Kυρίαρχος του παιχνιδιού εμφανίζεται ο Αντώνης Σαμαράς στο εσωκομματικό «γίγνεσθαι» της Νέας Δημοκρατίας. Οι αμφισβητίες της ηγεσίας του λίγοι, με προεξάρχοντες την Ντόρα Μπακογιάννη και τον Νίκο Δένδια. Λίγα όμως και τα επιχειρήματά τους. Τους φταίει ο Σαμαράς, λένε, για την εκλογική ήττα, παραβλέποντας ότι αποκλειστική αιτία αυτής ήταν τα σκληρά μέτρα που επέβαλαν στην κυβέρνηση οι δανειστές αλλά και τα σκληρότερα που την πίεζαν μετά μανίας να συνεχίσει να εφαρμόζει. Είναι όπως λέμε ενώ βλέπεις το αγριογούρουνο ψάχνεις για το ντορό. Κάπως έτσι μοιάζει η στάση των αμφισβητιών της ηγεσίας Σαμαρά, που ξέρουν τι έφταιξε αλλά ψάχνουν αλλού τα αίτια.
Και ας πούμε ότι δεν ήταν ο Σαμαράς και ήταν η Μπακογιάννη στην πρωθυπουργία. Τι θα μπορούσε καλύτερο να κάνει; Πόσο περισσότερο θα μπορούσε να αντισταθεί στις προσταγές της τρόικα; Αλλά και τώρα με τον Τσίπρα στην πρωθυπουργία, πόσο θα αντέξει και αυτός στην ασφυκτική πίεση των δανειστών; Ήδη δεν έχει κάνει πολλά βήματα πίσω από αυτά που διακήρυξε προεκλογικά; Άρα το θέμα ποιος είναι πρωθυπουργός λίγη σημασία στην προκειμένη περίπτωση έχει. Το ζήτημα είναι ότι το πάνω χέρι το έχουν οι δανειστές και ή πας με τα νερά τους ή τα σπας και παίρνεις το δρόμου σου. Ο Σαμαράς διάλεξε την πρώτη περίπτωση και ο λαός τον απέρριψε. Και αυτό γιατί ο λαός ήλπισε σε κάτι καλύτερο, που όμως ήδη άρχισε να ξεθωριάζει. Οι υποχωρήσεις αναπόφευκτες, τα μέτρα καταναγκαστικά αν δεν θέλεις να καταλήξεις στη δεύτερη περίπτωση και να πάρεις το μοναχικό δρόμο σου. Που θα σε οδηγήσει όμως πού;
Ας μη μιλάμε λοιπόν για ευθύνες ηγεσιών κομμάτων σ’ αυτή την περίπτωση. Και μάλιστα σε μια χρονική στιγμή που τα πράγματα με τις διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες γίνονται όλο και πιο σοβαρά για τη χώρα μας, που όλο και πιο απομονωμένη άρχισε να αισθάνεται. Και που το ενδεχόμενο για πολιτικές εξελίξεις μέχρι τον Ιούνιο είναι πλέον ανοιχτό. Συνέδρια για αυτοκριτική στη Ν.Δ. και για αναζήτηση των αιτίων της ήττας είναι περιττά. Τα αίτια τα ξέρουν καλά όλα τα στελέχη του κόμματος και πάνω απ’ όλους τα ξέρει ο λαός που τα ένιωσε στο πετσί του τα τελευταία χρόνια. Εκείνο που χρειάζεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αν θέλει να ελπίζει σε επιστροφή στην εξουσία, είναι η συσπείρωση. Συνέδρια έκτακτα, συνεχείς αμφισβητήσεις και φράξιες αυτή την περίοδο μόνο σε διάσπαση οδηγούν.
Τ.Π.
