«Αναρωτιέμαι τις μέρες αυτές που κάποιες απίθανες φιγούρες κινούνται στο πολιτικό σκηνικό σα μαριονέτες, αν ο τόπος αυτός είναι καταδικασμένος να κυβερνάται από μετριότητες και σκάρτους ανθρώπους. Αναρωτιέμαι αν το έθνος μας, η γενιά μας, η φυλή μας, στερήθηκε τις ικανότητες να αναθρέψει μυαλωμένους ανθρώπους, πατριώτες, ικανούς να διακρίνουν από μακριά τις λαίλαπες και να τις προλαβαίνουν.
Αναρωτιέμαι συγκεκριμένα γιατί δε βρέθηκε κάποιος ηγέτης ή κάποιος ηγετίσκος από τους πολλούς που πέρασαν και μας κυβέρνησαν τις τελευταίες δεκαετίες, να επισημάνει το κακό που έρχεται και να χτυπήσει τον κώδωνα του κινδύνου».
Αυτά μου έλεγε κάποιος φτωχός συνταξιούχος που βλέπει τους μόχθους του και τους κόπους όλων των σύγχρονων Ελλήνων να κατευθύνονται στα θησαυροφυλάκια των Ευρωπαίων οι οποίοι, δικαίως ή παραλόγως, απαιτούν τα λεφτά που μας έχουν δανείσει κατά καιρούς.
«Γιατί ρωτάς εμένα;» διαμαρτυρήθηκε ο παρευρισκόμενος ομοιοπαθής του. «Γιατί δε ρωτάς αυτούς που γευθήκανε τα καλά και αγαθά κάποιες εποχές χωρίς να ρωτούν, πού τα βρίσκει και τους τα δίνει χουβαρντάδικα η «ψωροκώσταινα». Γιατί δε ρωτάς αυτούς που απαιτούσαν αυξήσεις, επιδόματα και παροχές που τελικά τις αποκτούσαν με απεργίες ή με δικαστικές αποφάσεις; Γιατί δε ρωτάς κι αυτούς που όταν κάποιος υποψιασμένος πολιτικός πήγαινε να θεσπίσει περικοπές ή να προαναγγείλει περιορισμό της ροής δώρων και αυξήσεων χαλούσαν τον κόσμο με απεργίες και με διαδηλώσεις;».
Ο τρίτος της παρέας πήρε το λόγο:
«Γιατί δε ρωτάτε τους συνδικαλιστές; Γιατί δε ρωτάτε καλύτερα τους εργατοπατέρες; Αυτούς που όταν οι Σιούφηδες και οι Γιαννίτσηδες και οι Αλεσκούφηδες προαναγγέλαν το άδειασμα των ταμείων και νομοθετούσαν λιτότητα και περισυλλογή, κατέβαζαν τον κόσμο τους στο σύνταγμα και στις πλατείες; Αυτούς που ξεσήκωναν ακόμη και τους λαθρομετανάστες να σπάζουν και να ρημάζουν τα νοικοκυριά της Αθήνας; Αυτούς που εκτελώντας το θέλημα κάποιων αφεντικών, καίγαν τις τράπεζες και τους ανθρώπους; Τη συνομοταξία των ανθρωποειδών αυτών να ρωτήσετε. Την εγκληματική οργάνωση των εργατοπατέρων και των εγκάθετων τσιρακιών τους να ρωτήσετε. Ίσως αυτοί σας απαντήσουν».
Τελευταίος μίλησα εγώ: «Μην κάνετε τον κόπο. Ούτε συνδικαλιστές, ούτε φριχτούς εργατοπατέρες θα βρείτε. Κουρνιάζουν στις φωλιές τους και μηρυκάζουν αυτά που επί έτη μασουλούσαν. Αυτά που για να μην τα χάσουν, οδήγησαν την Ελλάδα στα δόντια του καρχαρία. Στα δόντια των δανειστών».
Ο.Σ.
