Βγήκε ο άρχοντας του ουρανού και άπλωσε το φώς του πάνω στον θόλο του.Στεκόταν μεγαλόπρεπο,κρεμασμένο,στο άπειρο και επισκίαζε με το έντονο πορτοκαλί του χρώμα όλα τα αστέρια.Πέρασαν τα μεσάνυχτα και ο ύπνος δεν ακουμπά τα βλέφαρα μου,το κοιτώ επίμονα και νομίζω ότι λίγο ακόμη θα αγγίξει το παράθυρο μου.Θέλω να περπατήσω πάνω στους δρόμους του,να πιάσω το πρόσωπο του,να φυτέψω ένα σποράκι στο σώμα του...Μιά όμορφη μαργαρίτα,ένα λουλούδι στο φεγγάρι..Κάθε βράδυ μια χαμογελαστή μαργαρίτα θα κοιτάζει τον κόσμο,θα τον χαιρετά και θα του γεμίζει χαρά!Όλα μπορούν να γίνουν στον κόσμο της φαντασίας και του ονείρου.Άφησα την κουρτίνα τραβηγμένη και επέτρεψα τον φίλο μου να πλησιάσει όσο μπορούσε..Αποφάσισα να κοιμηθώ κοιτώντας το πρόσωπο του.Ίσως έτσι καταφέρω να χαλαρώσω ταξιδεύοντας στον ουρανό και γνωρίζοντας καινούργιους κόσμους.Εκεί έλειπε η διαφθορά,το μίσος,ο πόλεμος,η λογική.Εκεί ίσως μπορέσω να βρώ λίγη αγάπη,αποδοχή και καθαρό Νού,δίχως ψεύτικες και υποκριτικές σκέψεις!Μισοκλείνοντας τα μάτια ένιωσα ένα χάδι απαλό στο μέτωπο μου.Στον κόσμο του ονείρου τραγουδούσα το «Φεγγαράκι μου λαμπρό,φέγγε μου να περπατώ»κουνώντας τα χεράκια μου δεξιά και αριστερά πιάνοντας την φουστίτσα μου που μου έραψε η μαμά για να πω το ποίημα μου.Ήμουν δεν ήμουν 8 χρονών.Ήταν ένα τέτοιο ίδιο φεγγάρι του Αυγούστου.Κάτω από το φώς του σπάγαμε το καλαμπόκι στην αυλή του σπιτιού στο χωριό μου.Και εγώ χοροπηδουσα τεντώνοντας τα χεράκια μου για να το πιάσω!
-Θα πέσει πάνω μας,θα πέσει πάνω μας!φώναζε ο μικρός μου αδερφός και κρυβόταν πίσω από το φουστάνι της μαμάς μου
-Μήν φοβάσαι πουλί μ κιρούζ κρατίατο ο Θεόν με ένα τρανόν σκοινίν (Μην φοβάσαι πουλάκι μου δεν πέφτει το κρατάει ο Θεός με ένα μεγάλο σχοινί)Εγώ χοροπηδουσα και έλεγα το ποιηματάκι μου πολλές φορές.Τόσες πολλές που κουραζόμουν και έπεφτα πάνω στα καλαμποκοφυλλα και κοιμόμουν.Πάντα ονειρευόμουν ότι το κρατάω αγκαλιά ,τίποτα δεν άλλαξε από τότε...Ακόμη αυτό ονειρευομαι...Απόλα τα άστρα του ουρανού η Πανσέληνος είναι το αγαπημένο μου..!
Όλγα Κουτμηρίδου-Μεταξά
