«Γη του Πόντου»: Κάποιες παραστάσεις είναι της ψυχής!

Δεν είμαι Πόντια, μεγάλωσα με πόντιους συγκάτοικους τότε που τα κλειδιά ήταν έξω από τις πόρτες, αλλά δεν είχα ποτέ τα ακούσματα γονιών ή παππούδων για την ιστορία και τον ξεριζωμό τους, από την Γη τους τον Πόντο. Οι μικρασιατικές ρίζες των γονιών του πατέρα μου ωστόσο, ίσως να σκαλίζουν το έδαφος που κρύβει τους σπόρους ώστε να νιώθω την ενέργεια, να ακούω τον παλμό τους, να βλέπω το γιατί στα δακρυσμένα μάτια, κυρίως ηλικιωμένων ανθρώπων σε κάθε εκδήλωση μνήμης και να συμμερίζομαι με σεβασμό τη δύναμη αυτού του συναισθήματος, που κρατάει άσβεστο εδώ κι έναν αιώνα…
Αυτό το συναίσθημα των Ποντίων το διαπίστωσα πρόσφατα και στην παράσταση «Γη του Πόντου» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, βασισμένη στο έργο του Δημήτρη Ψαθά, σε δραματοποίηση του Πάνου Αμαραντίδη, που λόγω των συνεχών sold out, πήρε κι άλλη παράταση στο Ράδιο City της Θεσσαλονίκης.

Οι θεατές, από όλη την ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας, παρακολουθούν με χαρμολύπη την ιστορία των προγόνων τους επι σκηνής και υποκλίνονται κυριολεκτικά με το σώμα και με υψωμένα τα χέρια τους, στην ποντιακή μουσική, στο τραγούδι και στη λύρα των Τσαχουριδαίων. Ενθουσιάζονται με το χορό και τη Σέρρα και σκουπίζουν δάκρυα για όσα διηγούνται οι ηθοποιοί της παράστασης, για τον πόνο και την απόγνωση του ξεριζωμού, του βίαιου αποχωρισμού από τις ρίζες. Και ίσως δεν είναι τυχαίο το χαϊδευτικό ρίζα΄ μ, των Ποντίων, στα προσφιλή τους πρόσωπα. Κάπως έτσι βλέπει το κοινό, τους συντελεστές της παράστασης, ενώ τα τρυφερά επιφωνήματα στα ποντιακά, φτάνουν από την πλατεία και το γεμάτο εξώστη, μέχρι την σκηνή.
Βγαίνοντας από το θέατρο, φεύγεις με την βεβαιότητα ότι κάποιες παραστάσεις, κάποιοι άνθρωποι τις βλέπουν πρωτίστως με την ψυχή!
Σοφία Γκαγκούση