Σουρούπωσε....Ένα ένα τα φώτα στα απέναντι χωριά άναβαν,οι κορυφογραμμές του βουνού τυλίχτηκαν σε ένα αραχνούφαντο σάλι από την ζέστη.Το ράδιο παίζει,οι γάτες τρώνε το φαγητό τους μαζί μου.Ένας σκίουρος τρέχει να προλάβει να μπει μέσα στην φωλιά του πριν νυχτώσει.Δεν θέλω να φύγω από το μπαλκόνι,θέλω να χορτάσω νυχτερινές εικόνες και μυρωδιές.Η νύχτα άπλωσε το πέπλο της.Από το δάσος που ήτανε κοντά μου οι Νεραιδες ήταν έτοιμες για τον νυχτερινό τους περίπατο.Κάθε βράδυ πλησίαζαν τον ανθισμένο κήπο μου.Μύριζαν τα λουλούδια μου,ακουμπούσαν με περιέργεια τα χρωματιστά φαναράκια που άλλαζαν χρώματα,τρώγανε τις φραουλίτσες μου και έκοβαν κερασάκια απο την κερασιά μου!Παίζανε με τους νάνους και την όμορφη Χιονάτη και έφτιαχναν χαρταετούς με τις πολύχρωμες χαρτοπετσέτες μου...Όταν κουραζόντουσαν από το πολύ παιχνίδι ξάπλωναν στο πράσινο γρασίδι και μετρούσαν τις πυγολαμπίδες του ουρανού.Μισοχάραγα μόλις το αηδονάκι άρχιζε το μελωδικό του τραγούδι έφευγαν αθόρυβα,όπως έρχονταν και κάθε βράδυ..Σήμερα που έχω τα γενέθλια μου,σκέφτομαι να αφήσω ένα πιάτο με λιχουδιές πάνω στο τραπέζι της βεράντας.Και η ψυχή μου τυλιγμένη με σοκολάτα,φιλιά,ευχές,αγκαλιές και δώρα σκέφτηκε να πάει για ύπνο.Το σώμα ξάπλωσε στα άσπρα μαξιλάρια μα ο Νούς γύριζε στο δωμάτιο του ανήσυχος.Ήτανε μια μέρα η σημερινή γεμάτη αλήθειες για την ζωή και το μέσα μας χωρίς ντροπή και υποκρισία.Παίξαμε με ανοιχτά χαρτιά.Τα κατάφερα να παίξω και εγώ μετά από τόση σιωπή.Οι συμπαίκτες μου έκαναν το ίδιο.Γιατί όταν εσύ μιλάς και εκτίθεισαι και ο άλλος υποκρίνεται πως ακούει ή κάνει ότι δεν θυμάται τότε ο αγώνας είναι άνισος.Στο τέλος ή ξαναγυρίζεις στην σιωπή σου ή φεύγεις ή μένεις και ανέχεσαι σκλάβος της επιλογής σου.Θέλω να βγώ στο μπαλκόνι και ας είναι περασμένες δύο.Δεν θέλησα όμως να χαλάσω το παιχνίδι των Νεραιδων!Ο βασιλιάς του ύπνου έστειλε τους υπηκόους του να με καλέσουν στο παλάτι του.Μου υποσχέθηκε ότι σήμερα τα όνειρα μου θα ήταν ονειρικά.Έκλεισα το ημερολόγιο παρέα με τους φίλους μου,τον Νού,το χαρτί,και το στυλό.Είχαν αρχίσει και αυτοί να νυστάζουν...Τρύπωσα κάτω από το πράσινο παπλωματάκι μου που έμοιαζε με πράσινο γρασίδι,κεντημένο με κόκκινα και κίτρινα λουλούδια και αφέθηκα..Χαλαρώνοντας αισθάνθηκα ότι όλος ο κήπος μου μεταμορφωνότανε κάθε βράδυ σε πάπλωμα που με σκέπαζε!Αυτό σίγουρα ήταν δουλειά των Νεράιδων σκέφτηκα ενώ πλησίαζα το παλάτι του βασιλιά Μορφέα.Όνειρα γλυκά και Χρόνια μου Πολλά!!!!
Όλγα Κουτμηρίδου-Μεταξά
