Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
-Εάν έχετε φίλους, φίλοι αναγνώστες, που όταν αναλαμβάνουν κάποια σημαντικά πόστα, κάνουν πως δεν σας ξέρουν (ή σφυρίζουν κλέφτικα), μην ανησυχείτε. Είναι τελείως φυσικό. Αυτό λέγεται σύνδρομο του Ιούδα. Όταν σας είχαν ανάγκη, πριν να εκλεγούν, σας γλυκομιλούσαν, σας ασπάζονταν δημόσια (έχω ιδίαν πείραν) και σας φρόντιζαν δεόντως. Τώρα, όμως, όχι. Κάνουν πως δεν σας ξέρουν. Τώρα πια δεν είναι κοινοί θνητοί. Τώρα έχουν κάποιο αξίωμα. Και το αξίωμα αυτό, δηλαδή η εξουσία, μεταμορφώνει τον άνθρωπο σ’ ένα ιδιόμορφο τέρας.
Αναλόγως: Μπορεί να είναι βουλευτές, Νομάρχες ή όπως διαφορετικά ονομάζονται σήμερα, δήμαρχοι, υπουργοί, σύμβουλοι… Μπορεί ακόμα να είναι γιατροί, μηχανικοί ή καθηγητές, αλλά μην τολμήσετε να τους χαιρετήσετε εγκάρδια κατά την ώρα που βρίσκονται εν υπηρεσία. Ενδεχομένως να είναι και κάποιος σύντροφος, αλλά όταν ομιλεί για μπίζνες με κάποιον τεχνοκράτη, δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του.
-Υπάρχουν άνθρωποι που ελαφρά τη καρδία «δολοφονούν» βίαια τους προγόνους τους, αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που με δουλική έφεση υποτάσσονται αμαχητί – ως κουρδιστά παιχνιδάκια – σ’ αυτούς.
Υπάρχουν άνθρωποι που καταγίνονται «πατροκτόνοι» σκοτώνοντας, χωρίς δεύτερη σκέψη τους μεγάλους πατέρες της επιστήμης, όπως π.χ. τον Αϊνστάιν, όμως υπάρχουν και άνθρωποι που αποδέχονται να θυμιατίζουν τους μεγαλύτερους δολοφόνους της ιστορίας, όπως τον Χίτλερ και τον Στάλιν.
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με προβληματικές προσωπικότητες, όπου η αλαζονεία περιπλέκεται περίεργα με την εγωπάθεια, όμως στη δεύτερη περίπτωση με τι έχουμε να κάνουμε; Πώς μπορούμε να αιτιολογήσουμε την αβάσταχτη καρτερία που διέπει τις καρδιές εκείνες, οι οποίες προσπαθούν εναγωνίως όχι μόνο να δικαιολογήσουν τους άδικους προγόνους τους, αλλά και να τους απενοχοποιήσουν και να τους καθαγιάσουν. Ακόμα και όταν επιβεβαιωμένα οι πρόγονοί τους έχουν διαπράξει μικρά ή μεγάλα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Πού οφείλεται αυτή η εμμονή; Μήπως στη θρασυδειλία ή σε προσπάθεια απενεχοποίησης και των ιδίων; Και ποιος τους είπε ότι θα πρέπει εσαεί να σηκώνουν το σταυρό του μαρτυρίου των προγόνων τους;
-ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ. Αναμφισβήτητα μια από τις λαμπρότερες προσωπικότητες της σύγχρονης Ελλάδας. Ποιητής και διπλωμάτης. Μέγιστος Έλληνας της Διασποράς, αφού μέχρι τα 14 χρόνια του έζησε στη Σμύρνη, όπου και γεννήθηκε, σπούδασε στην Ελλάδα και Γαλλία (Νομικά) και ταξίδεψε σ’ ολόκληρο τον κόσμο ως πρεσβευτής. Το έτος 1963, η Σουηδική Ακαδημία τον ετίμησε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας.
Να τι γράφει γι’ αυτόν ένας μεγάλος ξένος διανοούμενος και φιλέλληνας: Χένρι Μίλερ.
«…Είναι παθιασμένος με τη χώρα του, όχι μ’ έναν στενοκέφαλο σοβινιστικό τρόπο, αλλά ως αποτέλεσμα υπομονετικής ανακάλυψης, ύστερα από απουσία χρόνων στο εξωτερικό… (σ.σ. τότε είναι που αγαπάς τον τόπο σου περισσότερο, όταν σου λείπει, αλλά και όταν κάνεις σύγκριση με άλλες χώρες σε πληγώνει ακόμα πολύ)…
…Καθετί που κοιτούσε ήταν Ελληνικό μ’ έναν τρόπο που δεν γνώριζε ποτέ πριν φύγει από τη χώρα του. Έβλεπε ένα ακτοτήρι και πάνω του διάβαζε την ιστορία των Μήδων, των Δωριαίων, των Μινωϊτών…». Έγραφε:
…Μέσα σε τούτα τα χωριά τα αποδεκατισμένα, πάνω σ’ αυτόν τον κάβο ξέσκεπο στο νοτιά με τη βουνοσειρά μπροστά μας που σε κρύβει, ποιος θα μας λογαριάσει την απόφαση της λησμονιάς. Ποιος θα δεχτεί την προσφορά μας, στο τέλος αυτού ντου φθινοπώρου…».
