Αγαπητέ μου Θείε , σεβαστέ μου Δάσκαλε!
Πριν από μερικά χρόνια η σύζυγός σου και αδελφή του αείμνηστου πατέρα μου εκδήλωσε την επιθυμία να γράψω και να εκφωνήσω ο ίδιος τον επικήδειό σου, όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου...
Τότε αρνήθηκα και απέφυγα ακόμη και να της το υποσχεθώ, όμως με το διάβα του χρόνου ένιωσα καθήκον και ανάγκη μου να υλοποιήσω τελικά το θέλημα της.
Τον Θεόδωρο Αλδάκο δικαιολογημένα τον διεκδικούν ως «δικό τους» η Βέροια, η Νάουσα αλλά και η Μελίκη.
Η γενέτειρά του Νάουσα, που αποφοίτησε από το Λάπειο Γυμνάσιο και με καμάρι συχνά την ανέφερε στις παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις του.
Η Μελίκη, που ήταν η αφετηρία της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας ως νεοδιοριζόμενος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση από τον Σεπτέμβριο του 1953 και που για 13 τουλάχιστο συνεχή χρόνια την υπηρέτησε όχι μόνο ως Δάσκαλος και Διευθυντής αλλά και ως πρωτεργάτης και καθοδηγητής στις ποικίλες εκφάνσεις της ζωής της Μελίκης.
Αναφέρομαι στην αξιόλογη συμβολή του στη λειτουργία του Νυχτερινού Σχολείου, του Προσκοπισμού, του Μορφωτικού Συλλόγου Αγροτοπαίδων, του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου, του Αθλητικού Συλλόγου «ΦΊΛΙΠΠΟΣ» και άλλων δρώμενων της Μελίκης.
Η Βέροια από 14 Σεπτεμβρίου 1966 έως τώρα, που αρχικά αποσπάσθηκε ως Βοηθός στο γραφείο του Επιθεωρητή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και στη συνέχεια ως Δάσκαλος και Διευθυντής Ημερήσιων και Νυχτερινών Σχολείων, Προϊστάμενος στη Λαϊκή Επιμόρφωση του Ν.Ημαθίας, Αρχηγός στις Μαθητικές Κατασκηνώσεις.
Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως Αξιωματικός και ακολούθως δραστηριοποιήθηκε και διακρίθηκε στη Διαιτησία Ποδοσφαίρου φθάνοντας έως και την Α’ Εθνική κατηγορία!
Στον Προσκοπισμό μυήθηκε και έγινε λυκόπουλο από μαθητής Δημοτικού και ως Περιφερειακός Έφορος Προσκόπων Ν.Ημαθίας,του απενεμήθηκε,τον Οκτώβριο του 1989 από την Αποστολική Εκκλησία της Θεσσαλονίκης το μετάλλιο α’τάξεως του Αποστόλου Παύλου
« εις αναγνώριση των προσφερθεισών προς αυτήν Υπηρεσίας». Τον Νοέμβριο του 2002 το Διοικητικό Συμβούλιο του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων του απένειμε το παράσημο του Αργυρού Φοίνικος «δια τας προς τον Προσκοπισμόν της Ελλάδος εξαιρετικάς Υπηρεσίας του» που αποτελεί την ανώτατη τιμητική διάκριση.
Ως χαρισματικός Δάσκαλος και Παιδαγωγός τον κοσμούσαν:
Η γλαφυρότητα, η μεταδοτικότητα, η απλότητα και η χαρακτηριστική επικοινωνία με τους μαθητές του.
Είχα την τιμή να τον έχω Δάσκαλο και Διευθυντή στις τρεις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού και έχω πολλά να θυμάμαι..., όμως ξεχωρίζω εκείνο το απόφθεγμα που μας το επαναλάμβανε:
«Η τιμή, τιμή δεν έχει , αλλά χαρά σε εκείνον που την έχει»
Ένα απο τα παιδιά της εντεκαμελούς (11) οικογένειας του Γεωργίου Αλδάκου είχε το προνόμιο να ζήσει, να διαπρέψει και να γεράσει ως στοργικός οικογενειάρχης,ως ενεργός πολίτης και να αφήσει το θετικό αποτύπωμά του έως και το μισό και πλέον της δέκατης δεκαετίας, φεύγοντας πλήρης ημερών.
Στις συχνές επικοινωνίες μας,έως και το τέλος του , φρόντιζε πάντοτε να με ευχαριστεί με τις υπέροχες μελωδίες της φυσαρμόνικάς του και να μου λέει: « Αντώνη μου, η ζωή μου ήταν γεμάτη δράση».
Με τη σύζυγο και φύλακα - άγγελό του Νίκη Τσιπροπούλου-Αλδάκου απέκτησε δύο αξιότιμα παιδιά και καμάρωνε θετικά για τα τέσσερα αξιόλογα εγγόνια, που τα μεταλαμπάδευσαν χριστιανικές αξίες και διακρίνονται, διαπρέπουν στην κοινωνία μας.
Την Μαρία, αρχιτέκτονα μηχανικό, προϊσταμένη της Πολεοδομίας Βέροιας και το Γιώργο, ιατρό καρδιολόγο στο Ηράκλειο Κρήτης.
Αγαπητή Θεία μου, αγαπητά μου ξαδέλφια αποτελεί προνόμιο και ευλογία για σας και τα παιδιά σας το ότι είχατε έναν τέτοιο σύζυγο, πατέρα και παππού !
Να ζήσετε,να τον θυμόμαστε και να τον τιμάτε.
Αιωνία η μνήμη του !
Καλό ταξίδι Δάσκαλέ μου στο φώς της αιωνιότητας.
Αντώνης Τσιπρόπουλος
