Δεν έχουν σταματημό τα στυγερά και ειδεχθή εγκλήματα που «σκάνε» καθημερινά και μας σοκάρουν. Δεν μιλάμε πια για συνήθη εγκλήματα, αλλά για ακραίες συμπεριφορές που οδηγούν σε αποκρουστικά εγκληματικά αποτελέσματα που στο άκουσμα και μόνο των φρικιαστικών λεπτομερειών δεν τα χωράει ο νους. Σε τέτοιο βαθμό που δεν στέκει κανένα ελαφρυντικό και δικαιολογία, ενώ υπάρχει ανάγκη για άμεση ανάσχεση της εγκληματικής έκρηξης. Αναρωτιόμαστε καθημερινά, τι έπαθαν κάποιοι και τρελάθηκαν και αποκτηνώθηκαν…
Ίσως πρέπει να εξεταστεί αυτή η έκρηξη εγκληματικότητας και να αντιμετωπιστεί πολύπλευρα και όχι μόνο αστυνομικά και δικαστικά. Η αναθεώρηση της ποινικής νομοθεσίας και η ενίσχυση του αστυνομικού ρόλου αρκούν για την ανάσχεση του «κακού»; Μια ολιστική αντιεγκληματική πολιτική που θα έχει πεδίο δράσης από το σχολείο, την οικογένεια, τους χώρους εργασίας και θα στοχεύει στο «ξύπνημα» των βασικών ανθρώπινων αξιών, την ψυχιατρική και ψυχολογική αξιολόγηση του πληθυσμού για τον εντοπισμό προβλημάτων και επικίνδυνων «αποκλίσεων» και την σύγκληση ομάδας ειδικών για να χαράξουν μια μακροπρόθεσμη στρατηγική εναντίον της εγκληματικότητας, ίσως είναι κάποιες πρώτες σκέψεις για να παταχθεί στην βάση δημιουργίας της και όχι απλής καταστολής της.
Δεν ξέρω σε τι βαθμό επηρέασαν οι συνθήκες απομόνωσης και εγκλεισμού που βιώνουμε τα τελευταία δύο χρόνια, πάντως αυτή η κατάσταση είναι «άρρωστη» και χρήζει θεραπείας που δυστυχώς δεν μπορεί να περιοριστεί σε «παυσίπονα».
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας
