Εμείς καθόμασταν στον τρίτο κι εσείς στον έβδομο,
μα οι 365 μέρες του χρόνου δεν μπήκανε
ποτές στην πολυκατοικία μας.
Μονάχα σε κάτι ημερολόγια του τοίχου
σύχναζαν τηρώντας αυστηρά το
εναλλάξ 30,31,30,31
εκτός του Φεβρουαρίου, που ‘καμε του κεφαλιού
του άδοντας…
…ο Αγιος Φεβρουάριος και συ…
Τόσες ζωές, τόσοι άνθρωποι, πηλίκον
μιας διαίρεσης ορόφων,
ταχυδρομικό άθροισμα ανωνυμίας.
Η κυρία Σούλα στα 15 της αγαπούσε τον Γιώργο.
Τώρα πάπαλα ο Γιώργος.
Στην βρύση την πρωτοφίλησε την Αλκμήνη
ο Στέφανος.
Τώρα η κυρία Αλκμήνη την βρίσκει συνεχώς
κλειστή.
Τόχε σκάσει το πρωί απ` το σχολείο ο Νίκος,
γιατί η Ρίτα ήταν απογευματινή.
Τώρα είναι σιωπηρά τ` απογέματα.
Δεν έχουν μέσα τους τίποτα.
Πόσες λησμονημένες ιστορίες κάθε όροφος;
Πόσα διαβασμένα βιβλία κάθε όροφος;
Μόνο στα σήριαλ υπάρχουν ακόμη αγάπες.
Τέτοια έγραφε το γράμμα, που έφερε
ο ταχυδρόμος
στην οδό «Ανωνύμων της Άνοιξης».
Γιάννης Ναζλίδης
18 Μαΐου 2024
