Σοκαρίστηκα όταν άκουσα από τα χείλη μιας μητέρας που έχασε στο τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών την 20χρονη κόρη της, να λέει ότι η οργή μέσα της είναι μεγαλύτερη από τον πόνο. Σε τι κατάσταση έχουν φέρει αυτούς τους χαροκαμένους ανθρώπους, που εκτός από τον αβάσταχτο πόνο της απώλειας πρέπει να διαχειριστούν και μια διαδικασία απόδοσης ευθυνών που «κουτσαίνει»;
Μια εξεταστική επιτροπή της Βουλής που «θυμήθηκε» ως μάρτυρες πολιτικά πρόσωπα που δεν έχουν άμεση σχέση με το δυστύχημα και «ξέχασε» σημαντικά για την υπόθεση πρόσωπα που προτάθηκαν αλλά η λίστα έκλεισε και οι εργασίες ολοκληρώθηκαν. Για όλα έφταιξε ένας άνθρωπος; Μα και μόνο αυτός ο ισχυρισμός φορτώνει τους πολιτικούς και διοικητικούς προϊσταμένους με περίσσια ευθύνη, αφού αποδέχονται ότι δεν υπήρχε καμία δικλίδα ασφαλείας και οι τύχες όλων των επιβατών κρέμονταν σε έναν άνθρωπο. Έτσι οργανώσατε τον ασφαλή και σύγχρονο σιδηρόδρομο στην Ελλάδα του 2023;
Με μισόλογα, πολιτικές τρίπλες και υπεκφυγές, απροθυμία ή αδυναμία απόδοσης ευθυνών, καταφέρνετε να «φουσκώνετε» την οργή στις ψυχές όχι μόνο των ανθρώπων που έχασαν άδικα τα αγαπημένα τους πρόσωπα, αλλά σε όλη την κοινωνία και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που περισσεύει σε σχέση με τον πόνο που είναι βαθύς και δεν πρόκειται να σβήσει.
Μην διστάζετε να ρίξετε άπλετο φως με έρευνα όλων των διαθέσιμων στοιχείων για να πάρουν αυτοί οι χαροκαμένοι άνθρωποι απαντήσεις, να αισθανθούν ότι δεν τους κοροϊδεύουν, αλλά και να διατηρήσετε όση εμπιστοσύνη έχει απομείνει από την κοινωνία. Τότε ίσως η οργή καταλαγιάσει και μείνει μόνο ο πόνος που δεν θα σβήσει ποτέ!
Ζήσης Μιχ. Πατσικας
