του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα
Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Μετά
από 15 χρόνια συνδικαλιστικής περιήγησης, 24 χρόνια γάμου και 27 χρόνια ως
ελεύθερος επαγγελματίας κατέληξα: να ντύνομαι στη "μπουτίκ μπαμπάς &
μαμά", να τρώω από το "μάρκετ πεθερός & πεθερά" και να σας
"πολεμώ" με το πληκτρολόγιο μου".
Φίλοι μου, καλή σας ημέρα,
Δάσκαλε δεν βλέπω, δεν πειράζει, σήκω,
τώρα βλέπεις,
Κύριε, είμαι παράλυτος, δεν πειράζει σήκω
και περπάτα,
δεν μπορώ να κουνήσω τα χέρια, δεν πειράζει,
τώρα τα κουνάς,
Δάσκαλε δεν έχουμε να φάμε, δεν πειράζει
τώρα έχετε,
Κύριε πέθανε η κόρη μου, δεν πέθανε
κοιμάται, δώστε την να φάει να δυναμώσει,
Δάσκαλε, Κύριε, …έδινες, έδινες και εγώ σε
έστειλα στο Σταυρό, διότι δεν μπορούσα να καταλάβω ο ηλίθιος, ότι μιλούσες για
επανάσταση χωρίς κουμπούρια, χωρίς μαχαίρια.
Τόσο δύσκολο, εάν μας κυριεύει ο
φανατισμός και η σκληροκαρδία.
Χριστούλη μου σε θανάτωσα, συγχώρεσέ με!
Δεν πειράζει ρε μεγάλε, Αναστήθηκα, το
θάνατο τον έλιωσα για σένα, μπορείς πλέον να ξανασυνεχίσεις, προχώρα και το φως
της Αναστάσεως θα είναι μαζί σου, αρκεί να το θέλεις, να το αναζητάς!
Φίλοι μου, ο Χριστός μας, που είναι το φως
του κόσμου, η αλήθεια και η ζωή, ανέστη εκ νεκρών και νίκησε, κομμάτιασε και
τον θάνατο και τον σατανά και την αμαρτία και πλέον το μέλλον μας ανήκει.
Το Αναστάσιμο φως λάμπει, είναι εδώ, είναι
ορατό για την κάθε ύπαρξη που αναζητά την αλήθεια, για την κάθε ψυχή που
αναζητά το Θεό!
Και κάποιοι αποφασίζουμε να τον
ξανασταυρώσουμε (έχει γίνει συνήθεια στον σύγχρονο άνθρωπο), μην προσερχόμενοι
στην Ανάσταση, επειδή άλλαξε η ώρα, λες και γνωρίζαμε, ποια είναι ή ώρα.
Και εσύ ρε χοντρούλη, τι θα κάνεις, απορία
φίλου, που διαφωνούσαμε, εντόνως!
Εγώ φίλοι μου, για πρώτη φορά στη ζωή μου, θα
κάνω δύο φορές Ανάσταση, μία στις εννέα και μία στις δώδεκα διαδικτυακά και
μακάρι από εδώ και πέρα να κάνω κάθε μέρα!
Όταν είχε ρωτηθεί ο Άγιος Παίσιος για το παλιό
ημερολόγιο και το νέο, εάν δεν με απατά η μνήμη μου, είχε πει, ποιο το πρόβλημα
να εορτάζουμε εις διπλούν, τον Κύριο!
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην Εκκλησία
μας, που πολλές φορές μας «στενοχωρεί», υπάρχει η έννοια «κατ’ οικονομία».
Πέρσι Μεγάλη εβδομάδα καπούτ, Ανάσταση στα
μπαλκόνια με παλαμάκια και ζήτω, φέτος όμως διαφορετικά, με μία μικρή απόκλιση
από την παράδοση, αλλά ουχί από δόγμα!
Και μια που το έφερε το πληκτρολόγιο, ο Κύριος
μας, θανατώθηκε Μ. Πέμπτη, αυτό δεν μας ενοχλεί, δεν «εμπαίζουμε» έτσι τον
Κύριο!
Από πού προκύπτει Μ. Πέμπτη, η Σταύρωση;
Δηλαδή «σκοτωνόμαστε» για την ακριβή ώρα της
Ανάστασης που κανείς δεν γνωρίζει και δεν μας ενοχλεί η αλλαγή της ώρας του
θανάτου, που γνωρίζουμε!
Τον Μεγάλο φίλοι μου, τον Σταυρώσαμε Μ. Παρασκευή
και εάν η μάνα Εκκλησία δεν λάβαινε υπ’ όψιν της τα παιδιά της, εμάς δηλαδή,
τότε θα έπρεπε τη Μ. Παρασκευή να είμαστε από το πρωί, ως το βράδυ, και να
έχουμε, θάνατο, ταφή, αποκαθήλωση, …
Φίλοι μου, τα γεγονότα για να τα ζήσουμε, δεν
έχουν σημασία τα λεπτά, και οι ώρες, αλλά η ουσιαστική, η πραγματική, η αληθινή
μετάνοια!
Αλλά ας πάμε και λίγο στην αριθμητική!
Τυπικά οι μέρες είναι τρεις και εάν κοσμικά το
εξετάσω, 3 χ 24 = 72 ώρες.
Εκκλησιαστικά, που η ημέρα αλλάζει στις 18.00
το απόγευμα, έχουμε και λέμε:
Μ. Παρασκευή οι ώρες είναι τρεις, από τις 15.00
η ώρα το μεσημέρι (ώρα θανάτου), μέχρι τις έξι (18.00) το απόγευμα.
Από τις έξι το απόγευμα μέχρι τις έξι το
απόγευμα του Μ. Σαββάτου, είναι άλλες 24 ώρες, οπότε σύνολο είκοσι επτά (27)
ώρες.
Στις έξι το απόγευμα του Σαββάτου μπαίνουμε
στην Κυριακή (τρίτη ημέρα εκκλησιαστικά), αλλά το πόσες ώρες, από την Κυριακή
είναι άγνωστο.
Ο Άγιος της εκκλησίας μας, ο Νικόδημος,
ερμηνεύοντας θεωρεί ότι 33 ώρες έμεινε ο Κύριος στον Άδη, όσα και τα χρόνια του
στη γη (προσωπικά το θεωρώ λογικό), οπότε από τις 27 ώρες ως τις 33, μας
λείπουν έξι ώρες, τις οποίες τις παίρνουμε και πάμε στις δώδεκα τα μεσάνυκτα.
Τόσο απλά!
Επομένως οι ημέρες είναι τρεις ονομαστικά και
όχι κυριολεκτικά, με την έννοια του 24ώρου.
Οι ημέρες είναι τρεις παίρνοντας ένα τμήμα από
κάθε ημέρα, 3 ώρες από τη Μ. Παρασκευή, ολόκληρο το Σάββατο και έξι ώρες από
την Κυριακή!
Ολοκληρώνοντας, επειδή γνωρίζω ότι οι έχοντες
και οι κατέχοντες την εξουσία, δεν παίζουν μπαλίτσα έντιμα, και επειδή δεν
έχουν πρότερο έντιμο βίο, και επειδή από κάποιο σημείο και δώθε, έχουν κάνει
μία άθλια διαχείριση της πανδημίας (ποιο το νόημα όχι στις δώδεκα και ναι στις
εννέα, δεν το εξηγήσανε), για αυτό δεν ξεχνώ, αλλά και δεν επαναστατώ, κατ’
οικονομία για φέτος!
Αλήθεια σε πόσες πόλεις, μαζευτήκανε χιλιάδες
ορθόδοξοι έξω από τις Μητροπόλεις και απαιτήσανε λιτανεία, για την πανδημία.
Σε καμία!
ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΥΓ_1: Επειδή τις επόμενες ημέρες θα βαρεθώ να ακούω «Αληθώς ο Κύριος», να υπενθυμίσουμε ότι στο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, αποκρινόμαστε ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ, ναι, είναι αλήθεια, αναστήθηκε!
