Τον λόγο που μια μονοπωλιακή εταιρεία με εξαιρετικά ποιοτικό προϊόν -όπως η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης- βαδίζει από το κακό στο χειρότερο αναζητούν εδώ και χρόνια οι τευτλοπαραγωγοί, θέτοντας μάλιστα εαυτούς έτοιμους να αναλάβουν τις τύχες της ιστορικής βιομηχανίας, μήπως και σώσουν και την ίδια και την τευτλοκαλλιέργεια.
Η απορία των τευτλοπαραγωγών είναι απορία όλων μας φυσικά, αν και η απάντηση είναι προφανής, και έχει να κάνει με τον τρόπο διαχείρισης όλων αυτών των κρατικών -παραγωγικών και μη- δομών, ακόμη και δημοτικών, που παρά τις δυνατότητές τους βουλιάζανε χρόνο με τον χρόνο και πιο βαθιά.
Αντίστοιχες απορίες και αντίστοιχες απαντήσεις θα μπορούσαμε να έχουμε και σε άλλους τομείς της πρωτογενούς παραγωγής και μεταποίησης, όπου τα προϊόντα μας είναι εξαιρετικά, η πρωτιά της χώρας μας δεδομένη (λάδι, φέτα κ.ά.), ωστόσο το αποτέλεσμα στον κλάδο ή στον παραγωγό μάλλον προβληματικό, με την υψηλή προστιθέμενη αξία να τη χαίρονται τρίτοι σε κάποιες περιπτώσεις.
Η έλλειψη οργάνωσης και συνολικού στρατηγικού σχεδιασμού είναι προφανής. Η δε αναδίπλωση στον καιρό της κρίσης, μάλλον επιδερμική και σίγουρα αναποτελεσματική μέχρι σήμερα. Να δούμε ως πότε θα τρώμε τις σάρκες μας.
