Του Παύλου Δ. Πυρινού
Πριν από λίγες ημέρες, κυκλοφόρησε σε ένα καλαίσθητο σε εμφάνιση και αξιόλογο σε περιεχόμενο βιβλίο-Λεύκωμα του Γεωργίου Προβατά, εγκρίτου συγγραφέα, που, εκτός από τον Αντί Προλόγου κείμενο, περιέχει 59 φωτογραφίες (εκτός των φωτογραφιών του εμπροσθοφύλλου και οπισθοφύλλου) που συνοδεύουν από σύντομα κείμενα (λεζάντες).
Ο Γεώργιος Προβατάς, ως ένας έμπειρος συγγραφέας, στηριζόμενος στα αποθησαυρισμένα ανεκτιμήτου αξίας φωτογραφικά ντοκουμέντα που ο ίδιος δημιούργησε (εκτός από τρία) και γνωρίζοντας ότι οι φωτογραφίες είναι μέσα καταγραφής της ιστορικής πραγματικότητας και μεταφοράς στο παρόν εικόνες του παρελθόντος ενός τόπου, κατόρθωσε, μέσω των φωτογραφιών, να μεταλαμπαδεύσει τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και το ξαναζωντάνεμα του παρελθόντος της ιδιαιτέρας του της πατρίδας (Πολυδένδρι) στις νεότερες γενιές ιδιαιτέρως.
Οι λεζάντες που συνοδεύουν το φωτογραφικό υλικό λειτουργούν βοηθητικά, ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να πληροφορηθεί στοιχεία του παρελθόντος και να συνδυάσει, όπου χρειάζεται, ορισμένα από αυτά για να κατανοήσει τις αλλαγές που επήλθαν με το πέρασμα του χρόνου.
Η παρατήρηση των φωτογραφιών και η ανάγνωση των συνοδευτικών κειμένων (λεζάντες) προκαλούν έκπληξη, ευχαρίστηση και συγκίνηση. Καταγράφουν από μια άλλη οπτική γωνία τις ιστορικές μνήμες του παρελθόντος της Κόκκοβας, όπως θα δούμε ενδεικτικά στη συνέχεια.
Στη λεζάντα της πρώτης φωτογραφίας (Ν1) διαβάζουμε: «Μέσα στο χρόνο πορεύεται η Κόκκοβα με καλυμμένο το αρχικό της πρόσωπο».
«Με το σταυρό βαδίζαμε στους αιώνες…» (Ν2)
«Άνωθεν και εξαρχής του χωρίουν μας ήτο Κεφαλοχώριον» (Ν3)
Με τις τρεις πρώτες λεζάντες και τις φωτογραφίες τους προσδιορίζεται χρονικά, χριστιανικά και πληθυσμιακά η Κόκκοβα.
Συνεχίζοντας την ανάγνωση των συνοδευτικών κειμένων και παρατηρώντας τις φωτογραφίες, διαβάζουμε για τους Κοκκοβίτες:
-Καλλιεργούσαμε τη γη ολημερής με ήλιο και καταιγίδες.
-μας αρκούσε η φτωχική τροφή
-Μικρά τα χωράφια μας, τα κερδίζαμε με κόπο ξεχερσώνοντάς τα
-μεθούσαμε από τη μυρωδιά του θυμαριού
-Η κόρη ύφανε στον αργαλειό
-Εκεί μακριά αναπολούσαμε τον τόπο μας
-Νύχτα σαλώνει τ’ άλογα, νύχτα το καλιγώνει
Το χωριό με παράπονο να λέει:
-Φύγατε και μ’ αφήσατε να ρημάξω…
-Πώς ξέχασαν οι άνθρωποι τον τόπο τους…
-Τώρα σπίτια σιωπηλά, απορημένα! Εκκλησιές που επιμένουν να ελπίζουν, εσείς φύγατε. Όμως εγώ θα φυλάξω το όνειρο και θα καρτερώ, χρόνους και καιρούς, να σας το ξαναπαραδώσω.
Η ανάδειξη του παρελθόντος, του παρόντος προς όφελος του μέλλοντα της Κόκκοβας, οφειλέτες στον Γ. Προβατά που τόσο πολύ αγάπησε την ιδιαίτερη πατρίδα του. Δεν την ξεχνά, τη συντροφεύει και συνεχώς την αναδεικνύει.
Θα ήμουν ιδιαίτερα ευτυχής αν η έκδοση αυτή δε σηματοδοτεί ένα τέλος, αλλά μια αρχή. Την αρχή την καταγραφής μιας ολοκληρωμένης έκδοσης της ιστορίας για το Πολυδένδρι.
Η ιστορική μνήμη είναι η πιο ιερή παρακαταθήκη που οφείλουμε να κληροδοτήσουμε στην επόμενη γενιά, αν θέλουμε να στηρίξουμε το αύριο, το παρόν και το μέλλον της πατρίδας μας.
Πιστεύω ότι θα έχουμε ολοκληρωμένη εργασία για την Κόκκοβα, αν υπάρχουν πνευματικές προσωπικότητες σαν τον Γεώργιο και Ελένη Προβατά.
Ειλικρινή συγχαρητήρια
