Γράφει ο Θανάσης Μελετίδης
Ένα πρωί ο Σιορ Διονύσιος χτύπησε την πόρτα του Καραγκιόζη:
-Μάτια μου, ματάκια μου! Τι επιθυμεί η ψυχούλα σου για να με ψηφίσετε στις εκλογές ;
-Ποιες εκλογές, ρε ξιπασμένε αριστοκράτη, ρώτησε εκνευρισμένος ο Καραγκιόζης, καθώς ο άλλος τον είχε ξυπνήσει.
-Δεν άκουσες; Σε έναν μήνα θα γίνουν εκλογές στην Παραγκούπολη.
-Μμμμ! Έχει ενδιαφέρον! Θέλω να φέρνεις κάθε μέρα από μια μακαρονάδα για τον καθένα μας και επιπλέον ένα μεταξωτό φόρεμα για την Αγλαΐα …
-Εγώ θέλω κι ένα τάμπλετ, πετάχτηκε ο μικρότερος γιος του, ο Μπιριγκόγκος …
-Εγώ θέλω κι ένα κινητό, ακούστηκε ο μεσαίος του γιος, ο κοπρίτης …
-Εγώ θέλω κι έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, φώναξε ο μεγαλύτερος γιος του, το κολλητήρι …
-…Κι ένα πλυντήριο πιάτων, Καραγκιόζο, είπε και η Αγλαΐα.
-Έγινε ψυχούλα μου! Μόλις με ψηφίσετε θα τα έχετε όλα αυτά. Και επιπλέον θα σας πω δωρεάν κι ένα ζακυνθινό τραγούδι!
-Μπα! Πρώτα θα τα φέρεις και μετά θα πάρεις ψήφο, απάντησε μειδιώντας ο Καραγκιόζης … όχι σαν πριν τέσσερα χρόνια που σε ψηφίσαμε και δεν έφερες στην παράγκα μας ούτε ένα μπιζέλι.
Κοκκίνισε ο Σιορ Διονύσιος:
-Καραγκιόζο, τότε είχαμε οικονομική κρίση και τα κονδύλια δεν επαρκούσαν…
-Όμως επαρκούσαν για να χτίσεις ολόκληρο παλάτι στη Ζάκυνθο! Νομίζεις δεν τα έμαθα; Πρώτα οι μακαρονάδες και τα λοιπά και μετά η ψήφος, είπε και του ‘κλεισε την πόρτα στα μούτρα!
Κάθισαν και οι πέντε να φάνε το εκλεκτό πρωινό τους: «παπάρα αλά Αγλαΐα» … και … παραλίγο να πνιγεί ακούγοντας τη γυναίκα του να λέει πως θα βάλει κι εκείνη υποψηφιότητα στις εκλογές!
-Μωρή, τι ξες εσύ από πολιτική;
-Γιατί; Αυτές που βγαίνουν τι σκαμπάζουν; Πριν κάνα δυο μήνες είδα στην τηλεόραση μια «κότα», που μάλλον της είχαν πει πως θα γίνουν εκλογές σύντομα. Έμαθα πως μόλις της τηλεφώνησαν για να της το πληροφορήσουν παράτησε άρον άρον το κουμ καν και άρχισε να τρέχει στα κανάλια, για να θυμηθούν τα θύματά της τη γλοιώδη παρουσία της! Και άκου κι αυτό: Όταν τη ρώτησε ένας συνομιλητής της (η συζήτηση αφορούσε στα αγροτικά θέματα) – προφανώς την πήρε «χαμπάρι» – να πει πέντε από τα καμιά εικοσαριά προϊόντα ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ) της Ελλάδας εκείνη απάντησε, επειδή δεν ήξερε την τύφλα της, πως δεν μπαίνει σε αντιπαράθεση! Κατάλαβες υποκρισία και θράσος;
-Εσύ να τα βλέπεις αυτά! Θες να γίνεις σαν κι αυτές; Θες να γίνεις ένας κούφιος τενεκές; Καλά δεν είμαστε όπως ζούμε; Και πού θα βρεις χρήματα για την προεκλογική σου εκστρατεία; Έχουμε εμείς 20 σπίτια και τραπεζικές καταθέσεις; Η μόνη μας κατάθεση είναι ένα τσουβάλι πατάτες, δέκα κρεμμύδια και καμιά δεκαριά μπαγιάτικα ψωμιά που για να τα καταπιούμε τα κάνεις παπάρα…
-Ώρες ώρες μιλάς πολύ σοφά. Τελικά δε θα κατεβώ στις εκλογές, ψιθύρισε εκείνη με χαμηλωμένα μάτια συνεχίζοντας ανόρεκτα το … εκλεκτό της γεύμα.
Πάνω που ο Καραγκιόζης νόμισε πως είχε ξεμπερδέψει με τα προεκλογικά, άκουσε να τον καλεί ο φίλος του ο Χατζηαβάτης. Σηκώθηκε βαριεστημένα και στάθηκε στο κατώφλι:
-Τι θες πρωινιάτικα, ρε Χατζηχαβιάρη;
-Ουουου! Καραγκιόζο, τάξε μου! Ο Βεζίρης θέλει να σε βάλει στο ψηφοδέλτιό του για τις εκλογές. Εγώ θα είμαι το δεξί σου χέρι!
-Τι λες, μωρέ; Μεθυσμένος είσαι; Τι να με κάνει εμένα; Και φτωχός είμαι και περιφρονημένος είμαι και αγράμματος είμαι.
-Του το είπα και είπε κάτι πολύ σοφό: «Δεν έχουν αυτά καμιά σημασία. Σημασία έχει πως είναι δημοφιλής. Μπορεί να μαζέψει ψήφους». Το μόνο που απαιτεί από σένα (και όλους του άλλους υποψηφίους) είναι να μη ρωτάς και να ψηφίζεις ό,τι αποφασίζει εκείνος. Λεπτομέρειες, δηλαδή. Με χρυσά κουτάλια θα φας και κοντά σου κι εγώ, κατέληξε και τον κοίταζε σαν το κουτάβι που περιμένει να το ταΐσουν.
Εκείνος τον κοίταξε με μεγάλη απαξίωση:
-Κι εσύ, ρε κεφάλα, τον πίστεψες;
-Γιατί; τι εννοείς;
-Εννοώ πως με θέλει για να δείχνει στον λαό πως νοιάζεται και για τους παρακατιανούς. Ξέρει πως δεν πρόκειται να εκλεγώ. Εννοώ πως οι εκλογές έχουν μικρή σημασία, αφού έχουν ήδη αποφασίσει πώς και ποιοι θα κυβερνήσουν. Εντολές ακολουθούν. Κατάλαβες;
-Όχι! Τι να του πω;
-Να του πεις πως ο Καραγκιόζης προτιμά να τρώει παπάρα, πατάτες και κρεμμύδια παρά να περιδρομιάζει αστακούς παρέα με αρπακτικά. Να του πεις πως ο Καραγκιόζης δεν πουλά την ψυχή του για αργύρια. Αυτά να του πεις!
