε μόλις έμαθα ότι θα έλθει, της τηλεφώνησα για να μεσολαβήσει
και να με προσκαλέσουνε!
Ως γκαμηλιέρης δεν ήταν δυνατόν να
προσέλθω, διότι υπάρχει άλλος και με πολλά παράσημα κρεμασμένα, σε αντίθεση με
εμένα, που το μόνο που μπορώ να κρεμάσω είναι καμιά μουστάρδα, άντε και κέτσαπ!
Πρότεινα να με καλέσει ως τον μπουλούκο
αρκουδίτσο, αλλά μου είπε η γκαμήλα μου, ότι αυτό θα ήταν δύσκολο, αφού εκεί
όλοι θα ήταν από τζάκια!
Εντάξει της είπα, να έλθω ως ξυλέμπορας
(όπως λέμε ζωέμπορας καμία σχέση!), άντε ως κούτσουρο!
Μπουλούκο μου δεν κατάλαβες, όταν λέμε
τζάκι, εννοούμε σόι, αριστοκρατία, …
Τελικά να μη σας τα πολυλογώ, προσκλήθηκα
ως το αγαπημένο της ελεφαντάκι, επίσημος σωματοφύλακας του βασιλιά των λιονταριών!
Και με αυτό τον πολύπλοκο τρόπο, βρέθηκα
στο τραπέζι με τους επίσημους και εκεί που περίμενα τα τζατζικάκια μου και τις
καυτερές, για να κάνω τις βούτες μου, να και τα μαχαιροπήρουνα, και από εδώ το
ένα και από κει το άλλο και τι είναι αυτό και τι το άλλο, α ρε γκαμηλίτσα, τι
με κάνεις!
Αν και ελέφαντας ράτσας μου είπε,
παραμένεις άξεστος μπουρτζόβλαχος, από την Καρδίτσα.
Ναι, αλλά πολιτιστική πρωτεύουσα της
Θεσσαλίας, να τα λέμε και αυτά.
Τι είναι αυτό το πανί, της ρώτησα!
Ω μον ντιέ, αυτό είναι από σατέν, για να
σκουπίζεται κάποιος, τόνισε!
Και τη μπλούζα, τι την έχουμε της είπα!
Τέλος πάντων ανακωχή φώναξα, ένεκα της
ημέρας, άντε να δούμε τι θα χλαπακιάσουμε!
Και ω του θαύματος, κάτι που έμοιαζε με
κοτόπουλο, χωρίς στήθος, μανιτάρια, φρέσκο θυμάρι, σοταρισμένο με πιπέρι
πράσινο σε κόκκους, με μπόλικο κρεμμύδι, ένα κομμάτι τζίντζερ (ο Θεός να μας
φυλάει!), ξανασοταρισμένο με ένα μεγάλο καρότο χοντρό (σαν το τέστ το Κινέζικο,
που το κάνουνε ξέρετε που) και ένα αγγούρι μικρό και λεπτό, ελάχιστο θυμάρι
(μύρισε θυμάρι και βασιλικό, λάμπει το φεγγάρι μες τον ουρανό!) και λάδι από
τρούφα (όχι για ηλιοθεραπεία!) και …τι είναι τούτο δω ρε, έκραξα.
Μπαλοτίνα εκ Γαλλίας, με κοτόπουλο
σφαγμένο σε γκιλοτίνα (και άλλο σουξεδάκι!).
Και αφού ο λόγος για τη Γαλλία και τα
κοτόπουλα που το σκάσανε από τα ηλίθια πεδία, που παλαιά ήταν ηλεκτρομαγνητικά
πεδία, αρχίσανε οι παρεμβολές και επειδή είχανε κάνει και τα εμβόλια και ήταν
πλέον φορείς φάιβ τζι και αφού η διαστημική υπηρεσία του Παππά δεν έχει
καταργηθεί, μεταφερθήκανε τα σήματα σε χρόνο ντε τε και να και ο βωμολόχος, ο
«ερωτύλος», γιος της καλογριάς.
Τι κάνετε εκεί βρε ζαγάρια.
Τι μαζευτήκατε όλοι μαζί!
Είπαμε να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια
ανεξαρτησίας που μας έδωσες στρατηγέ μου, για αυτό πίνουμε στην υγειά σου.
Ανεξαρτησία, ποιον δουλεύετε ω ρε.
Για συνδέστε με, με το πατριωτάκι μου, από
την Καρδίτσα.
Διατάξτε Στρατηγέ, φώναξα.
Ω ρε ζαγάρ πως έγινες έτσι, ετοιμοπόλεμο
σε βρίσκω!
Για εξήγησέ μου, ρε πατρίδα, τι κάνετε
εκεί κάτω!
Επειδή σας ελευθέρωσα εγώ και η παρέα μου,
είπαμε πως ένα εισιτήριο δωρεάν για να έλθουμε να παραβρεθούμε στον εορτασμό,
θα δικαιούμαστε.
Ε και λοιπόν, τι έγινε.
Να εγώ είπα να έλθω με το τρένο, αλλά
ελληνικά δεν μιλούσανε, μάλλον για Ιταλικά, μοιάζανε.
Ο Θοδωρής, ο αδελφός μου, είπε να έλθει
καβάλα στο άλογο, από τα βουνά, αλλά δεν τον αφήσανε, γιατί υπήρχανε κάτι
ζηλωτές - επενδυτές!
Ο Κανάρης προσπάθησε να έλθει να σας βρει
μέσω θαλάσσης, αλλά εκεί μιλούσανε Κινέζικα, δεν καταλάβαινε γρι!
Αμ ο άλλος ο χωριάταρος ο Τουρκοφάγος,
ήθελε να έλθει με αυτοκίνητο, αλλά στο δρόμο του ζητούσανε χρήματα, εργολάβους
τους λέγανε, όχι το γλυκό!
Η Λασκαρίνα, είπε να κατέβει αεροπορικώς,
αλλά εκεί ήταν μία άλλη γυναίκα (κάτι τέτοιο τέλος πάντων!), σαν φρουλάιν
έμοιαζε!
Τελικά δεν τα καταφέραμε!
Καλύτερα μονολόγησα!
Ξαφνικά σηκώθηκα, στάθηκα προσοχή.
Διότι καλή η πλάκα, αλλά όταν είμαστε
αντίκρυ με αυτούς τους μύθους, έστω και στον ύπνο μας, πρέπει να καθόμαστε
προσοχή, σούζα και χωρίς καπελαδούρες!
Ως ένδειξη σεβασμού, για το αίμα που
δώσανε, … εθνομηδενιστικοί θεσμοί, που αράξατε σε στάση σταυροπόδι, για να
δείτε το θέαμα με τα άλογα!
Πάντως με την όλη διαδικασία μου λύθηκε
μία απορία, γιατί υπάρχει υπογεννητικότητα στην χώρα!
Πολύ απλά, γιατί θα χρειαζότανε εξέδρα,
που να ξεκινά από το Σύνταγμα και να τερματίζει στον Βαρδάρη.
Σκεφτείτε φίλοι μου, ο αρχηγός του κράτους να ήταν φάν των ρασοφόρων και να είχε
καμιά δεκαριά παιδιά, τα οποία να ήταν και παντρεμένα και να ήταν και παππούδες
και … θα έπρεπε να είναι όλοι στην εξέδρα και να κάθονται και … θλίψη και μόνο
θλίψη!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΤΡΙΔΑ
Υ.Γ. Περηφάνια και μόνο περηφάνια για τους
σταυραετούς της πολεμικής μας αεροπορίας!
