Του ιερέως
Παναγιώτου
Σ. Χαλκιά
Στο προηγούμενο (Α΄) άρθρο μας, φίλοι αναγνώστες, γράψαμε, πως τα παιδιά μας ευχαριστούν και μας ευγνωμονούν και είναι αποφασισμένα να το κάνουν μέχρι το τέλος της ζωής τους!
Όμως έχουν και αρκετά παράπονα και θα τα γράψω, γιατί κάποια από αυτά μπορεί να διορθωθούν. Να μερικά από τα δικαιολογημένα παράπονά τους.
α) Ζητούν να έχουν αδέλφια, όχι ένα μόνο, αλλά και δυο και τρία και ακόμη πιο πολλά. Δεν αντέχουν τη μοναξιά. Ζητούν την επικοινωνία. Και μη νομίζετε, ότι θέλουν την επικοινωνία μαζί σας μόνο. «Γέρων γερόντι και παις παιδί γλωτταν ηδιστην έχεις», έλεγε ο Σωκράτης. Δηλαδή ο γέρος, με το γέρο και ο νέος με τον νέο έχουν γλυκιά γλώσσα. Θέλει το παιδί μας και άλλο παιδί να κουβεντιάσει, να γελάσει, να παίξει, να μαλώσει. Είναι ανάγκη να μάθει να ζει με συνομήλικους. Να ανταλλάσσει σκέψεις, να διατυπώσει απορίες, να ευρίσκουν μαζί τη λύση των προβλημάτων που συναντούν στο σπίτι, στο σχολείο και στη γειτονιά. Θέλει και πρέπει να ετοιμασθεί, για να μπορεί να ζήσει στην κοινωνία ως χρήσιμο μέλος της. Είναι παρατηρημένο, ότι παιδιά πολυτέκνων οικογενειών προσαρμόζονται πιο εύκολα και πιο γρήγορα στην κοινωνία από τα μοναχοπαίδια ή τα δύο μόνο που υπάρχουν στην οικογένεια.
Η πείρα της ζωής απέδειξε πόσο πιο δύσκολα έκαναν γάμο και πόσο πιο δύσκολα ευρήκαν το σωστό βηματισμό τους στον έγγαμο βίο τους τα μοναχοπαίδια.
Γι’ αυτό, αγαπητοί γονείς, ας δώσουμε σημασία σ’ αυτό το παράπονο του παιδιού μας. Είναι για το καλό τους και για το δικό μας καλό, αφού θα ζήσουμε σύμφωνα και με το θέλημα του Θεού, δημιουργώντας παιδιά ετοιμάζοντάς τα για τον Παράδεισο.
β) Παραπονούνται, ότι δεν ασχολούμεθα πολύ μ’ αυτά, γιατί μας απορροφούν άλλες απασχολήσεις, έστω και αν αυτές έχουν σχέση με τη φροντίδα μας για τα ίδια τα παιδιά μας. Θέλουν την αγκαλιά μας. Να τα αγκαλιάζουμε, να τα φιλάμε, να μένουμε αρκετή ώρα μαζί τους. Θέλουν διάλογο μαζί μας. Μην περιφρονούμε τις ερωτήσεις και απορίες τους. Μην τα εμποδίζουμε να μας πουν τα νέα του σχολείου τους. Ακόμη, μην τα μαλώνουμε, όταν μας φέρνουν και νέα άσχημα ούτε να τα εμποδίζουμε, αν μας πουν και αμαρτωλές πράξεις τους και ανήθικους λογισμούς τους ή κάτι άλλο επιλήψιμο. Θα μας έχουν εμπιστοσύνη και θα τα προφυλάξουμε από τα κακοσκάλια της ζωής.
Να μην δείχνουμε κουρασμένοι, όταν θέλουν κουβέντα μαζί μας. Αν δεν προσέξουμε, αυτή η διάθεσή τους θα σβήσει ύστερα από λίγο καιρό και θα προτιμήσουν να τα πουν σε «ενημερωμένους» φίλους και τότε θα έλθει η συμφορά.
γ) Παραπονούνται ότι δεν τους εξασφαλίζουμε την ηρεμία στο σπίτι, γιατί πολλές φορές μαλώνουμε και φωνάζουμε και απειλούμε ο ένας τον άλλον. Δεν τα αντέχουν αυτά. Λέγουν οι ειδικοί ότι τα φυτά αναπτύσσονται φυσιολογικά, ανθίζουν και καρποφορούν μόνο στο εύκρατο κλίμα. Το πολύ κρύο, το χιόνι, ο αέρας και ο καύσωνας καθυστερούν την ανάπτυξή τους. Και οι παιδοψυχολόγοι επισημαίνουν ότι και το παιδί δεν μεγαλώνει σωστά και δεν αναπτύσσονται οι σωματικές και ψυχικές δυνάμεις φυσιολογικά όταν δεν υπάρχει στο σπίτι ηρεμία, γαλήνη, το εύκρατο πνευματικό κλίμα. Και όχι μόνο. Το παιδί έξω από το σπίτι ακούει και βλέπει πολλά και άσχημα. Το γνωρίζουμε όλοι ότι η κοινωνία μας είναι χρεοκοπημένη. Μοιάζει σαν τη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Το παιδί δεν αναπαύεται σ’ αυτήν την ακαταστασία. Και τρέχει σαν σε λιμάνι να έλθει στο σπίτι του. Να γαληνέψει η ψυχή του.
Αν ερχόμενο στο σπίτι συναντήσει την ίδια ακαταστασία. Απογοητεύεται, χάνει την ελπίδα του για κάτι καλύτερο, αφού αυτό δεν υπάρχει ούτε στην κοινωνία, ούτε στο σπίτι. Και μένει στο σπίτι προσωρινά, ανεχόμενο την απαράδεκτη ατμόσφαιρα, πληγωμένο ή το πιθανότερο ξαναφεύγει και δε θέλει να επιστρέψει και αναζητά την καλή ατμόσφαιρα που επιθυμεί κάπου αλλού. Στις μέρες μας το κάπου αλλού είναι τα ναρκωτικά, για να ξεχάσει αυτό που το αναστατώνει και δεν μπορεί να συνηθίσει. Και τότε γίνεται το μεγάλο κακό, γιατί τα ναρκωτικά είναι ένας δρόμος που δεν έχει επιστροφή, χωρίς να αποκλείουμε το θαύμα.
δ) Παραπονούνται ακόμη, ιδίως τα πιο μικρά παιδιά, ότι δεν τα αφήνουμε να παίξουν στο σπίτι, να εκτονωθούν. Δεν ανεχόμαστε εμείς τις αταξίες τους. Τα παιδιά τότε βγαίνουν στη γειτονιά και εκεί μαλώνουν, ξεφωνίζουν και αναστατώνουν το περιβάλλον και κάποτε κάνουν και ζημιές.
Γονείς! Αυτά είναι τα παιδιά. Αυτή είναι η φύση τους. Αυτή η συμπεριφορά τους δείχνει την υγεία τους. Παιδιά που δεν παίζουν, που δε μαλώνουν, που δεν δημιουργούν αντιπάλους, δεν είναι υγιή. Έχουν πρόβλημα, λένε οι παιδαγωγοί. Έχουν ορμές, έχουν δυνάμεις, έχουν διάθεση, θέλουν να φωνάζουν, να κλωτσήσουν, γι’ αυτό γεμίζουν και τα γήπεδα. Πρέπει, επομένως, να εκτονωθούν. Είναι, λοιπόν, προτιμότερο να εκτονωθούν στο σπίτι μας και εμείς να τα ανεχθούμε, παρά στη γειτονιά και να ακούσετε διαμαρτυρίες και απειλές από τους γείτονες.
Το «ανεχόμενοι αλλήλων εν αγάπη», ας είναι δίδαγμά μας.
Κανένας άλλος, φίλοι γονείς, δεν αγαπάει τα παιδιά μας περισσότερο. Επομένως, με νύχια και με δόντια ας κρατήσουμε τη θέση του γεννήτορος, του παιδαγωγού, του κατηχητού μέσα και έξω από το σπίτι.
Ας κάνουμε το σπίτι μας φωλιά ζεστή το χειμώνα και δροσερή το καλοκαίρι. Ας ανακαλύψουμε προϋποθέσεις που κρατούν τα παιδιά κοντά μας. Ας ζήσουμε ήρεμα και με διάκριση, που είναι τρανό δείγμα αγάπης. Ας σταθούμε κοντά τους στην παιδική και προπάντων στην εφηβική τους ηλικία.
Ας τα αγκαλιάσουμε, γιατί σαν τη δική μας αγκαλιά δεν υπάρχει άλλη. Θα μας ευγνωμονούν και θα ζήσουν ευτυχισμένα. Θα είναι φυσιολογικοί άνθρωποι και μαζί με τους άλλους και πριν από τους άλλους, θα τα καμαρώνουμε εμείς.
