Του Ιερέως: Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Μια γενική θεώρηση της Μεγάλης Εβδομάδος, φίλοι αναγνώστες, μας παρουσιάζει τα σκηνικά κάθε ημέρας, τα οποία όλα μαζί μας δίνουν την πλήρη σύνθεση του όλου θεανθρώπινου δράματος. Όλα τα γεγονότα και τα περιστατικά πρέπει να τα βλέπουμε ως μία ενότητα, η οποία απεικονίζει το έργο της Θείας Οικονομίας, το ψυχικό δράμα του ανθρώπου και την νικηφόρα έκβαση αυτών. Κάθε μέρα έχει και μία πράξη του θείου δράματος, αλλά και ένα καθήκον του χριστιανού για τη σωτηρία του. Δεν πρόκειται απλώς περί αναμνήσεως ιστορικών γεγονότων, ούτε περί τοπικών συμβολισμών, αλλά περί μεταφοράς και βίωσης αυτών μέσα στις ψυχές μας, σαν να συμβαίνουν «σήμερον…».
Η καταρρασθείσα και ξηρανθείσα για την ακαρπία συκή, γιατί είχε μόν φύλλα χωρίς καρπούς, ο δριμύς έλεγχος της υποκρισίας των φαρισαίων, η δύναμη της μετάνοιας της πόρνης, η ραθυμία των μαθητών, οι οποίοι «ούκ ίσχυσαν μίαν ώραν γρηγορήσαι», η άκρα ταπείνωση και μακροθυμία του Ιησού, η φιλαργυρία και η προδοσία του Ιούδα, (ρίζα πάντων των κακών η φιλαργυρία), ο Μυστικός Δείπνος, ο Πιλάτος, οι όχλοι, η άρνηση και τα δάκρυα του Πέτρου, η αγωνία της Γεσθημανή και η πορεία προς τον Γολγοθά, η σύλληψη, η ανάκριση, τα σεπτά πάθη και η σταύρωση του Ιησού, η μετάνοια του ληστού, (πρώτος μπήκε στον Παράδεισο ένας ληστής, άλλο μυστύριο τούτο…», οι Μυροφόρες γυναίκες και τέλος, η λαμπροφόρος Ανάσταση του Κυρίου, όλα μαζί αποτελούν τη μεγάλη προσφορά του Θεού προς τον άνθρωπο και της Εκκλησίας, προς τα παιδιά της.
Και αυτή την προσφορά καλούμεθα σήμερα όλοι, από σήμερα Κυριακή των Βαΐων, να την αξιοποιήσουμε. Ο Ιησούς Χριστός, για να ολοκληρώσει το κοσμοσωτήριο έργο Του, ανεβαίνει για τελευταία φορά στα Ιεροσόλυμα, ταπεινός, ειρηνικός και πράος, έρχεται προς το εκούσιον πάθος… Ο λαός στο αντίκρισμά Του ηλεκτρίζεται και έξαλλος από χαρά και συγκίνηση, στρώνει τους δρόμους με τα ενδύματά του, κρατεί στα χέρια τους κλάδους Βαΐων και ζητωκραυγάζει τον Πανηγυρικό Ύμνο: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου...»
Ο Ιησούς Χριστός, συνοδευόμενος από τους σκεπτικούς μαθητές Του και καθισμένος επάνω σε ένα αθώο υποζύγιο, μπαίνει στην Αγία Πόλη. Φαίνεται ήρεμος και ατάραχος, αδιάφορος και ασυγκίνητος. Μάλλον λυπείται και στενοχωρείται για τις εκδηλώσεις αυτές, γιατί γνωρίζει ότι κάτω από όλα αυτά υπάρχει μια τραγική πλάνη, μια μεγάλη παρανόηση του προσώπου Του και του έργου Του.
Γνωρίζει καλά ότι η χαρά και η αλαλαγμοί του Ιουδαϊκού όχλου είναι εκτός πραγματικότητας. Τελείως άσχετα προς το έργο Του, αντίθετα προς την αποστολή Του και ξένα προς την διδασκαλία Του. Πράγματι, ο λαός εκείνος, πλανεμένος και βαθιά πονεμένος από τους φαύλους δημαγωγούς και τους κατακτητές, υποδέχεται τον Ιησού Χριστό όχι ως λυτρωτή και σωτήρα, αλλά ως εγκόσμιο βασιλέα.
Γι’ αυτό, ενώ τον υποδέχεται σήμερα με ως ανάγκες θριάμβους, θα τον καταδικάσει μεθαύριο με κατάρες και κραυγές. «Άρον, άρον, σταύρωσον Αυτόν..». Ενώ θα αντηχεί ακόμη στους λόφους της πόλης η ηχώ των ζητωκραυγών, θα κρατεί μεθαύριο ο λαός αντί κλάδους βαΐων, ξίφη και λόγχες και τυφλά, φανατισμένος, θα φωνάζει μανιασμένος «Ούκ έχομεν βασιλέα εμεί Καίσαρα».
Γι’ αυτό και ο Κύριος καμία σημασία δεν δίνει σε όλα αυτά και τα αντιπαρέρχεται με αδιαφορία και απάθεια. Θέλει να προχωρήσει στο τέρμα και το αποκορύφωμα του έργου του για να προσφέρει επί του Γολγοθά την υπέρτερη λυτρωτική θυσία για την ψυχική σωτηρία του ανθρώπου. Γιατί αυτό προέχει και αυτή είναι η βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου. Αυτή ακριβώς τη σωτηρία της ψυχής αποτελεί τη μεγάλη αλήθεια και την ύψιστη υπόθεση στη ζωή και την ιστορία του ανθρώπου. Η αλήθεια αυτή πρέπει να δονήσει βαθύτερα την ψυχή μας, κατά τις ημέρες αυτές πρέπει να διεισδύσει βαθιά στο εσωτερικό της ύπαρξής μας, ώστε να γίνουμε κοινωνοί και μέτοχοι της απολυτρωτικής ανάστασης του Κυρίου. Αυτή είναι η πλήρης και αληθινή σημασία της Μεγάλης Εβδομάδος. Η μεγάλη αλήθεια της σωτηρίας του ανθρώπου, κάθε αμαρτωλού ανθρώπου. Ιδού ο νυμφίος έρχεται εν το μέσο της νυκτός. Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου... Αυτά είναι τα ιερά συνθήματα της Μεγάλης Εβδομάδος και καλούμεθα να πραγματοποιήσουμε.
Όχι όμως ως απλοί θαυμαστές και ψυχροί θεατές, αλλά ως μέτοχοι και κοινωνοί των γενομένων. Όχι με πρόχειρα ψευδοσυναισθήματα, ούτε με επιπόλαια και παροντικά δάκρυα. Όχι με υποκριτική συγκίνηση και τυπικές εκδηλώσεις, αλλά με ειλικρινή, μόνιμη και γνήσια πίστη, με πραγματική εσωτερική μετάνοια και επιστροφή στον Ιησού Χριστό με ζωή ενάρετη, με ψυχή καθαρή και έργα αγάπης, δικαιοσύνης και αγιασμού. Γιατί, όπως υπογραμμίζει ο Απ. Παύλος, «Ουκ έστιν η βασιλεία του Θεού βρώσις και πόσις, αλλά δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω». (Ρωμ 14,17).
