Μοιρογμωμόνια και υπερωκεάνια
στην κεφαλή μου.
Μια θάλασσα γεμάτη προϊστορικές ιαχές
και αινίγματα.
Πότε πέρασαν τόσοι αιώνες;.
Πότε πέρασαν και τα όνειρα;
Παίρνω και γω την τσάντα
του νηπιαγωγείου,
βάζω μέσα όλους τους χειμώνες,
ανοίγω το παράθυρο
και βλέπω πόσο νωρίς είναι στον κόσμο
η αγάπη.
Συνηθισμένος στις απώλειες ο κόσμος.
Κι εμείς συνεχίζουμε να περπατάμε
ανάμεσα σε ταραγμένες ημερομηνίες,
διαλέγοντας πορτοκάλια και μανταρίνια
και κουβέντες παρηγοριάς για να
στεκόμαστε όρθιοι.
Μικρές κουβέντες και μικρά θαύματα
ανάμεσα στις άκρες της εποχής.
Μέχρι πότε οι πόλεμοι, οι σκοτεινές
ημερομηνίες,
τα δάση που καίγονται; o κόσμος
χωρίς Beatles;
Όμως ο καινούργιος χρόνος περιμένει.
Μια ανθισμένη καλημέρα
ως τις άκρες του σύμπαντος.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ αγαπητοί φίλοι.
Γιάννης Ναζλίδης
