Σοφός πάντα ο λαός, ή συνήθως πάντα, λέει «θέλω ν’ αγιάσω και δε μ’ αφήνουν οι διάβολοι...».
Έτσι κι εγώ. Είπα θα σταματήσω ν’ ασχολούμαι, αλλά....
Αλλά, τελικά τι θα γίνει μ’ αυτό το «θρίλερ-γαϊτανάκι» που εξελίσσεται, κατά τα φαινόμενα, στη χώρα μας;
Περιμένουμε να φτάσουμε πού; Στα άδεια ATM ή στα εξαγριωμένα πλήθη που θα επιτίθενται... στα σούπερ μάρκετ;
Οι εταίροι, βρίσκουν και κάνουν. Βρίσκουν έναν διαλυμένο πολιτικό ιστό, μια εθνική ασυνεννοησία, μια κυβέρνηση που μιλά 10 γλώσσες και μια αντιπολίτευση που τρέχει ασθμαίνουσα λέγοντας τα ίδια και τα ίδια παλιά και ξύλινα...
Το ερώτημα λοιπόν, είναι σαφές και προς μια μόνο κατεύθυνση:
Πότε ο κ. Προκοπής -κατά κόσμον και για τους φίλους του Πάκης- Παυλόπουλος, σεβαστός Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας μας, θα λάβει πρωτοβουλίες; Πότε θα εγγυηθεί την εικόνα τουλάχιστον, του Κράτους προς τα έξω;
Δεν υπονοώ, ότι μπορεί να λύσει τα ζητήματα και να παρέμβει στις συνομιλίες με τους δανειστές. Δεν είμαι αφελής. Ποιος Έλληνας όμως σήμερα, δεν νοιώθει μεσάτου την ανάγκη να φωνάξει: «επιτέλους, καθίστε όλοι στο ίδιο τραπέζι και στείλτε μήνυμα στους δανειστές ότι είμαστε όλοι μαζί κι έχουμε το ίδιο πρόβλημα ν’ αντιμετωπίσουμε. Η χώρα μας είναι μια γροθιά και απαιτεί απεγκλωβισμό από την ασφυξία έτσι ή αλλιώς. Μην παίζετε τόμπολα με τους καημούς μας. Λύσεις πάντα υπάρχουν...».
Πού θα είναι όμως αυτό το τραπέζι; Στου Μαξίμου; Αστεία πράγματα. Κανείς δεν ρίχνει τη μύτη του, κατά το κοινώς λεγόμενο.
Σε ταβέρνα, σε εστιατόριο, σε λόμπυ ξενοδοχείου- που είναι της μόδας μετά την μετονομασία της τρόικας σε «θεσμούς»; Πού; Έκλεισε και το in ΠΕΝΤΕΛΙΚΟ…
Πασιφανές λοιπόν. Ο κ. Προκοπής Παυλόπουλος, οφείλει να καλέσει τους πολιτικούς αρχηγούς. Ας παραβλέψει- χάριν της ουσίας- ότι πρέπει να του το ζητήσει ο κ. Τσίπρας.
ΤΩΡΑ πρέπει να λάβει την πρωτοβουλία. Έστω αργά. Κι ας φύγει στα διεθνή μέσα ενημέρωσης μια εικόνα που ισοδυναμεί με χιλιάδες λέξεις. Όλες θετικές λέξεις για την Ελλάδα. Ίσως για πρώτη φορά.
Δεν θέλω να πιστέψω αυτό που λένε πολλοί, περί αναμονής νεύματος, από την αντ’ αυτού θεσμικά, κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου...
Πρόεδρος, είναι! Τον ψηφίσανε σχεδόν όλοι, ομοϊδεάτες του και μη.
Ας τους καλέσει λοιπόν, ας τους καθίσει γύρω από το ίδιο τραπέζι, ας τους κεράσει έναν καφέ κι ας στείλει μια φωτογραφία στα πέρατα της γης, είτε μιλήσουν, είτε συμφωνήσουν, είτε διαφωνήσουν, είτε δεν κοιταχτούνε καν.
ΤΩΡΑ!
Κι όποιος δεν ανταποκριθεί στο κάλεσμα κακό του... κεφαλιού (του) μας!
Χαρούλα Ουσουλτζόγλου-Γεωργιάδη
