Παρακολουθώ τις τελευταίες «σπόντες» από τον υπουργό Κοινωνικής Ασφάλισης Πάνο Τσακλόγλου και τον υπουργό Εργασίας Άδωνι Γεωργιάδη για την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και μου φαίνεται ότι προετοιμάζεται το έδαφος… Αν και δηλώνουν ότι δεν υφίσταται επί της παρούσης, αλλά το 2027 θα επανεξετάσουν τα δεδομένα, μυρίζομαι ότι σε λίγα χρόνια θα χρειάζεται να «καβαλήσουμε» τα 70 για να μιλούμε για συνταξιοδότηση. Πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ προβλέπει ότι έως το 2050 θα διπλασιαστεί ο αριθμός των συνταξιούχων που αντιστοιχεί σε κάθε εργαζόμενο – το 2050 στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία θα αναλογούν σε 100 εργαζόμενους, 75 συνταξιούχοι! Οι δημογραφικές αλλαγές και η ταχύτατη γήρανση του πληθυσμού της Ευρώπης απαιτούν προσαρμογές στα συνταξιοδοτικά συστήματα σχεδόν σε όλες τις χώρες.
Ωστόσο η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και ασφαλιστικών εισφορών δεν πρόκειται να λύσουν το πρόβλημα που το βλέπουμε να γιγαντώνεται την τελευταία 20ετία. Η χάραξη μιας ευρωπαϊκής, κι αν όχι, τουλάχιστον ελληνικής πολιτικής για την αντιμετώπιση του δημογραφικού είναι η «θεραπεία». Θα πρέπει να «πέσουν» χρήματα που θα μετατραπούν σε ισχυρά κίνητρα για να γεννηθούν παιδιά, να μεγαλώσει το εργατικό δυναμικό και να σηκώσει τον γηρασμένο ευρωπαϊκό πληθυσμό. Και μην αναρωτηθείτε που θα δουλέψουν οι νέοι άνθρωποι με αυτά τα ποσοστά ανεργίας, γιατί υπάρχει «χώρος» σε δουλειές, όπως στον πρωτογενή τομέα, που σήμερα απαξιούμε να εργαστούμε. Αλλά και αυτό συνδέεται με την παιδεία και τον επαγγελματικό προσανατολισμό που «σπρώχνει» τα παιδιά προς μια κατεύθυνση, ενώ οι επιλογές τους είναι πολύ περισσότερες.
«Χειρόφρενο» και στρατηγικός σχεδιασμός για το δημογραφικό και την εργασία γιατί σε λίγα χρόνια την σύνταξη θα την βλέπουμε μόνο στα λεξικά!
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας
